28-12-03

Home alone

Hier zit ik... in mijn eentje te wachten tot schatje terug is. Net naar huis gebeld, maar ook ma is er niet. Waarschijnlijk naar het kerkhof. Weet je, ben jaloers op de manier waarop ze haar verdriet verwerkt heeft en weer een schijnbaar normaal leven leidt. Helemaal in haar eentje, want aan mij heeft ze niet veel gehad - ik kon amper het mijne verwerken... Soms schaam ik me wel eens, want ik heb het haar niet makkelijk gemaakt. Heb nooit over mijn gevoelens gepraat en ben steeds weggekropen in mijn eigen wereldje. Run baby run, alleen wist ik niet waarheen, want elke keer liep ik met mijn hoofd tegen een emotionele muur...
 
Herinner me de begrafenis nog alsof het gisteren was. Heb het allemaal emotieloos meegemaakt, de schok en het verdriet kwam pas later. Weet nog hoe iedereen me kwam feliciteren omdat ik het zo goed aankon, omdat ik een "prachtige performance" heb weggegeven vooraan in de kerk (want zo denken de meesten erover). In feite ging ik binnenin kapot. Had ik het willen uitschreeuwen. En dan al die mensen, die je jaren niet meer gezien had en met wie pa helemaal niet kon opschieten. Schijnheilig komen vertellen hoe erg het wel niet was...
 
Verdomme !!! Waarom toch ?
 
 
 
 

12:59 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Schrijven Ik hoop dat het (be)schrijven van jouw gevoelens in dit blog een klein onderdeeltje kunnen zijn van het definitieve verwerkingsproces dat nu blijkbaar in gang is geschoten. Lisbeth zal je daarbij ongetwijfeld helpen. Houd moed!

Gepost door: nairarbiL | 28-12-03

De commentaren zijn gesloten.