07-12-04

Mijn verhaal

Het zag er allemaal zo goed uit. Ik was een vrolijk, lief en gekke meid vol leven en plannen. Kwam met heel wat vriendjes naar huis en haalde heel wat kattekwaad uit. Op zich kwam ik altijd op mijn pootjes terecht, want pa stond 100 procent achter me. Hij zag alles door de vingers, we amuseerden ons rot samen. Hij was mijn maatje en we hadden geen geheimen voor elkaar.  Een zalig leventje.
 
En toen kwam dat ene telefoontje. Ma die vertelde dat pa een hersenbloeding had gehad. Hij heeft nog een weekje in coma gelegen, maar toen was het over and out. Heb nooit meer iets tegen hem kunnen zeggen. Ik heb uren naast zijn sterfbed gezeten in de hoop dat ie nog 1 teken zou geven. Nog 1 glimlach, Nog 1 keer "ik hou van jou". Maar in plaats daarvan ging ie stilletjes dood. Mijn wereldje stortte in.

 
De eerste maanden voelde ik me verdoofd. Alles deed ik op automatische piloot. Mensen feliciteerden me omdat ik me zo sterk hield. Ik heb een prachtspeech gegeven in de kerk, heb geen traantjes gelaten toen de kist in de grond verdween. Ik leek wel een normale meid, maar vanbinnen ging ik kapot, elke maand steeds meer. Ik wou mijn pijn uitschreeuwen, maar ik kreeg mijn mond niet open. Ik trok me terug in mijn eigen wereldje en liet niemand tot me doordringen.

 
Dat is wellicht mijn grootste fout geweest, ik had over mijn gevoelens moeten praten. Ik had moeten laten merken dat het fout ging. Dat ik dringend hulp nodig had. In plaats daarvan stortte ik me op mijn werk. Met succes, maar mijn prive-leventje was een puinhoop.

Mijn vrije tijd bracht ik door op cafe. Want als je dronken bent, dan vergeet je tijdelijk al je zorgen. Ik ben de verkeerde mensen tegengekomen. En toen ging het wel erg snel bergaf.

 
Heb een tijdje een relatie gehad met J. (zijn naam schrijven kan ik niet, dat doet teveel pijn). Een relatie is misschien teveel gezegd, het was meer seks in ruil voor verdovende middelen. Hij kon alles met me doen, want ik had hem nodig. Hij heeft me zelfs eens uitgeleend aan een vriend. Toen ik vertelde dat ik zwanger was, is ie beginnen flippen en heeft hij me ineengemept. Zo ging het nog enkele weken door. Ik werd vernederd en geslagen, maar bleef steeds naar die engerd teruggaan.

 
Karen, een vriendin van mij, merkte dat het wel erg fout ging. Ze heeft op me staan inpraten, aanvankelijk zonder al te veel succes. Ze nam me mee uit, bracht bijna al haar tijd met me door of ik het nu wilde of niet. Vertellen over mijn zwangerschap kon ik niet. Heb het verschillende keren geprobeerd, maar ik kreeg het niet over mijn lippen. Ik stond alleen en zag geen uitweg. Tot ik op een avond naar huis reed, mijn stuur omgooide en tegen die boom reed.

 
Ik heb het overleefd en verloor mijn kindje. Probleem opgelost! Mijn nonkel ging zich met mij bemoeien. Met ijzeren hand sleurde hij me erdoor... Ik ben relaties begonnen uit wraak voor wat er met mij gebeurd was. Heb 2 getrouwde mannen verleid, hun huwelijk omzeep geholpen, gewoon omdat ik vond dat zij het recht niet hadden om gelukkig te zijn.

 
Ik bleef nog een tijdje aanmodderen, tot ik vorig jaar in Gent mijn schatje ontmoette. Liefde op het eerste gezicht. Ik heb het haar moeilijk gemaakt, maar toch bleef ze me steunen. Ze heeft heel veel geduld gehad met mij... en eigenlijk weet ik 1 ding: zij is mijn reddertje...
 
Zonder haar had ik al lang opgegeven. Maar het ergste van al: ik heb haar geslagen... net zoals ik... Weet je, soms merk ik dat ik net zoals die engerd ben. Kan me amper bedwingen. Denk dat die emotionele ups en downs altijd wel deel zullen uitmaken van mijn leventje, hoe ik ook probeer om weer dat kleine vrolijke meisje te worden dat ik ooit was.

17:28 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.