30-03-05

Verslagje Enterrock Genk (vrijdag 25 maart)

Het leek wel of gans Limburg voorbije vrijdag in Genk zat. Man man man, wat een drukte: een overvolle Limburghal en dit voor een paar belgische groepkes. Zoals dat tegenwoordig de mode is, werd alles onderverdeeld in 2. Enerzijds het ruigere werk in de grote zaal en daarnaast een dansfestivalleke in de andere zaal. Een gemengd publiek dan ook, gaande van gothic chics tot disco trutten. Ook de leeftijd varieerde enorm: tienertjes die net de pampers ontgroeid waren en ouwe opa's die een beetje verloren liepen of zich aan de bar nestelden.
 
Voor ons begon het nogal saai met Nailpin. Keiharde rock en een wild publiek voor het podium. Lang geleden dat ik nog eens zo'n uitzinnige massa heb gezien. Wild heen en weer boksend en intussen lustig crowd surfen. Het resultaat achteraf: een kapotte bril op de grond (wat zullen de ouders gelukkig zijn als zoonlief terug thuis komt) en een bijna wenend meisje dat haar schoen verloren was. Grappig.  Van het optreden zelf niet veel onthouden. Niet echt ons ding, zullen we maar zeggen.
 
Stash was schitterend. Niet zo goed als op Stubru.uit, maar dat optreden was perfect (gezien de accoestiek in de theaterzaal). Het geheel klonk af en werd opgebouwd rond de nu toch al grijsgedraaide "Sadness". Eigenlijk kan ik dezelfde opmerkingen maken als enkele weken terug. Een knappe zanger, een gekke bassist (weer met rare danspasjes) en verder heel wat dromerig voor zich uitstarende pubertjes. Zelf hadden we een perfect plaatsje gevonden op de eerste rij. Genieten !!!
 
Tijd voor Daan. Een optreden dat Lisbeth per se wou zien. Ik niet want ik vond Daan eigenlijk nogal nen eikel. Tot vorige vrijdag dan, want eigenlijk (ik wil het niet echt toegeven) was ook ik onder de indruk. Het begon met een fantastisch "housewife". Wat een sound !!!  Op het einde van het nummer kregen we dan Daan zelf te zien, compleet in wit pak en zonnebril. Wat een uitstraling. Cool hoe ie af en toe zijn gitaar beroerde. lol.
Het werd een wervelend optreden, opgebouwd rond toppers als Victory, Addicted en Swedish designer drugs. Bij dit laatste nummer ging gans de keet uit zijn dak. Lisbeth was helemaal uit haar doen. Ons Daantje had een enorme indruk bij haar achtergelaten. Het enige wat ze achteraf gezegd kreeg was: "Wat een man."
Toch nog 1 negatief puntje: de bindteksten. Voor ons onverstaanbaar, maar soit, daarvoor kwamen we niet he.
 
Na Daan zijn we naar huis gegaan. Beiden waren we te moe en Praga Kahn had ik toch al twee keer gezien....
 

15:10 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.