21-12-03

Concert Metallica (Sportpaleis)

Metallica tussen mainstream en underground
 
Met dank aan the-insane  :) 
Bron - De standaard (Sasha Van der Speeten 19/12/2003) .

De Amerikaanse metalgroep Metallica lijkt niet uit ons land weg te slaan. Vorige zomer stond de band voor de tweede maal op Rock Werchter en ook volgend jaar zal de groep er optreden. De allergrootste Metallica-fans zagen hun helden woensdag het Sportpaleis platwalsen.

,,Jullie zijn Metallica!'' brulde de frontman James Hetfield naar een kolkende oceaan van dolle fans. Duizenden vuisten schoten de lucht in en de Antwerpse kuip leek plots een voetbalstadion vol hooligans.

Metallica heeft twintig jaar naarstig aan zijn fanbase gebouwd en plukt daar nu de vruchten van. Het Sportpaleis bulkte van de toegewijde aanhangers voor wie het oeuvre van de band een religie op zich is.

Elk woord, elke grom en elke vloek die aan James Hetfield ontsnapte, werd keihard meegeschreeuwd. Niet alleen door de met een flinke haardos uitgedoste heavy-metalfanaten maar ook door schuchtere, kalende kantoortypes die hun demonen kwamen uitdrijven.

Na twee decennia is Metallica immers de enige echte metalgroep die van mainstreamsucces mag proeven. Maar de groep wil de fans uit de begindagen zeker niet links laten liggen. Dat bleek uit dit mooi uitgebalanceerde concert.

Het viertal raasde door een set metalklassiekers waarvan de monsterachtige riffs meteen een belletje deden rinkelen.

Het log pompende ,,Sad but true'' heeft nog steeds een gitaarriff die zich kan meten met het beste gitaarwerk van Black Sabbath en Led Zeppelin.

,,I'm your dream / I'm your eyes / I'm your pain / It's sad but true'' zong het Sportpaleis met de grijnzende Hetfield mee. Rechts van hem hobbelde de nieuwe bassist Robert Trujillo over het podium, de benen wijd open, het achterwerk haast op de grond, als een hongerige Neanderthaler. Nee, een stijlvolle grand écart zullen we deze cowboys nooit zien doen.

Wie dacht dat de vaak abominabele akoestiek van het Sportpaleis geen heavy metal zou kunnen verdragen, zat ernaast. Zelfs in de tribunes bleef het geluid helder, ook al pakte Metallica uit met donderende bassen en kamerbrede gitaarlagen.

,,For whom the bells toll'' en het nijdig schurende ,,Harvester of sorrow'' zetten alles in lichterlaaie. De meest driftige fans brulden zo luid dat hun speeksel in het rond vloog of in de nek van de persoon voor hen.

De lichten doofden, het geluid van overvliegende helikopters en mitrailleurvuur weerklonk, en met luide vuurwerkknallen waanden we ons aan het front. Het was de voorspelbare intro voor het populaire ,,One'', een song over een verbitterde Vietnamveteraan die met paranoia worstelt.

Tijdens de ballade ,,Nothing else mathers'' toonden de aanwezige metalheads dan weer hun peperkoeken hartje, maar niet voor lang. Even later dansten ze zich weer de vernieling in op het razendsnelle ,,Master of puppets.''

Zo schipperde Metallica bijna twee uur lang probleemloos tussen mainstream en underground. Zijn populariteit is onwaarschijnlijk en de groep verdient respect voor zijn fenomenale inzet (We zagen de drummer Lars Ulrich zijn doorweekte T-shirt uitwringen over de voorste rijen, met een douche van zweet tot gevolg).

Een voorbeeldig concert.

18:38 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.