04-09-05

Tina in Scheveningen

Vrijdag met mijn kleine prinsesje richting den Haag vertrokken (schoolplichtig is ze nog niet zenne met haar drie jaar). Het voorstellen van de kleine pruts aan mijn collegaatjes verliep geweldig. Heel wat toffe en soms ook verbaasde reakties gehad. Vooral toen Tina me "mama" noemde, was de verwarring compleet. Heeft Leen nu ne kleine of niet?  Ik heb ze maar onwetend gelaten. Tina blijf de hele tijd vrij rustig met haar kleurboek bezig, terwijl mama een aantal vergaderingen afwerkte. Uiteindelijk is Susan haar komen halen en zijn ze samen aan het strand pannekoeken gaan eten... De meest toffe reaktie kreeg ik van mijn collega Patrick. Die zei: "Ik wist niet dat je zo lief kon zijn." Weet je, tuurlijk ben ik een lieve meid, maar alleen voor de mensen die me nauw a h hart liggen. Al de rest sluit ik buiten. Een veilige firewall die me tegen alle boze invloeden moet beschermen.
 
Soit, gisteren dus samen het strand op. Een paar zandkastelen gemaakt en ijsjes gegeten. Best vermoeiend zo'n kind, maar ik heb het er graag voor over. Met zo'n kleine in de buurt, zijn mijn dagdagelijkse zorgen slechts bijzaak. Alleen wist ik niet wat ik moest antwoorden toen ik eventjes moest wenen bij de gedachte aan mijn pa. Tina vroeg: "Waarom heb je verdriet?" Ook al wil ik voor de kleine niks verzwijgen, ik heb het maar gehouden op: mama heeft in het verleden domme dingen gedaan...

22:31 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mama? Het lijkt mij misschien niet zo'n goed idee om het kleintje niet te verbeteren als ze Mama zegt. Ik veronderstel dat het uiteindelijk de bedoeling is om ze terug naar haar echte mama te laten gaan, van zodra het daar wat rustiger wordt.
Het lijkt mij zowel voor de "echte" mama, als voor Tina niet echt optimaal eerlijk gezegd.
Misschien kan je met haar een andere "koosnaam" afspreken. Iets waarvan jullie beiden weten dat het iets speciaal is?

Gepost door: a-woman | 05-09-05

De commentaren zijn gesloten.