27-09-05

Pukkelpop - Zaterdag 20 Augustus - dag 3

Ook al is het al een maand geleden, voor alle volledigheid het derde deel van ons Pukkelpop verslag.
 
Net als de vorige twee dagen was het hollen om op tijd te komen voor een van onze lievelingsbands: LCD soundsystem. Ongelooflijk maar waar: we geraakten tot op de eerste rij! Ruimte zat voor het podium, ideaal om eens hevig mee te bewegen. Dachten we, want tijdens het tweede nummer gebeurde het onverwachte: geen geluid meer! Iedereen die elkaar wat onwennig aankeek, de drummer die even een liedje inzette en het publiek dat massaal "het is stil aan de overkant" begon te scanderen. Het duurde even voor alles weer op gang kwam. Ook al deed James Murphy - zoals gewoonlijk in witte broek en t shirt - zijn best, het nivo van zijn optreden in de AB haalde ie belange niet. Hoofdreden: James was zijn stem kwijt. Tussen elk nummer zat ie wanhopig keelspray te spuiten... Heel even deden Daft punk is playing at my house, losing my edge en de schitterende afsluiter Yeah onze beentjes bewegen. We hadden het om eerlijk te zijn beter verwacht.
 
Setlist
Beat Connection
On Repeat
Give It Up
Daft Punk Is Playing At My House
Tribulations
Movement
Losing My Edge
Yeah
 
( onze score: 3,5 / 5 )
 
Aangezien er op dat moment geen band was die ons interesseerde, gingen we de sfeer opsnuiven in de buurt van de scate stage. Het werd een rustig wandelingske langs de vele kraamkes, we keken even naar de volleybalwedstrijd en nestelden ons op het gras voor het podium. Peter Pan Speedrock is en was voor ons een onbekend groepje uit Eindhoven. Hun muziek: speedmetal. Hoe sneller hoe liever. Veel heb ik er niet van gehoord, want ik ben in slaap gevallen. Raar maar waar, maar hoe heviger de muziek, des te sneller ik inslaap. Achteraf van schatje gehoord dat het best meeviel.
( Score: Tsja )
 
Sons and Daughters leverden een fantastisch optreden in de Club. Muziek die je mee deed stampen. Rock vermengd met country invloeden en een prachtige vrouwenstem. Ook al kenden we geen enkel nummer, het werd een schitterend concert dat nooit verveelde. Misschien toch maar eens op zoek gaan naar een paar cds van hen?
( onze score : 4,5 / 5 )
 
Tijd voor een heleboel pokkeherrie:  The dropkick murphys. Op zich vind ik het concept best leuk: een mengeling van Ierse folk (doedelzak) en heavy rock. Alleen lag de nadruk een beetje te veel op herrie maken. Vorig jaar op Werchter vond ik ze nog best leuk, deed jaar kreeg ik er spoedig genoeg van. Ik heb zelfs een paar keer op mijn horloge gekeken, niet echt een positief teken. Leuk waren in ieder geval de iets rustigere nummers The Wild Rover en The Spicey McHaggis Jig. Jammer genoeg een optreden om snel te vergeten.
 
Setlist
Your Spirit Is Alive
Boys On The Docks
Walking Dead
Sunshine Highway
Citizen C.I.A.
The Wild Rover
Heroes From Our Past
Forever
Last Letter Home
Amazing Grace
The Burden
Captain Kelly's Kitchen
Auld Triangle
Warrior's Code
Darcys
The Spicey McHaggis Jig
 
( onze score : 2,5 / 5 )
 
Tijd om te gaan zitten, want mijn rugje begon ontzettend pijn te doen. Het werd zo erg dat ik later op de avond zelfs even de ehbo stand ben binnengelopen voor wat pijnstillers. Ik heb geregeld last van die pijnlijke rug (mijn onderbuik is compleet verwoest door mijn autoongeluk), maar die dag... amai, zo wil ik er nie veel meemaken. Goed, toch genoten van een ulta klein en peperduur frietjes. Op de achtergrond nog meer herrie: dit keer de Datsuns. Hun Motherfucker from Hell was best te pruimen, over de rest zwijg ik liever.
 
Even later volgde de greatest hits show van Ozark Henry (Piet Goddaer). Het klonk allemaal best ok, maar het is niet echt mijn ding. Net als bij de Pixies op vrijdag, heb ik me enorm zitten ergeren. Ten eerste aan het uiterlijk van onze Piet. Ik had dolgraag een schaar genomen om zijn haar wat bij te knippen. Ten tweede het uiterlijk van het zangeresje: zelden zo'n onverzorgde vrouw gezien. Eikes, een mens zou voor minder hetero worden. Ten derde het bakvis-publiek dat hevig stond mee te doen. Mensen, ga naar een donna-fuif, maar aub niet naar een heus festival he.
 
Playlist:
Rosamund is dead
Word up
Rescue
Indian summer
Inhaling
Jocelyn, it's crazy we ain't sixteen anymore
Intersexual
Sweet instigator
A mes oiseaux
Vespertine
At sea
 
( Onze score : 4 / 5 )
 
Vorig jaar zaten we bijna constant in de dans-tent, dit jaar was het maar povertjes. T-Raumschmiere, we hadden er zoveel van gehoord, maar eigenlijk was het een ferme tegenvaller. Weet je, als niemand van het publiek meebeweegd, dan wordt het heel saai he. Vandaar dat we het na Monstertruckdriver voor bekeken hielden, net als het merendeel van het overige publiek.
( Onze score : 2 / 5 )
 
Jammer dat we door zo'n onding als T Raumschmiere de helft van Morcheeba hebben gemist. Het leken wel twee tegenpolen. In de Marquee zat de sfeer er wel in. De muziek was aangenaam, vol onweerstaanbare ritmes, iets zuiders en zonnigs zou ik haast zeggen. Jody mocht er ook best wezen (het oog wil ook wat). Kortom: het leek wel een perfect optreden. De finale met Be Yourself en Rome wasn t built in a day bleef nog lang nazinderen.
( Onze score : 5 / 5 )
 
Ook Korn stond vorig jaar op werchter. En net als toen kan ik gerust zeggen: wat een lekkere zanger. Stoer met dat lange haar en tatoos, maar toch een echt teddybeertje. De perfecte man, hij bestaat nog. Het optreden vond ik iets minder als vorig jaar, het klonk niet zo zuiver en mijn rug was een afschuwelijke spelbreker. Hoogtepunt ook nu weer de Pink Floyd cover: another brick in the wall.
( Onze score : 3,5 / 5 )
 
Sophia, nog een oude Werchter bekende. Jammer genoeg bijna niks van gezien, wegens EHBO tijd. In ieder geval moest ik Lisbeth beloven dat we zeker nog eens zouden gaan kijken als ze in zaal komen optreden. Met plezier trouwens.
 
Nick Cave, wat kunnen we hier nog over vertellen. Dat de man er oud en mager uit ziet, maar dat wisten we al. Zoals altijd in zijn vertrouwde kostuum, compleet met wit hemd, hevig gebarend. Voor mij was het de zoveelste kennismaking (ik ben de tel kwijt geraakt) met een schitterend songwriter of moet ik zeggen song verteller? De man breng al zijn liedjes vanuit zijn duistere binnenste. In Stagger Lee is hij de bezetene zelf, de ship song brengt ie dan weer heel broos. Schitterend gewoon. In feite zal Nick Cave sinds ons huwelijk voor ons een speciaal iemand blijven. 1 Minpuntje: het feit dat ie Into my arms niet heeft gespeeld (onze openingsdans).
 
De setlist. hier speelde onze Nick op veilig. Het werd een greatest hits show die van het ene hoogtepunt naar het andere voortdreef. Jammer genoeg was er niet genoeg tijd voor een hele reeks bisnummers. Om 1 uur moest het stil zijn. Jammer.
Get Ready For Love
Red Right Hand
Nature Boy
Hiding All Away
Come Into My Sleep
The Ship Song
Tupelo
Supernaturally
The Weeping Song
Breathless
Deanna
O Children
The Mercy Seat
There She Goes
Stagger Lee
 
( Onze score : buiten categorie )
 
En toen was het vuurwerk !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

00:50 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.