17-12-04

Always on the run

Lisbeth is niet echt happy op dit moment. Toen ik haar vertelde dat ik dit weekend ook moest werken, keek ze me sipjes aan. Maar reageren durfde ze niet toen ik zei: "Jij moet toch studeren? Neem jij je boeken maar, dan zal ik wat tokkelen op mijn pc." Ik heb echt de indruk dat ze haar studies niet meer zo graag doet, maar ik wil dat ze doorzet. Weet je, ik ben speciaal vroeger getrouwd zodat mevrouw financiele zekerheid had en nu zou ze ineens stoppen?
 
Ik weet dat ze een aantal leuke dingen heeft gepland voor dit weekend, en dat ze een aantal cadeautjes voor me heeft klaarliggen (ik verjaar binnenkort), maar dat kan wachten... Nog eventjes en die klote-periode is weer voorbij. 4 jaar al dat pa dood is, en toch lijken alle gevoelens nu pas naar boven te komen.
 
Ik ben eigenlijk wel blij dat ik zoveel moet werken, want op deze manier heb ik de kans niet om aan pa en het verleden te denken. Ik leef de voorbije weken op automatische piloot. Het klinkt raar, maar ik weet amper wat ik doe. Ik ben vier boeken aan het lezen, maar vraag me niet waarover ze gaan. Als de radio aanstaat, weet ik niet welk liedje er speelt en... ik weet niet eens of ik Lisbeth af en toe wel een knuffel geef.
 
Weet je, als ik op kijk en haar zo zie zitten aan tafel, dan krijg ik een droevig gevoel over me heen. Net alsof het niet gaat blijven duren, alsof er elk moment iets uit de lucht komt gevallen, recht op haar hoofd... Weet je, als ik haar zo zie zitten, heb ik zin om haar vast te nemen, haar tegen me aan te trekken en nooit meer los te laten... Heb het de voorbije weken veel gedaan, en telkens ben ik in een huilbui uitgebarsten... Ik ben blij dat ze bij me is. Het lijkt allemaal zo irreeel, zo ... Oh God, wat hou ik zo veel van die meid. Ik wil haar niet kwijt, dat zou ik nooit overleven.

21:26 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.