28-11-04

Where have you been?

De voorbije weken is het nogal kalmpjes geweest op mijn blogje en daar is een simpele reden voor: ik verzuip in het werk. Ik krijg dagelijks 300 mails te verwerken, de helft gaat ongelezen de prullebak in. Maar zelfs dan, kan ik de stroom verzoekjes niet aan... Ben heel luid help aan het roepen geweest en John belooft dit na mijn trip volgende week te bespreken. Weet je, op deze manier hoeft het voor mij niet meer. Heb ermee gedreigd mijn contract niet te verlengen...
 
Goed, volgende week zit ik in Griekenland voor een project dat binnenkort live gaat. Ga daar moeten samenwerken met een kreng van een vrouw. Telkens we elkaar bellen, hebben we bijna ruzie. Tijdens elke telecall proberen we de touwtjes naar ons toe te trekken. Blijkbaar kunnen we allebei niet verdragen dat iemand anders gaat beslissen wat er moet gebeuren... Dat belooft voor volgende week.
 
Ik vind het heel jammer dat schatje niet mee kan. Weet je, hoe meer ik er over nadenk, hoe meer dat ik zou willen dat Liesje mijn huisvrouwtje wordt. Een paar weken terug hadden we nog ruzie hierover. Toen wou ik niet dat ze haar leven volledig zou afstemmen op het mijne, maar nu denk ik er dus anders over. Het is gewoon zalig haar in mijn buurt te hebben, dan voel ik me nog zelfzekerder en veiliger. Dan heb ik iemand waar ik me aan kan vastklampen als het eventjes weer niet gaat.
 
Het lijkt me een leuk idee: Lisbeth en de kleine die me overal volgen. Bovendien denk ik dat het wel positief is voor de opvoeding van een kind, dat het wat kan meepikken van de wereld rond ons. Denk dat het tijd wordt dat we ons eens actief gaan bezighouden met het verwekken van een klein prutske. Alle mogelijk donors mogen zich kandidaat stellen. Enige voorwaarde: ze moeten op mij lijken. (lol)
 
Nog even een antwoordje op een veelgesteld vraagje: "Hoe is ie?" Wel, dat gaat op en neer, net als altijd. De voorbije dagen heel actief beziggeweest met het vertellen van wat er allemaal zich heeft afgespeeld in mijn duistere verleden en dat heeft weer een heleboel negatieve gevoelens naar boven gehaald. Gelukkig is Lisbeth een geduldig iemand en staat ze altijd klaar voor mij. Gisteren zijn er bijvoorbeeld weer een heleboel traantjes gevloeid na het bekijken van "The human stain". Wist niet dat die film ging over een vrouw die haar kinderen is verloren en die achtervolgd werd door haar ex.
 
Het voelt gewoon slecht aan steeds weer geconfronteerd te worden met je verleden. Het liefst zou ik zijn zoals de meesten onder ons en een zalig leventje zonder al te veel zorgen hebben. Maar ja, ik kan de klok niet meer terugdraaien. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik het gevoel heb: hoe stom ben ik wel niet geweest!
 
Hebben jullie die beelden ook gezien van de vernielingen op het kerkhof in Bilzen? Jeesus, als dit met het graf van pa zou gebeuren... Ik zou een moord begaan... letterlijk. Al dat krapuul een voor een neerknallen. Opgeruimd staat netjes!
 
Allez, ga jullie een weekje laten.
Dikke knuffel,
Leen

14:23 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.