17-10-05

Huwelijksaanzoek

Dit weekend een emotionele kater van jewelste opgelopen. Zaterdag en zondag in Limburg verbleven. Zondagochtend was ma al de hele tijd nerveus aan het rondlopen en tijdens het eten 's middags volgde het: "Dirk heeft me een huwelijksaanzoek gedaan."
Waarop Lisbeth dolenthousiast: "Da's keitof !"
Ik had zoiets van : hou toch je bek en vroeg: "Wat was je antwoord?"
Waarop ma: "Dat ik het eerst met jou wou bespreken."
 
Toen pas drong het pas echt tot me door. Ik heb mijn bestek laten vallen, ben van tafel opgestaan, naar buiten gehold en richting kerkhof vertrokken. Heb er met pa gepraat. Alleen was mijn telefoon de hele tijd aan het rinkelen. Lisbeth die wou weten waar ik uithing. Uiteindelijk maar opgenomen en ja hoor: tien minuten later stond de hele delegatie daar. Ik ben toen hysterisch tegen ma beginnen roepen. Haar reaktie: "Ik zal het maar afzeggen zeker." Maar voor mij was het kwaad al geschiedt.
 
De hele avond is Lisbeth op mij aan het inpraten geweest. Dat ma recht had op een nieuw leven en nog meer van die blabla. Misschien heeft ze wel gelijk daarin, maar zelf zie ik het eerder als een bevestiging van mijn vermoeden dat ze pa al lang vergeten is...

12:50 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

'ti niet omdat ze een nieuwe liefde heeft in haar leven, dat ze je pa daarom vergeten is,
je ma heeft ten minste de draad weer opgepakt

Gepost door: lord cms | 17-10-05

wanneer vind jij dan dat het er wél tijd voor is?

Gepost door: mees | 17-10-05

. Heeft zij geen recht meer op een nieuw leven, een nieuw geluk?

Gepost door: Rita | 17-10-05

ik... ga akkoord met Lord CMS. Ik denk ten eerste dat het voor je mama anders is dan voor jou. Voor jou zal het altijd je papa zijn, er zal nooit een andere vader in je leven komen.
Maar een mens kan zoveel verschillende partners hebben, zonder dat dat wil zeggen dat de voorgaande vergeten zijn. Hoe lang is het nu geleden dat je vader overleden is?
Ik denk dat je hier niet aan jezelf mag denken, of beter: dat je niet mag denken als 'zie je wel dat ze hem al vergeten is'. Porbeer erover te praten, probeer te zeggen hoe je je voelt en wat je denkt en loop niet weg van je moeder.

Gepost door: fiebs | 17-10-05

Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Vergeten kan ook moeilijk, want jij bent een blijvend bewijs van zijn bestaan.

Gepost door: Bert | 17-10-05

t doet gewoon teveel pijn, k kan het ook nie helpen, maar het voelt verkeerd

Gepost door: Leen | 17-10-05

Je doet niemand een plezier (ook jezelf niet, maar dat hoef ik je niet te vertellen) door helemaal in je verdriet op te gaan en als het aan jou ligt, de uitkomst te laten bepalen door jóuw gevoel, jóuw angst. Stel nog dat je moeder het afzegt om jou tegemoet te komen. Dan heb je straks weer een reden om kwaad te zijn op jezelf. Zo schiet je geen meter op.
Ook al is het moeilijk, en met momenten misschien zelfs ondraaglijk, geef je moeder de vrijheid die je zelf ook zou willen. De vrijheid om te houden van wie ze houdt...
En laat je troosten door Liesbeth, laat je overtuigen door haar argumenten. Ze houdt van je. Denk je dat ze je ergens probeert in te luizen? Vertrouw haar. Zij wil jou helpen, je weer gelukkig laten worden. Misschien wil jij nog te graag iemand straffen voor het feit dat jij je pa afgepakt bent, wat ik begrijp. Alleen, het is niemands schuld...
Ik wens je heel veel sterkte,
Dikke knuffel,

Gepost door: Tientjuh | 17-10-05

Alleen Alleen al het feit dat jouw mama dit met jouw wil bespreken, en daarmee haar eigen geluk laat afhangen van jouw reactie, is voor mij al enorm veelbetekenend.
Het lijkt mij een zware verantwoordelijkheid om te dragen als je het geluk van jouw moeder in de weg staat. Wil je er die echt nog bij op jouw nek? Heb je al niet voldoende schuldgevoelens en twijfels zoals de situatie er nu voorstaat?
En uiteindelijk... wat is nu het verschil tussen een hechte, vaste relatie en een huwelijk? Zie jij daar een groot verschil in naar jouw relatie naar Lisbeth toe?

En dan nog iets: ik ben ook de liefde van mijn leven kwijtgespeeld, veel te vroeg en totaal onverwacht. Maar, life goes on...
Het zal nooit helemaal hetzelfde zijn en ik zal hem nooit vergeten of verloochenen, maar ik kan met de hand op mijn hart zeggen dat ik nu gelukkig ben. Gun je jouw moeder dat niet?

Gepost door: a-woman | 18-10-05

En ik heb niet eens een fantastische dochter die mij dagelijks aan hem herinnert. Vergeten zal ze hem nooit, wees gerust!

Gepost door: a-woman | 18-10-05

vergeten? Ik denk niet dat je moeder je vader vergeten is. Maar zij heeft ook recht op een nieuw leven, en leven waarin zij gelukkig kan zijn. Het is niet omdat je iemand nieuw gevonden hebt, dat iemand die er niet meer is, niet meer in je hart zit. Dat plekje zal altijd bewaard blijven voor je vader. Daar zal niemand in de plaats komen hoor!

Gepost door: Myst | 18-10-05

Ik begrijp je volledig Ik zou jammergenoeg waarschijnlijk ook zo gereageerd hebben.
Later zou ik dan al de rest wat hier gezegd is, beseffen, en me schuldig voelen...
Laat je mama toch doen wat ze wil...
Ik hoop ooit meer me te kunnen bezichjouden wat ik goed of verkeerd doe dan altijd naar 'n ander te kijken. Als jij je papa niet vergeet is alles toch prima? Jij kan niks veranderen aan wat zij voelt... Denkik...
Ik zou je mama laten doorgaan met haar leven met die Dirk als zij dat wil...
Ben je bang dat hij je papa wil vervangen ofzo??
x

Gepost door: Daphné | 18-10-05

je ma Hoi, Leentje, omdat je blogje roodgloeiend stond, ben ik eens komen lezen en blijven lezen en ik twijfelde of ik wel zou reageren...
Ik ben zelf weduwe, 33 jaar en moeder van twee meisjes en ik heb een vriend. Vier jaar geleden verloor ik mijn man en ik kan je wel in alle eerlijkheid zeggen dat ik enorm veel van mijn huidige vriend hou en dat ik gelukkig ben, maar dat ik daarom mijn echtgenoot nog geen dag vergeten ben. Leer het verlies van je vader aanvaarden en gun je moeder haar leven en haar geluk en ga zelf ook door met leven... Je vader komt niet terug, keihard misschien, maar het is gewoon de waarheid.Ik heb met die waarheid leren leven ook al gloeit constant het lampje "angst" omdat ik ontzettend bang ben om nog iemand te verliezen. Praat eens met je moeder voor je haar veroordeelt!

Gepost door: marlis | 05-11-05

De commentaren zijn gesloten.