07-02-05

Overbodig

Het is een weekend van uitersten geworden. Het begon vrijdagmiddag: ruzie met Lisbeth. Had al heel de week last van hevige hoofdpijn, duizelingen en enorme vermoeidheid. Vandaar dat ik haar een smsje gestuurd had, dat ik liever naar Genk zou gaan en ons afspraakje wou verschuiven naar een later tijdstip... Hevige reaktie terug gehad en daarom maar braafjes naar Gent afgezakt. Veel is er daar niet gezegd geweest, heb zwijgend voor mij uit zitten staren. Saampjes iets gegeten en vanuit bed tv gezien (de thuisploeg). Zelf snel in slaap gevallen en toen ik 's ochtends wakker werd, was ze reeds gaan werken. Vandaar dat ik nog eventjes op haar werk ben binnengesprongen. Wou haar collega's tonen dat het verkeerd is haar als krapuul te behandelen, want dat verdient ze niet. Bovendien heb ik haar maar uitgenodigd voor een weekendje uit. Dit had ik eind december al geboekt voor valentijn. Weet niet of het een goed idee is, maar ik kon moeilijk alle vouchers in de prullebak gooien he, da's zonde van het geld en bovendien moet ik er dringend eens tussenuit. Ik kon natuurlijk iemand anders meevragen, maar dat staat zo lullig op Valentijn. Zucht, we zien wel... 
 
In de namiddag met een paar oude vriendinnen carnaval gaan vieren in Genk. Vriendinnen is een groot woord, want veel schiet er niet meer over van onze ooit zo hechte band. De laatste keer dat ik Rebecca had gezien, hadden we vlammende ruzie. Ook nu was het duidelijk dat ze het niet eens was met mijn aanwezigheid. Nadine is enorm veranderd sinds ze een kindje heeft gekregen. Ze praat over niks anders. Echt fijn is dat niet, als je zelf nooit een kleine zult kunnen krijgen. Els doet braafjes wat Rebecca zegt. Zodoende is Karen de enige met wie ik nog echt overeen kom... Maar al bij al viel het nog mee. Heel wat gezopen, net als vroeger en 's nachts vol confetti thuis gekomen (om een of andere reden word ik altijd geviseerd). Heb het de zondagochtend allemaal mogen opruimen.
 
Mijn echte klop kreeg ik 's zondagsnamiddag. Was met Bobo tot aan het Sas in Diepenbeek gaan wandelen. Onderweg de hele tijd zitten piekeren over mijn saaie leventje. Weet je, hoe meer je erover nadenkt, hoe zekerder je bent dat het allemaal geen zin heeft. Wat heb ik nog? Waarom leef ik? Ik vind er geen voldoende antwoord op. Toen ik voor het water stond, had ik zoiets van: Zou ik niet beter springen? Mijn tijd hier op die aardbol is voorbij... Tijd voor iets nieuws, tijd om weer bij mijn pa te zijn. De enige die me voor 100 procent heeft gesteund. Misschien had ik het wel gedaan, als Bobo er niet bij was. Hij keek me toen met zo'n vragende blik aan, dat ik zoiets had van: jaja 't is al goed, ik kom mee naar huis...

18:55 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.