20-05-05

Ziekenhuis

Het telefoontje donderdagochtend kwam niet echt als een verrassing. Ik had de hele nacht onrustig geslapen. 'k Had het gevoel dat er iets mis was en toen Marc (mijn nonkel) 's ochtends belde met de boodschap dat ma met de ambulance naar het ziekenhuis was, dacht ik: "Ah ja." Pas een tijdje later drong het pas echt door. 'k Ben in mijn autootje gesprongen en direct richting Hasselt vertrokken. Hopelijk ben ik niet geflitst onderweg, want dan ben ik mijn rijbewijs kwijt. Me onderweg vanalles zitten voorstellen. Weet je, ik ben ooit al eens te laat in het ziekenhuis aangekomen - toen pa in een coma lag - en dat wil ik geen tweede keer meer meemaken. Ik had nonkeltje vergeten vragen wat er juist scheelde, dus ik wist van niks... Vond het ook raar dat ze naar Hasselt was afgevoerd ipv naar Genk (dichtsbije ziekenhuis).
 
Redelijk overstuur op de spoed aangekomen. Marc stond me buiten op te wachten, en probeerde me gerust te stellen voor ik naar binnen snelde, maar ik heb toen niet echt naar hem geluisterd. Ben ma haar kamer binnengestormd en toen ik haar verbaasd en blij naar me zag kijken, viel er een hele last van me af. 'k Ben een half uur lang aan het wenen geweest voor ik iets kon zeggen.
 
Wat er juist scheelde: ze is midden in de nacht wakker geworden van de pijn, is naar de zetel gesukkeld en is daar blijven zitten tot 's ochtends. Ze heeft mijn nonkel opgebeld en ondanks het feit dat ie dienst had, is ie onmiddellijk langsgegaan. Omdat ze toen al niet meer op haar benen kon staan, heeft die de 100 opgebeld. 's Ochtends in het ziekenhuis een heleboel onderzoeken gehad (foto's, bloedonderzoek, scans, etc...). Zelden op zo'n korte tijd zoveel verschilldende diagnoses gehad: bloedklonter, jichtaanval, onsteking, infectie. Uiteindelijk hielden ze het bij "een" infectie die (op drie uur tijd) van haar voet tot boven haar knie is getrokken.
 
Momenteel ligt ze aan een paar infusen: een heleboel pijnstillers (want ze houdt het niet uit zonder) en straffe antibiotica. Haar bloed wordt nog altijd onderzocht, tot nu toe zonder resultaat. De infectie heeft zich gelukkig niet verdergezet, maar echt beter is ze nog niet.
 
'k Ben gisteren een hele dag in het ziekenhuis gebleven, samen met Marc. Weet je, die heeft zich de laatste jaren zo voor ons ingezet, dat ik hem voor eeuwig dankbaar ga zijn. Toen pa stierf, heeft hij zich ons lot aangetrokken. Ik herken veel van pa in hem (het steeds klaarstaan voor iemand), maar Marc is serieuzer en ernstiger terwijl pa een echte levensgenieter was...
 

14:15 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.