25-01-05

So lonely

Ik voel me leeg, uitgeblust en ontzettend moe. Als ik nu mijn ogen dicht doe, dan wordt ik nooit meer wakker. Zo voelt het althans. Toen we vanavond zaten te eten en ik vertelde dat ik al dat werken kotsbeu was, zei Susan plots: "Waarom neem je niet een paar dagen vrij?". Ik ben toen in een huilbui uitgebarsten.
 
Weet je, heb er zelf ook al aan gedacht, maar waarom zou ik vrij nemen? Wat moet ik doen? Naar Gent kan ik niet, alleen in den Haag blijven? Om wat te doen? Het besef om niet meer iemand te hebben om voor te leven, komt hard aan. Vroeger vertelde ik mijn hele leven aan Lisbeth, ik nestelde me veilig in haar armen als ik getroost moest worden, ik werd geknuffeld als ik een oppepper nodig had... Ze stond altijd voor me klaar.
 
Nu moet ik alleen verder. Moet ik mezelf voortsleuren, zonder dat iemand zegt dat ik het goed doe. Ik staar naar buiten, onder mij de ruisende zee. Een paar maand geleden liep ik hier hand in hand met schatje. Ik zie haar stralende glimlach voor me. Oh wat was ze mooi. Haar stem weergalmt nog altijd in mijn oren...
 
Ik mis iemand om me aan op te trekken. Iemand die er is voor mij en die me een knufffel kan geven. Want dat mis ik nu: een stevige knuffel, zodat ik weer verder kan. Wat voel ik me eenzaam...

23:31 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.