15-02-05

Nieuwe start - ons gesprek vrijdagavond

Het was een vreemd gesprek vrijdag. Voor de eerste keer liet Lisbeth haar tanden zien. Achteraf gezien ben ik er blij om, maar op dat moment wist ik niet wat me overkwam.
 
Ik was de hele avond al vrij nerveus. Had al een paar glaasjes wijn achterovergekapt en een paar sigaretjes gerookt, toen Lisbeth opeens vroeg: "Wat scheelt er? Je doet zo raar."
Ik ben toen voorzichtig begonnen met: "Sorry dat ik je zover liet rijden."
Waarop zij: "Geeft nie, ik heb best wel zin in een weekendje uit."
"Daarvoor heb ik je niet laten komen, ik moet je iets vertellen."
Lisbeth keek toen heel verbaasd en begon toen geagiteerd: "Ik heb de indruk dat je me gewoon aan het lijntje houdt, gewoon omdat je het niet durft uit te maken. Je hoopt dat ik het opgeef, zodat je de schuld bij mij kunt leggen."
Ik begon toen redelijk boos te worden: "Ik had gewoon tijd nodig. Denk je dat het zo makkelijk is geweest voor mij? Mijn hele wereld die instortte. Mijn vertrouwen in jou gebroken."
Lisbeth haar reaktie verbaasde me: "Weet je wat jouw probleem is? Het is het voorbije jaar altijd ik ik ik geweest. Je was constant met jezelf bezig. Ik heb je geholpen met je depressies en toen je je weer een beetje beter ging voelen, heb je me gewoon alleen achter gelaten. Je bent je op je werk gaan storten zonder ook maar 1 keer aan mij te denken. Heb je ooit 1 keer nagedacht over de echte reden van dit alles? Had je dan niet door dat ik me alleen voelde en iemand nodig had om mee te praten?"
Bwam, dat kwam hard aan.
Mijn reaktie: "Weet je wat er fout is: het is allemaal veel te snel gegaan. Ik heb me aan je vastgeklampt omdat je me hielp. Ik leefde van de ene euforie naar de andere. We hadden nooit een relatie mogen beginnen of zo snel moeten trouwen... "
Nu was het haar beurt om me verbaasd aan te kijken.
"Meen je dat nu?"
"Ja. In het begin was je nog de echte Lisbeth. Je was mijn gelijke en had steeds een antwoord klaar. Je zette me vlot weer met beide voeten op de grond. Daarna ben je steeds meer dat brave huismoedertje geworden. Je cijferde je weg en ik was mijn maatje kwijt... En dan ga je met de eerste de beste hoer in bed liggen. Ik snap je niet."
Lisbeth was duidelijk kwaad nu, maar ik heb haar de kans niet gegeven om iets te zeggen: "Ik ga je nog 1 ding zeggen. Ik hou van je en wil met je verder. Ik wil veranderen en werken aan onze relatie. Ik wil je niet kwijt. Ik hoop alleen dat jij me ook nog wilt."
Het duurde even voor alles tot haar doordrong. Der kwam een traantje uit haar ogen toen ze zich naar me toe bukte en me een zoen op mijn mond gaf. Een duidelijker antwoord kon ze niet geven...

18:18 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.