27-02-04

Therapeute

Weet je, de hele avond ruzie gemaakt over mijn mislukte therapie. Voelde me gisteren dan ook heel slecht. In bed ver vaneen gaan liggen, elkaar niks zeggen.... en dat kan ik niet hebben. Ben toen beginnen wenen (helpt altijd) en schatje is me komen troosten.
 
Raar maar waar (misschien heeft die therapie toch effect gehad), maar ik ben toen gewoon beginnen vertellen over alles wat me dwars zat en over alles wat ik vroeger heb meegemaakt. Op een of andere manier stroomde het er gewoon uit... Ik heb me in de armen van schatje genesteld en we hebben tot een stuk in de nacht gepraat. 
 
Ik kan het moeilijk uitleggen, maar het leek wel alsof we nog een stuk dichter naar elkaar waren toegegroeid. Denk dat we beiden heel opgelucht waren. Zijn toen beginnen knuffelen en zalig met een glimlach op ons gezicht en traantjes in onze ogen in slaap gevallen. Nog nooit zo een intens gevoel meegemaakt...
 
(Leen)

09:21 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dus: er is toch nog hoop?

Gepost door: karlo | 27-02-04

Dus: (2) Er is altijd hoop. En geloof. En liefde. Deze drie. Maar de meeste van deze is de liefde. (vrij naar 1 Korinthiërs 13:1-13)

Gepost door: Librarian | 28-02-04

De commentaren zijn gesloten.