26-12-04

X-mas depressie

Weet niet wat ik het ergste vind, die depressies of het verdriet dat ik Lisbeth aandoe. Weet je, ze houdt zich sterk, maar ik merk dat ze er ook aan kapot gaat.
 
Neem nu mijn verjaardag. De schat had heel wat hapjes klaarstaan. Ik heb ze niet aangeraakt. Erger nog, ben naar mijn kamer gerend en daar een paar dagen gebleven, een wanhopige Lisbeth achterlatend.
 
Nu gaat het iets beter. Ben nog wel verdrietig, maar heb weer het gevoel dat ik leef. Ik geniet van kleine dingen zoals: eten, een goed gesprek, Bobo (al is ie zelf reusachtig) en de vele lieve woorden en knuffeltjes van mijn schatje.
 
Vandaag vier jaar geleden is pa gestorven en dat is klote. Maar tegelijkertijd besef ik: het wordt tijd voor een nieuwe start...

11:00 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.