12-12-05

Parijs - Jim Morrison achterna

Het is al een echte gewoonte geworden: telkens we Parijs bezoeken, trekken we naar het graf van Jim Morrison. Voor Lisbeth een gek gevoel: haar idool die anderhalf meter onder haar voeten ligt. "Zal ik hem voor je uitgraven, dan kun je hem een kusje geven." Ze kon er niet echt mee lachen.
Integendeel, ze was in gedachten verzonken. "Gek he, hij had een schitterend leven voor zich en dan..."
Ik: "weet je, misschien was hij heel ongelukkig. Al dat succes en zo, misschien kon hij er niet mee omgaan. Voelde hij zich opgesloten, slaaf van zijn eigen fans."
"Maar daarvoor hoef je je toch niet dood te drinken?"
"Ik begrijp hem ergens wel, ik heb me ook bijna kapotgezopen."
Der kwam weer een stralende glimlach op schatje haar gezichtje. "Maar dat is verleden tijd he." En toen ze zag dat ik ineens een stuk droeviger werd. "He wat scheelt er."
"Ik wil je niet kwijt."
"?"
"Als jij voor mij sterft, dan schiet ik een kogel door mijn kop. Dan wil ik ook nie meer leven."
"Dat gaat niet schatje, je moet voor ons kindje zorgen."
ZUCHT.

23:54 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

interessant Hallo,

Vind het hier best een leuke blog! Er valt hier iets te lezen!
groeten

Giliok

Gepost door: giliok | 13-12-05

Parijs Hey Leen,

Weet je, dat graf daar heb ik ook al vaak gestaan.
De laatste keer kon je er nog nauwelijks aan.
Er stonden overal drang hekken rond.
En een kerkhof beambte kwam mijn 7 jarige zoon een standje geven omdat hij het hoofd op zulk een dranghekken liet rusten.
Die beambten zijn niet zo gelukkig met zijn aanwezigheid.
Zij houden meer van franse Celebrity’s.
Maar het is verbazend wie er allemaal begraven ligt op père la chaise.
Meestal bezoeken wij eerst Chopin en passeren dan bij Jim.
Misschien dit weekend nogmaals.
De lichtjes van de lichtstad wenken.


Stefan-Jan

Gepost door: Stefan-Jan | 13-12-05

De commentaren zijn gesloten.