28-01-06

Saai

Wat me het meest dwarszit: mijn saaie leventje. Je weet wel: je gaat werken, komt 's avonds thuis en kruipt samen in de zetel... Kompleet het tegenovergestelde van wat ik ooit had willen worden.

 

Weet je, twee jaar terug had ik depressieve buien, maar ik had het gevoel te leven. Zeggen dat ik die depressies mis, zou iets teveel van het goede zijn, maar toch... Die momenten van euforie, het gevoel onoverwinnelijk te zijn en de hele wereld aan te kunnen. Zalig gewoon! Het was balanceren op een dunne koort met het gevaar er elk moment van af te vallen...

 

Mijn huidig leventje is teveel een snelweg geworden: je weet waar het naar toe gaat en er valt niks te beleven. Vroeger was het meer een bergweg met achter elke bocht een verrassing. Links en rechts steile afgronden, waar je zo in kan donderen... ( beter kan ik het niet uitleggen )

15:10 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

27-01-06

Opdracht

Vandaag de zorgen a d kant geschoven en met Tina naar de indoor-speeltuin geweest.

 

Lisbeth heeft me een opdracht gegeven: een lijstje maken met wat me dwars zit, zodat we het samen kunnen bespreken. Het feit dat ze de touwtjes in handen heeft genomen, heeft me een heel pak rustiger gemaakt. Ik zie weer n uitweg... tx schatje.

23:56 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Do you love me?

Eergisteren heb ik Lisbeth duidelijk gemaakt dat ik me niet goed voelde binnen onze relatie en dat het zo niet verder hoefde. Begrijp me niet verkeerd, ik wil haar niet kwijt, ik voel me alleen zo.... gevangen. Misschien had ik het zo niet moeten uitdrukken, in ieder geval, ze begon direct verwijten te maken: "Dat ik heel egoistisch was omdat ik haar net nu (in haar toestand) alleen zou laten. Dat ik dan maar beter kon gaan en dat ze het altijd wel heeft geweten... dat ik misbruik van haar heb gemaakt en dat net nu ik mijn depressies overwonnen heb, haar niet meer nodig heb..." en zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

De ruzie is nog altijd niet bijgelegd.... Het gekke is wel dat we gisterenochtend - na drie kalme weken - zijn beginnen vrijen. Niet echt lief, maar vrij ruw. Net twee wilde dieren. Nadien draaide ze zich om, zonder ook maar iets te zeggen en deed ze alsof ze me nie hoorde.

 

Ik ben toen maar richting den Haag vertrokken. In de loop van de dag volgende mail in mijn inbox, een liedje van Nick Cave, zonder enige commentaar. Ik begreep em wel want het omschrijft perfect mijn gemoedstoestand: rusteloos.

 

I found her on a night of fire and noise
Wild bells rang in a wild sky
I knew from that moment on
I'll love her till the day that I died
And I kissed away a thousand tears
My lady of the Various Sorrows
Some begged, some borowed, some stolen
Some kept safe for tomorrow
On and endless night, silver star spangled
The bells from the chapel went jingle-jangle

 

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you

 

She was given to me to put things right
And I stacked all my accomplishments beside her
Still I seemed so obselete and small
I found God and all His devils inside her
In my bed she cast the blizzard out
A mock sun blazed upon her head
So completely filled with light she was
Her shadow fanged and hairy and mad
Our love-lines grew hopelessly tangled
And the bells from the chapel went jingle-jangle

 

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you

 

She had a heartful of love and devotion
She had a mindful of tyranny and terror
Well, I try, I do, I really try
But I just err, baby, I do, I error
So come find me, my darling one
I'm down to the grounds, the very dregs
Ah, here she comes, blocking the sun
Blood running down the inside of her legs
The moon in the sky is battered and mangled
bAnd the bells from the chapel go jingle-jangle

 

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you

 

All things move toward their end
I knew before I met her that I would lose her
I swear I made every effort to be good to her
I made every effort not to abuse her
Crazy bracelets on her wrists and her ankles
And the bells from the chapel go jingle-jangle

 

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you

 

Goed, toen ik 's avonds smste dat het enige waar ik zeker van ben, mijn liefde voor haar is, belde ze me direct op en vroeg ze me naar huis te komen. Want dat ik niet kon blijven vluchten voor mijn problemen en dat we dringend moesten praten... en dat hebben we...

07:44 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-01-06

Moeilijke keuze

De laatste tijd ben ik heel onrustig... Ik heb Lisbeth iets op te biechten en ik weet dat ik haar hiermee pijn ga doen... (zucht, diepe zucht).

21:18 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

En nu is het aan jullie !

Ik heb jullie meer dan twee jaar "ge-amuseerd" met al mijn ellende. Wel nu is het eens een keertje aan jullie. Nu kunnen jullie eindelijk eens iets terugdoen voor mij. Veel wil ik niet, enkel een eerlijk antwoord op een voor mij belangrijke vraag : Zijn jullie gelukkig met jullie leventje en waarom ?

 

Het lijkt een belachelijke vraag, maar voor mij is ze van levensbelang. Ik zou het dan ook enorm apprecieren als IEDEREEN die hier regelmatig langskwam eens vijf minuten de tijd nam om te antwoorden. Beloofd ?

07:43 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

23-01-06

Laatste berichtje

Veel te lang... veel te lang al ben ik met dit blogje bezig. Het kost me steeds meer moeite om het te updaten. En wat ik schrijf is maar gezever. Weet je, mijn leventje is ge-evolueerd naar een huisje, tuintje, boompje, kindje toestand... Niet echt interessant dus...

 

Bovendien: hoofddoel van dit blogje was het verwerken van mijn miserie en daar ben ik in gelukt! Mission complete!

 

 "It's better to burn out, then to fade away."

21:29 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Moeeeeeeee

Pfff, ik ben moe, doodmoe. 's Ochtends kruip ik als een zombie uit bed en slenter ik lusteloos rond. Ik heb gewoon geen zin. In niks... Alles is me teveel. Vandaar dat ik maar besloten heb deze week thuis te blijven. Officieel om voor schatje te zorgen, maar eigenlijk omdat het me gene fuck meer kan schelen, geen zin in al die Indiers op het werk...

 

Vanmorgen ben ik Age of Empire (derde deel) gaan kopen. We hebben het de voorbije uren zitten spelen (eigenlijk moest ik werken). Lekker lui samen op de bank, elk met een laptopje op de schoot. Ik heb zitten vloeken op Lisbeth. Zij vertikt het om aan te vallen en dus moet ik mijn legers opofferen om haar vestiging in te nemen. Grrrr. Soit, nog effe een spelleke doen. Net als vroeger... En wat belangrijker is: der stond weer een glimlach op schatje haar gezicht, want de laatste tijd...

20:43 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-01-06

Weekoverzicht 07 Januari - 20 Januari

Veel valt er niet te zeggen, want de dood van onze kleine pruts heeft voorbije weken mijn leven overheerst. Wat eens zo'n levendig en schattig wezentje is, ligt nu een halve meter onder de grond te rotten...

 

Verder was ook Lisbeth haar gezondheid aanleiding tot zorgen. Schatje doet het nu kalmer aan, maar kan nog altijd niet haar eten binnenhouden. Gevolg: ze ziet er uit als een skelet. Vandaar dat ik de voorbije week elke dag braafjes vanuit holland naar huis ben gereden. Ik wil haar s nachts niet alleen laten, je weet nooit. De laatste dagen ging het ietsje beter, maar ik ga nog nie te snel viktorie kraaien...

 

Waar ik me steeds aan erger: het egoisme van vele mensen. Vanochtend in het postkantoor was het weer van datte. Een of andere klootzak in een Alfa parkeerde zich met gierende banden op de gehandicaptenplaats. Stapte razendsnel uit en haaste zich naar binnen. In de deuropening duwde hij me opzij om toch maar voor mij aan het lokket te kunnen staan... Nou, dan kent ie me nog niet! Weet je, eigenlijk haat ik het gewoon om mijn energie aan zoiets te verspillen. Vandaar dat ik soms denk: laat ze maar, ze weten niet beter.

 

Het enige wat in onze maatschappij telt is consumeren. Chique huis, nieuwe kleren, ... het kan allemaal nie duur genoeg zijn. En de reden die erachter zit: zien dat je de ander overklast. Weet je, we hebben een heleboel geld, maar zijn we echt gelukkig? We werken ons kapot om toch maar onze lening te kunnen afbetalen... Zien andere mensen niet staan... en zo kan ik nog wel even doorgaan...

 

Het klinkt gek, maar eigenlijk ben ik jaloers op die arme negertjes. Wat ik me van onze huwelijksreis in Senegal nog herinner: de mensen daar hebben gene rotte cent, maar toch zie je telkens die stralende glimlach op hun gezicht... Zo gelukkig... ongelooflijk niet?

15:37 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-01-06

Actueel: Waar is de blog van Wolfgang Meister gebleven?

Vandaag een beetje a h browsen geweest door het skynet forum. Toevallig terechtgekomen bij het volgende berichtje van een zekere Yossarian.

http://communication.skynet.be/index.html?a=posts&l1=...

 

Ik citeer (gedeeltelijk):
Ik volgde al een tijdje het blog "homowatch" (wmnieuws.skynetblogs.be) van de zelfverklaarde auteur Wolfgang Meister. Op deze blog kon de lezer terecht "voor een vlijmscherpe analyse van de homo-cultuur"
Vandaag stel ik tot mijn ontzetting vast dat het blog "homowatch" spoorloos verdwenen is! Als ik de bookmark volg die ik voor deze blog had ingesteld, kom ik op een algemene pagina van Skynet terecht... Gaat het om een technisch probleem, of werd Wolfgang Meister gecensureerd en, zo ja, op welke gronden?

 

Hmmm, kan het zo erg worden dat iemand omwille van zijn ideeen geweerd wordt? In ieder geval, mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Vandaar op het internet op zoek gegaan naar die zo beruchte Wolfgang Meister. En wat ik toen las, verbaasde me een beetje. Radikaler kan niet...

 

Enkele citaten misschien?
- Mijn hoogste ideaal is immers een holebi-vrij, sterk Europa, gebaseerd op het Katholieke dogma.[..]
- Voor mij zijn de holebi's [= vooral in Vlaanderen gebruikte afkorting voor homoseksuelen, lesbiennes en biseksuelen] vijand nummer een, topprioriteit!
- Moest ik inderdaad homo zijn dan had ik allang zelfmoord gepleegd, hetgeen ik jullie van harte aanbeveel. In een niet zo verre toekomst worden jullie toch opgejaagd wild. Beter dat jullie er nu meteen een eind aan maken!
- Op mijn persoonlijke website http://wmnieuws.skynetblog.be/ lanceer ik het voorstel om alle seropositieven en aidslijders te veroordelen tot de doodstraf, aangezien wetenschappers tot de ontdekking zijn gekomen dat het gevreesde vogelgriepvirus dankzij hen de grootste kans maakt om over te gaan van dier op mens (en zo de gehele mensheid uit te roeien)
- Eis: Aparte Provincie Voor Holebi's !!!
- Indien u zo "Bijbelvast" ware als ik en menig ander dan zou u weten dat Leviticus 20, 13 ons aanbeveelt om homo's (en bij uitbreiding dus ook holebi's, waarvan toen nog geen sprake was) direkt te doden! Wij als christenen zijn veel te verdraagzaam geworden en dat zal ons mettertijd zuur opbreken!

 

Nou, om eerlijk te zijn: ik heb er spijt van dat ik onze Wolfgang nie eerder heb leren kennen, het zou een aantal leuke discussies opgeleverd hebben... Anderzijds, blij dat ie zijn gezever nie meer kan verspreiden via Skynet. Want, zelf weet ik het allemaal te nuanceren, maar ik geloof evenzeer dat er mensen zijn die dit niet kunnen... 

21:46 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-01-06

Katten

Gek hoe de verhoudingen tussen de verschillende katten onderling veranderd zijn sinds de dood van ons prutske. Ayla, die vroeger verdrukt werd, doet weer vrolijk me en amuseert zich rot met Frodo. Het lijkt wel alsof ze zich niks aantrekken van het heengaan van hun broertje. Integendeel: Ayla gaat vrolijk in ex-broertje zijn zetel liggen. De enige die nu wat alleen overblijft is Elmo. Vroeger een asociaal katertje die zijn eigen weg ging. Nu hij zijn speelkameraadje kwijt is, is ie (noodgedwongen) aanhankelijker geworden. Hij volgt ons overal, komt zelfs bij ons in bed liggen en miauwt de hele tijd. Meneer wil geknuffeld worden.

 

Ook wij zijn veranderd. Ik heb mijn chat-uurtjes omgeruild voor kat-uurtjes. Ik heb me voorgenomen om elke kat evenveel aandacht te geven en hou elke dag een paar "knuffelkwartiertjes". De beestjes mogen best wat meer vertroeteld worden, vind ik...

22:41 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-01-06

Toch maar een kat?

Waar jij je om druk maakt, het is toch maar een kat? Gewoon een andere halen... Je stelt je aan. Ik gruwel van dergelijke reakties, maar jammer genoeg heb ik ze de voorbije dagen veel te veel gehoord.

 

Het kan me niet schelen wat jullie ervan denken, maar ik beschouw mijn kleine prutskes als onze kinderen. Meer nog, voor mij zijn ze dierbaarder dan eender welke zogenaamde vriendin. Weet je, de liefde die die beestjes geven, krijg je zelden van een mens. Ze zijn puur, zuiver...

 

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik onze zwarte duivel mis. Zelfs nu terwijl ik dit tik... vroeger kwam ie steeds kopjes geven of op mijn toetsenbord liggen. Als ik nu naast me kijk, zie ik niemand... Als ik beneden een belletje hoor, denk ik dat hij het is... maar het is zijn broertje dat met zijn nieuw speeltje a h spelen is. Hoor ik een kat de keuken uitrennen, verwacht ik... Die vragende blik, het gemiauw s ochtends als de wekker afliep. De kopjes die hij gaf, het bijten in je hand als je stopte met strelen. Het bedelen om eten of het mee-eten uit je bord. Het is verleden tijd...

 

Kleine schat: weet dat ik steeds aan je blijf denken. Je leventje was veel te kort, maar ik hoop dat je het naar je zin hebt gehad.

21:03 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14-01-06

Vaarwel mijn lieve schat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je bent er niet meer... dood. Jouw leventje was kort, veel te kort en geloof me: ik ga je missen. Het ene moment stond je nog vrolijk aan mijn zij, het andere moment lag je dood in mijn armen. En zelfs dan zag je er nog zo lief, zo levendig uit.

 

Vaarwel lieve schat, ik ga je missen... Ontzettend veel. Je was zo lief, zo speels. Je volgde me overal. Je bedelde constant om aandacht. En ik voel me schuldig, schuldig omdat ik je die niet altijd gaf. Schuldig omdat ik je soms boos wegstuurde. Ik bedoelde het echt niet zo, echt niet.

 

Ik wou dat je nog bij me was, dat ik je alles kon geven om je een zalig leventje te bezorgen. Dat je alles kreeg wat je kleine lieve hartje verlangde. God, wat zou ik je graag weer bij me willen hebben. Ik wil je knuffelen en aaien... Wat nu rest zijn pijnlijke herinneringen en een heleboel traantjes. Want, ook al leek het zo niet, je was mijn schatje. Mijn lieve, kleine pruts...

 

Arwen vanimelda, namárië!

16:33 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-01-06

Ghost train

Een vreemdeling - niemand weet van waar ie komt - wandelt een klein woestijndorp binnen. Hij gaat de saloon binnen en vraagt naar het station. Iedereen staart hem aan en begint te lachen.

De barman zegt: "Dan kan je nog lang wachten, het dichtsbijzijnde station is duizenden kilometers verwijderd."

De vreemdeling antwoordt: "Ik heb een ticketje gekocht, dus wacht ik hier."

"En waar wil je heen?"

"Dat weet ik niet."

 

Het bandje op het podium begint te spelen: "He is waiting for a ghost train..."

 

Na een tijdje gaat iedereen weer verder met zijn gewone bezigheid. Omdat ie toch tijd heeft, gaat de vreemdeling langs bij de kapper, een ruige hells angel met n lange baard. "Ik wil geschoren worden." De kapper begint eraan en... snijdt de keel van de vreemdeling over. Hij sterft... En op dat moment hoort iedereen het geluid van een naderende trein: de ghost train.

 

Commentaar: Weet niet vanwaar het komt, maar gisterenochtend spookte dit verhaal/liedje (?) door mijn hoofd. Heb de playlist van Stubru volledig doorlopen (onze wekker staat op stubru), maar kan niks vinden. Ook op internet tot nu toe geen resultaat. Het enige wat ik weet is dat, telkens ik aan dit verhaal denk, ik spontaan begin te wenen. Strange...

08:30 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-01-06

Lisbeth haar gezondheid

Ik maak me steeds meer zorgen over schatje... Ze houdt zich flink, maar ik weet dat het niet zo best met haar gaat. Iets erover zeggen mag ik niet, want dan wordt ze kwaad. Absoluut dieptepunt was het verjaardagsfeestje vorige zaterdag. Na een uurtje zeeg ze plotseling neer op de grond. Volgens haar omdat ze vermoeid was, maar ik weet wel beter.Gelukkig heb ik haar kunnen overhalen om naar de dokter te gaan. Dat is gisteren gebeurd. Er is bloed getrokken en volgende week volgt de uitslag. Ondertussen heeft ze een heleboel vitamientjes gekregen en moet ze zich kalm houden. Vandaar dat ik vandaag voor huisvrouw speel...

17:01 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Kort rokje

Een kort rokje is niet echt handig als je met een terreinwagen rijdt. Heb ik vanochtend mogen ondervinden. Ongewild een paar vuilnismannen een leuke dag bezorgd. De details hou ik voor me...

14:22 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-01-06

Vakantie (E viva Espana) (Andalusie)

We zijn er uit ! Het wordt een trip naar het zuidelijkste punt van Spanje. We hebben begin Juni ons een kei-tof villaatje (met zwembad natuurlijk) gehuurd in de Sierra Nevada en dit voor twee weken.

 

Van daaruit plannen we uitstappen naar onder meer:

- Ronda (het moorse stadje met de beroemde kloof)

- Sevilla

- Granada (met de Alhambra)

- Het natuurschoon en de costa del sol natuurlijk

en last but not least: we zouden graag eens een echt stierengevecht meemaken. Die sfeer en het spectakel is uniek denken we.

22:20 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-01-06

Terugblik (dit was 2005)

Over het voorbije jaar kan ik alleen maar positief zijn. Onze huwelijkscrisis hebben we overwonnen en sindsdien is het alleen maar beter gegaan. Mijn werk heb ik opzijgeschoven. Schatje komt op de eerste plaats en ik kan alleen maar happy zijn over hetgeen ik in ruil krijg: een schitterende vrouw, een engeltje, superwoman, allemaal nog veel te licht uitgedrukt.
 
Zelf ben ik enorm veranderd. Als ik de berichtjes lees aan het begin van mijn blog, dan is de eerste gedachte die in mij opkomt: "Ben ik dit?" Ik vind het gek om schrijven, maar ik geniet er weer van. Ik straal en huppel door mijn leventje, hand in hand met schatje. En doordat ik me zo positief en zelfverzekerd opstel, heb ik geen last meer van opdringerige mensen. Dit is iets wat ik voorbije maanden geleerd heb: zielige en onzekere mensen trekken ongeluk aan.
 
Het belangrijkste wat ons vorig jaar overkomen is: Tina. Het opvoeden van een kind is geen makkie, maar ik heb veel geleerd. Ik heb enorm veel tijd in die kleine gestoken, heb er heel wat voor moeten laten, maar heb een heleboel in ruil gekregen: de liefde van een kind, haar glimlach... het is onbetaalbaar. Ik weet nu: met een eigen kind erbij zou ons leventje pas echt compleet zijn. Zucht.
 
2006 wordt voor ons nog schitterender, dat weet ik nu al. Waarom? simpel: ik durf weer vooruit te kijken en met mijn engelbewaarder aan mijn zij (dank je pa!), kan het niet meer stuk...

22:19 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-01-06

Vakantieplannen

Al een hele dag aan het zoeken naar de ideale vakantiebestemming. Probleem is dat Lisbeth door omstandigheden niet wil vliegen, en dus vallen mijn voorkeurbestemmingen Peru en Mexico af. Waarschijnlijk wordt het een rondrit in Zuid Spanje (Sevilla), voorkeur heeft een reisje met eigen wagen ipv vliegtuig en een vakantiehuisje ter plaatse... Morgen het resultaat van onze discussie...

19:51 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-01-06

Weekoverzicht 29 December - 06 Januari

Veel tijd om mijn gedachten te ordenen, heb ik dit moment niet, dus je zult het moeten stellen met hetgeen door mijn hoofdje flitst. Weet je, een weekoverzichtje schrijven is best lastig als je last hebt van black-outs. Volgens schatje komt het door het feit dat ik te actief bezig ben en te weinig slaap heb. Op dit moment loop ik er bij als een zombie en speelt alles zich in slow motion af. Rusten kan ik niet, want strakskes vertrekken we naar het verjaardagsfeest van een goei vriendin hier in Genk.
 
Trouwens, net terug van het winkelen in Hasselt. Ontzettend veel volk, maar toch keitoffe spulletjes gevonden. Een D&G jeans en nog wat De puta madre t-shirts. Me happy.  :)
 
Oh ja, k was het bijna vergeten: vorige week was het nieuwjaar. Misschien dan toch maar een boodschap voor jullie allemaal en in het biezonder de mensen die me hun wensen voor 2006 hebben doorgegeven. Nee ik ben jullie niet vergeten, maar verwacht geen kaartje, mailtje, smsje terug. Daar begin ik niet aan. Ik haat alles wat "verplicht" is. Bij deze.
 
Oudjaar wordt naar traditie binnen onze vriendenkring gevierd. Dit jaar waren wij de pineut. Het werd een heel buffet met koude en warme hapjes en n heleboel drank (wijn en champagne). Zoals ik het gewoon ben van Lisbeth: heeeeeeeeeeeeeeeeel verzorgd, een beetje op het maniakale af, als je begrijpt wat ik bedoel. Heel wat afgepraat en afgelachen tot twaalf uur en na de verplichte kusjes en knuffels, was het tijd voor een heuse party, tot diep in de nacht. Tina haar ouders waren er ook en dus kon de kleine nog eens met ons meevieren. Om half tien haar in bed gestoken met de belofte haar iets voor twaalf te wekken. Ze is toen eventjes opgestaan, maar ik denk niet dat ze er nog veel van weet... Iets minder was haar reaktie op het cadeautje van haar ouders: een t-shirtje van Donaldson. Ze zei vlakaf dat het kei-lelijk was en dat ze alleen kleren wou aandoen die ik voor haar kocht. Ooooops.
 
Goed, blij dat die eindejaarsshit achter de rug is en dat we weer vooruit kunnen kijken. Ons leventje is nog maar eens ingrijpend veranderd. 30 december was Lisbeth haar laatste werkdag. Dit wil zeggen dat ze vanaf nu er helemaal voor mij is. Hoe we dat gaan invullen weten we nog niet, dat zal zichzelf wel uitwijzen zeker? In ieder geval ben ik een beetje bang dat het een beetje teveel Lisbeth gaat worden en dat ik me opgesloten ga voelen in onze relatie of dat het allemaal een beetje saai gaat worden. Weten doe ik het niet en eigenlijk maak ik me er nu nog geen zorgen over. Ik geniet van haar aanwezigheid en als er problemen zijn, dan zullen we dat wel uitpraten.
 
De verbouwing van de benedenverdieping start volgende week met het uitbreken van een deel van de achtergevel: raam raam raam is hier de boodschap. Om het voor onze katten wat draaglijker te maken, is Lisbeth begonnen met het inrichten van een heuse kattenkamer, compleet met enkele 2 meter hoge krabpalen, een paar kattentunnels en een heleboel ligzeteltjes... Kunnen ze ongestoord stoeien met elkaar.
 
Op het werk dikke shit, maar ik ga jullie er niet mee lastig vallen. Enkel dit: ongelooflijk dat een spiksplinternieuw computersysteem ineens veel te traag is en de extra load die de jaarafsluiting met zich meebrengt, niet aankan. Zou niet mogen gebeuren, zeker als je weet dat hardware toch niet dat duur is.

18:06 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-01-06

Conclusie

We hebben er lang over gesproken schatje en ik. Feit is dat ik er een schuldgevoel aan over gehouden heb. Maar het zal wel slijten he.
 
Geloof het of niet, eigenlijk is het nog positief uitgedraaid:
1 ) Ik weet nu meer dan ooit dat pa zichzelf wegcijferde. Hij wou me gelukkig zien en dat was belangrijker dan zijn eigen gevoelens. Wel, ik heb me voorgenomen om zijn wens (mijn geluk) proberen waar te maken.
2 ) Dat ik ma al die jaren valselijk beschuldigd heb, kan ik niet goedkeuren. Maar ik heb wel kunnen vaststellen dat ze het goed met ons voor heeft en eigenlijk de ideale moeder is. Het zal onze relatie alleen maar ten goede komen. Ma ik heb je graag ! Sorry voor alles.

21:22 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-01-06

Parijs - Leen en de kamer der laatste geheimen

Het begon allemaal een paar weken terug in Parijs. Tijdens een van onze vele gesprekken kwamen de huwelijksproblemen van ma en pa - de maanden voor zijn dood - ter sprake. Toen ik zei dat ik dacht dat ma toen al een relatie had met nonkeltje, reageerde Lisbeth heel verbaasd. "Dat geloof ik nooit." Weet je, voor mij was het de enige mogelijke reden die ik zag voor het afstandelijk gedrag van pa de laatste weken voor zijn dood.
Lisbeth zag maar 1 mogelijkheid: "Waarom vraag je het haar niet? Ze zal zich wel beledigd voelen, maar..."
 
Ik heb het een hele tijd laten rusten, tot vorig weekend.
"Ma, ik wil je iets vragen."
Ze keek me even verbaasd aan, "Doe maar."
"Nee, jij en ik alleen."
Nog meer verbazing... Even later in de keuken wist ik niet goed hoe beginnen. "Ma, niet boos zijn he, maar ik moet het weten. Had jij een relatie met nonkeltje toen pa nog leefde?"
Ma haar mond viel open.
"Kindje, ik weet niet hoe je daarbij komt. Ik heb altijd heel veel van je pa gehouden. Ik was mss niet de ideale vrouw, maar ik stond altijd voor jullie klaar, hoe moeilijk dat ook was."  ( stilte en traantje) "Hoe kom je daar nu bij om zoiets te denken van mij?"
"Het is de enige verklaring die ik zie."
"?"
"Omdat pa zo afstandelijk was de laatste weken."
( diepe zucht )  "Kan je dit beter niet laten rusten?"
"Ma je weet iets he?"
( stilte )
"Ma vertel het me. Ik moet dit weten."
Ma stond op en nam de fles wodka uit de koelkast.
"Heb je dan geen enkel idee?"
En toen begon ze te vertellen. "Je pa miste je enorm. Je zat de hele tijd in Nederland."
Het kwam aan als een mokerslag.
"Je bedoelt dat het mijn schuld was?"
Stilte.
"Waarom heeft hij het me nooit verteld?"
"Kindje, zo mag je dit niet zien. Je hebt recht op je eigen leven. Ieder ouder weet dat hij zijn kinderen ooit eens moet loslaten."
En toen ben ik beginnen wenen...
 
Toen ik Lisbeth alles vertelde, antwoordde ze net als ma: "Je hebt je eigen leven." Maar toch... als ik dit had geweten en niet in Nederland was gaan werken, dan... dan leefde hij misschien nog.
 
Weet je, toen ik gisteren naar het kerkhof ging om met pa te praten, voelde ik me enorm eenzaam. Net alsof hij er niet meer was... Het besef te weten dat ik oorzaak ben van zijn dood, weegt loodzwaar.

12:13 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-01-06

Soms

Sommige dingen kan je maar beter niet weten... maar daar is het nu te laat voor...

00:58 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |