03-01-06

Parijs - Leen en de kamer der laatste geheimen

Het begon allemaal een paar weken terug in Parijs. Tijdens een van onze vele gesprekken kwamen de huwelijksproblemen van ma en pa - de maanden voor zijn dood - ter sprake. Toen ik zei dat ik dacht dat ma toen al een relatie had met nonkeltje, reageerde Lisbeth heel verbaasd. "Dat geloof ik nooit." Weet je, voor mij was het de enige mogelijke reden die ik zag voor het afstandelijk gedrag van pa de laatste weken voor zijn dood.
Lisbeth zag maar 1 mogelijkheid: "Waarom vraag je het haar niet? Ze zal zich wel beledigd voelen, maar..."
 
Ik heb het een hele tijd laten rusten, tot vorig weekend.
"Ma, ik wil je iets vragen."
Ze keek me even verbaasd aan, "Doe maar."
"Nee, jij en ik alleen."
Nog meer verbazing... Even later in de keuken wist ik niet goed hoe beginnen. "Ma, niet boos zijn he, maar ik moet het weten. Had jij een relatie met nonkeltje toen pa nog leefde?"
Ma haar mond viel open.
"Kindje, ik weet niet hoe je daarbij komt. Ik heb altijd heel veel van je pa gehouden. Ik was mss niet de ideale vrouw, maar ik stond altijd voor jullie klaar, hoe moeilijk dat ook was."  ( stilte en traantje) "Hoe kom je daar nu bij om zoiets te denken van mij?"
"Het is de enige verklaring die ik zie."
"?"
"Omdat pa zo afstandelijk was de laatste weken."
( diepe zucht )  "Kan je dit beter niet laten rusten?"
"Ma je weet iets he?"
( stilte )
"Ma vertel het me. Ik moet dit weten."
Ma stond op en nam de fles wodka uit de koelkast.
"Heb je dan geen enkel idee?"
En toen begon ze te vertellen. "Je pa miste je enorm. Je zat de hele tijd in Nederland."
Het kwam aan als een mokerslag.
"Je bedoelt dat het mijn schuld was?"
Stilte.
"Waarom heeft hij het me nooit verteld?"
"Kindje, zo mag je dit niet zien. Je hebt recht op je eigen leven. Ieder ouder weet dat hij zijn kinderen ooit eens moet loslaten."
En toen ben ik beginnen wenen...
 
Toen ik Lisbeth alles vertelde, antwoordde ze net als ma: "Je hebt je eigen leven." Maar toch... als ik dit had geweten en niet in Nederland was gaan werken, dan... dan leefde hij misschien nog.
 
Weet je, toen ik gisteren naar het kerkhof ging om met pa te praten, voelde ik me enorm eenzaam. Net alsof hij er niet meer was... Het besef te weten dat ik oorzaak ben van zijn dood, weegt loodzwaar.

12:13 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Nee Zo mag je niet denken, Leen.
Jouw pa heeft jou losgelaten uit liefde. Je mag niet in het verleden blijven woelen. Het verleden wordt misschien misbruikt.
Laat het voor wat het is.
Ga verder.
Zorg dat zij die jouw liefde nu verdienen niets tekort komen.

Groetjes,
GDB.

Gepost door: GDB | 03-01-06

mooiste geschenk Je hebt het mooiste gekregen dat een ouder z'n kind kan geven:
Niet alleen fysiek het leven, maar ook de wens dat je je vleugels zou uitslaan, het nest verlaten en een eigen plek onder de zon te vinden; een eigen leven zou hebben.
Velen willen het wel maar kunnen niet loslaten. Hij zal je gemist hebben, maar toch heeft hij je de vrijheid gegeven om volwassen te worden. Wat wil je nog meer als bewijs van liefde??
Niet je eigen pad bewandelen had hem waarschijnlijk diep vanbinnen géén plezier gedaan. dus...

Gepost door: karlo | 03-01-06

jij bent allesbehalve de oorzaak van zijn dood, volgens mij heeft hij gevochten tegen zijn dood uit liefde voor jou om langer bij jou te kunne zijn!

Gepost door: lord cms | 03-01-06

Nee nee Nee nee nee nee nee ... neeeeeeeeeeeeee neeneeeneee
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE !!!

Gepost door: jan met de pet | 03-01-06

Het is niet waar. Ik weet dat hij niet stierf door u!
Meer kan ik hier niet op zeggen daar ik jammergenoeg direct dezelfde gedachten zou hebben als ik in uw plaats zou zijn, terwijl ik weet dat 't niet zo is. Schuldgevoelens. vooral die onterechte vind ik vreselijk.

Gepost door: Daphné | 03-01-06

hmmm waarom zo denken? Ik heb ook jaren gedacht dat wat er met mijn gezin gebeurde mijn fout was... Het heeft me naar de bodem gesleurd... Uiteindelijk, na vele jaren, weet ik dat het niet zo was... Dat zowiezo zou gebeurd zijn wat is gebeurd... Zo is het leven nu eenmaal...

Gepost door: Anne | 05-01-06

De commentaren zijn gesloten.