28-12-04

Therapie (3) / droom

Gisteren nog maar eens naar mijn therapeute gegaan ("eventjes" heen en weer naar Gent). Ik beschouw het maar als een soort liefdadigheid: zo verdient Myriam ook nog eens een centje bij he, al moet ik zeggen dat ik het haar niet altijd even gemakkelijk maak. Het begon weer met een standaardvraagje: "Wat heb je voorbije dagen gedaan?" Ze  vermijdde het woord Kerst angstvallig.
 
Weet je, eigenlijk mag ik niet klagen over de voorbije dagen. De kentering kwam op kerstavond. Niet dat ik me toen vrolijk voelde, maar ik leek het aan te kunnen. Voor een groot stuk draaide ik nog op automatische piloot. Af en toe nog een huilbui en zo, maar als het moeilijk ging, was er steeds schatje die me wat troostte.
 
Nog gekker was dat ik me zondag, exact vier jaar na het overlijden van pa, super voelde. Jullie zullen het wel raar vinden, maar ik denk dat het door mijn droom kwam. In die droom was ik weer dat kleine meisje dat vrolijk rondhuppelt en zonder zorgen door het leven gaat. Voor even toch, want plots voelde ik me heel droevig. Wanhopig bijna. Ik rende naar mijn pa toe, hij sloot me in zijn armen en begon me te troosten. En toen werd ik wakker. Ik voelde nog steeds een arm om me heen. Niet die van pa maar van Lisbeth die me in haar slaap had vastgenomen...

14:23 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.