01-11-05

Concert : The white stripes, vorst (30 October 2005)

WOOOOW... nog altijd enorm onder de indruk. Wat een optreden, al had het niet veel gescheeld of we waren te laat gekomen. Het gevolg van een enorme file die al op de ring rond Brussel begon. Goed, ik moet er bij zeggen dat we weer redelijk laat vertrokken waren. Maar he, we waren er en we hebben enorm genoten van de grote Jack White show. Ongelooflijk wat voor een sound twee mensen kunnen voortbrengen... Inderdaad: twee mensen slechts. Gek, het lijkt wel alsof Jack geen enkele muzikant rond zich duldt, enkel zijn kleine zusje Meg. Het gevolg van zijn grote ego? Ik zou het niet weten, want rond de Whites hangt een mysterieuze waas.

Geloof me, als ie het kon, zou Jack de hele set in zijn eentje spelen. Hij beheerst als geen ander bijna elk instrument. Zijn gitaarsolo's doen Jimi Hendrix verbleken en zijn hele attitude hebben iets weg van Jim Morrison. Maar Meg haar rol mag ook niet weggecijferd worden. De wijze waarop zij op haar drum speelt, is ongelooflijk charmant. De hele tijd zit ze aan haar haar te fruniken om dan plots "mep" "mep" "mep" effe op haar drum te slaan.

Het decor was prachtig rood met een paar witte accenten. Jack met knalrode broek en zwart hoedje kwam met een opgezette ooievaar het podium op. Enkele polaroid foto's keilde ie de zaal in en dan was het tijd voor het echte werk. Reeds vanaf de eerste noten ( "blue orchid" ) wisten we: het zou een schitterend concert worden. Het was een schitterende balans tussen bekende en minder bekende nummers. Absoluut hoogtepunt was "Jolene": ik kreeg er traantjes van in mijn ogen. Verder ook "My doorbell" en een snelle versie van "hotel jorba". Het werd een constant gewissel tussen piano en gitaar.

Jammer genoeg verdwenen ze al na een drie kwartier de coulissen in. Het was 7 minuten schreeuwen eer er een vervolg kwam aan het optreden. Tijd voor een heleboel hits uit het vorige album. "The hardest button to button", "I just don't know what to do", ... en guess what, zelfs Meg kreeg haar eigen solo-moment met een schitterend gebracht "In the cold cold night". Maar het was toen reeds wachten op "seven nation army", een nummer dat de hele zaal nog eens een laatste maal deed ontploffen.

Al bij al was het een vrij kort optreden: iets meer dan een uur. Maar om het met de wijze woorden van Lisbeth te zeggen: beter kort en goed, dan lang en saai. Geloof me, genoten hebben we, al moet ik toegeven: hadden ze langer doorgespeeld, dan zou het beginnen vervelen, want elk nummer lijkt een beetje op het vorige. Mep mep mep op de drum en af en toe een schitterende gitaarsolo...

Was het de laatste maal dat we Jack met zijn zusje te zien kregen? Het zou kunnen, want Jack concentreert zich momenteel op The Raconteurs, een goepje met zijn vriend Brendan Benson.... De toekomst zal het uitwijzen.

20:35 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

dit is precies dezeflde reveiw die ik in mijn mailbox kreeg van een collega van me!
die had netdezeflde indrukken! :-)

Gepost door: lord cms | 02-11-05

Jack en Meg Zijn helemaal geen broer en zus. Ze zijn ex-echtgenoten.
bron: http://www.time.com/time/sampler/article/0,8599,130930,00.html" target="_blank">http://www.time.com/time/sampler/article/0,8599,130930,00.html">http://www.time.com/time/sampler/article/0,8599,130930,00.html

Gepost door: yab | 05-11-05

Mmm Beter geen HTML in de commentaar plaatsen dus.

Gepost door: yab | 05-11-05

De commentaren zijn gesloten.