28-02-06

Drink to get drunk

Net terug van een team-etentje... Beetje dronken... beetje, want ik weet nog altijd wat ik doe. Huh? Wat zitten jullie daar te lachen? geloof je t nie of watte? 1 flesje wijn maar... valt mee he... Wat ik hier nog kom doen? wel k kan toch nie slapen... waarover ik het ga hebben? hmmm, da s een goeie. Het weekend misschien? te saai? huh... meen je datte?

Er is iets raars gebeurd dit weekend, iets wat me nog nooit is overkomen: ik ben vrijdagavond en zondagavond voor de tv in slaap gevallen. Nog nooit voorgevallen. Doodmoe ben ik, en ik weet niet waardoor. Schatje vond het best schattig zei ze... Ik verlang naar enkele weken platte rust. Zonnetje, zwembad, coctail, strand, sexy barman...

Ook nu nog altijd kei-moe. Ik leef op automatische piloot. Deze ochtend was het zo erg, dat ik spontaan de afrit van de autostrade heb gemist. Ook op het werk, functioneer ik niet naar behoren. Gelukkig heb ik Pamela. Zij heeft mijn email-chaos bedwongen en is nu met frisse moed zich door mijn administratie aan het worstelen. Een onmogelijke opdracht want ik heb drie maand achterstand...

Allez, nu allemaal braafjes jullie bed in enne... KUSSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!! (nachtzoentje, lief he)

00:31 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (9) | Tags: pamela, teametentje, dronken, drunk |  Facebook |

25-02-06

Vreemd bed

Gisterenochtend elf uur... Wakkergeworden in het bed van een collega, vlug mijn kleren samengeraapt en zonder ontbijt of douche richting werk vertrokken voor een uitbrander van John: "Waar heb je gezeten? Je bent niet thuisgekomen!"

Gelukkig liep op dat moment de wekker af: zeven uur in de ochtend. Rare scary droom,want ik had echt het gevoel dat ik reeds wakker was en dit allemaal meemaakte. Goed, door die droom enorm genoten van de dagelijkse routine: een lange warme douche, ontbijt (worstjes met eieren, cornflakes, fruitsap en koffie), en zelfs mijn werk leek enorm mee te vallen...

11:30 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dagboek, droom, bed, vreemdgaan |  Facebook |

22-02-06

Wist je dat...

Wist je dat ik eigenlijk een schitterende week achter de rug heb? Dat ik me kiplekker voel en weer geniet van mijn leventje. Enorm veel plezier beleefd aan mijn limburgs weekendje en in het biezonder de bowling met mijn vriendinnen op zaterdag (waarover later meer).

Dat ik fier op mezelf ben... Eergisteren een belangrijke meeting schitterend voorgezeten. Ondanks het feit dat ik  niks had voorbereid en dus eigenlijk moest improviseren. John kreeg er ver een hartaanval van.

Dat mijn relatie met Pamela goed evolueert. Ik waardeer haar enorm (ze heeft klaarheid geschept in mijn chaotische administratie) en zie haar nu meer als collega dan als perfecte godin. Ik vind het fijn om met haar samen te werken.

Dat ik weer een hoop cd's heb gekocht, gaande van Neil Young's "on the beach" tot James Blunt. (jaja). Meer daarover op mijn muziekblogje. Boeken lezen of films kijken? geen tijd! Of toch: vorige week een film met John Cleese gezien. Iets over een dierentuin, maar vraag me de titel niet.

Dat ik de voorbije week meer aan sex heb gedacht dan de laatste drie jaar tesamen. Shame on me. Schatje weet niet wat haar overkomt. Ik wel, maar dat ga ik jullie nie vertellen.

Dat ik het belangrijkste nog niet vermeld heb:  de verbouwingen zijn gestart. Een hele hoop stof, maar gelukkig hebben we de trapopening laten dichtmaken. Een aantal muren zijn gesloopt en ook ons keukentje is niet meer. Volgende week wordt alles met n container weggehaald. wat n troep! Maar het gaat schitterend worden, een plannetje volgt later, als jullie braaf zijn...

Dat ik nu elke dag heen en weer pendel tussen Gent en Den Haag. Loodzwaar, maar schatje heeft het zo liever. Ze wil niet alleen zijn met de bouwvakkers. Ik vrees echter dat eens ze het zo gewoon is en eens de baby komt, dat ze dan hetzelfde blijft verwachten.

Dat het met Lisbeth haar gezondheid steeds beter gaat. Ze straalt weer en ik hou van haar. Heeeel veel. Want ze heeft ons kindje in haar buikje.

Dat het nu bedtijd is, schatje wacht...

Toedeloe.

22:23 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (8) | Tags: dagboek, zwanger, lisbeth, pamela, werk |  Facebook |

Sound of da police

Gisteren tijdens het naar huis komen me enorm ge-ergerd aan een auto die plots voor me inschoot en plots naast een vrachtwagen vertraagde. Auto versnelt weer, dus probleem opgelost. Dacht ik, tot er plots een tekst: "politie - volgen" verscheen.

Bibi braafjes aan de kant (kon nie anders he). Opener is een typische vraag/vaststelling:  "Soooo mevrouwtje (op zijn plat hollands), je zal wel weten waarom we je tegenhouden, niet?"

Waarop ik: "Als ik zeg dat ik plots kramp in mijn vinger kreeg, geloof je me dan?"

"Nee"

En toen heb ik hem maar gezegd dat het mij stoorde dat ie vlak voor me vertraagde.

Hij vertelde dat ze van plan waren om die vrachtwagen te gaan controleren en dat dat de reden was.

Waarop ik: "Dan ga ik je niet langer ophouden."

"Wat bedoel je?"

"Wel daar iets verder rijdt een truckchauffeur die dolgraag gecontrolleerd wil worden..."

Hij keek me even verbaasd aan en glimlachte even (of verbeelde ik het me?).

"Het is ok voor 1 keertje. Je kunt gaan. Voorzichtig met het invoegen. Prettige dag nog en... doe de volgende keer je gordel aan, ok?"

 

07:53 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-02-06

Are you the one ... ?

Ik heb mezelf volledig genezen verklaard. Mijn laatste probleemke is geen probleemke meer, integendeel. Op dit moment denk ik maar aan 1 ding. Net een wild dier voel ik me. Het lijkt wel alsof ik de verloren schade wil inhalen. Opnieuw wil genieten, zonder aan vroeger te denken. Ik plak aan Lisbeth vast en overstelp haar met kusjes, aaitjes, attenties, ... Schatje weet niet wat er gebeurt, maar ik geloof dat ze die extra aandacht wel prettig vindt.

Zelf weet ik niet hoe ik me moet voelen. Opgelucht, dat wel, maar toch... Ik droom, ben verliefd, wil steeds meer, ... Hier vanop mijn roze wolk interesseert de wereld onder mij me totaal niet. Voor mijn part wordt de hele mensheid uitgeroeid, zolang ik maar met het vrouwtje samen kan zijn die dit alles voor me mogelijk maakt. Ik ben verliefd en nog niet een klein beetje. Ik wil kussen, in haar ogen verdrinken, ... me volledig geven. Gosh, wat een zaaaalig gevoel.

 

Are you the one I've been waiting for ?

I've felt you coming girl, as you drew near
I knew you'd find me, cause I longed you here
Are you my desitiny? Is this how you'll appear?
Wrapped in a coat with tears in your eyes?
Well take that coat babe, and throw it on the floor
Are you the one that I've been waiting for?

As you've been moving surely toward me
My soul has comforted and assured me
That in time my heart it will reward me
And that all will be revealed
So I've sat and I've watched an ice-age thaw
Are you the one that I've been waiting for?

Out of sorrow entire worlds have been built
Out of longing great wonders have been willed
They're only little tears, darling, let them spill
And lay your head upon my shoulder
Outside my window the world has gone to war
Are you the one that I've been waiting for?

O we will know, won't we?
The stars will explode in the sky
O but they don't, do they?
Stars have their moment and then they die

There's a man who spoke wonders though I've never met him
He said, "He who seeks finds and who knocks will be let in"
I think of you in motion and just how close you are getting
And how every little thing anticipates you
All down my veins my heart-strings call
Are you the one that I've been waiting for?

15:35 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-02-06

Verbouwingen

Ja ja ze zijn eindelijk begonnen. Het heeft ons een hele hoop (kwade) telefoons gekost voor die aannemer aan de slag ging. Altijd kwam er wel iets anders tussen en jammer genoeg stond er in het contract geen begindatum. Foutje...

Goed, gevolg is wel dat ik deze ochtend thuis moest blijven. Ik wou naar den Haag vertrekken, maar schatje zag het niet zitten om alles aan die werkmensen uit te leggen. Ze is daar veel te lief en verlegen voor.

Soit, de trapopening wordt met plastiek dichtgemaakt. De meubels zijn naar boven verhuisd. Mijn werkkamertje doet nu dienst als woonkamer en een electrisch vuurtje en microgolf in het rommelkamertje boven, stelt de keuken voor. Als alles goed gaat, zal alles binnen een goei twee maanden achter de rug zijn. Fase 1 dan toch, want bedoeling is om ook de bovenverdieping te herinrichten. Maar daar discussieren we nog volop over, want augustus komt snel dichterbij...

00:54 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-02-06

Zalig dagje

Vandaag was zalig. k Voelde me weer een echte puber die voor de eerste keer met haar vriendinneke het bed in dook. Voor mij had het eeuwig mogen duren, maar ja... 1 negatief gevolg: ik heb er keiharde hoofdpijn aan overgehouden. Maar dat heb ik ervoor over.

21:39 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (90) |  Facebook |

12-02-06

Peace of mind

Ik heb eindelijk wat gemoedsrust gevonden. En dit dankzij de vele reacties en mijn tripje naar Londen. Ik besef dat ik blij moet zijn met die kleine dingen die het leven aangenaam maken. 1 voorbeeldje: vorige zondag bijvoorbeeld enorm genoten van  een uitstapje richting subtropisch zwemparadijs in Peer (Erperheide). Ook de aanwezigheid van schatje maakt mijn leventje zo goed als compleet.

Jammer is dat ik veel te weinig vrije tijd heb. Dit weekend ook weer 2 dagen aan het werk geweest. Enorme paniek omdat ons datacenter slechts gedeeltelijk terug is opgekomen na geplande werkzaamheden. IBM heeft zoveel mogelijk systeemengineers ter beschikking gesteld en al onze manschappen zijn zelf al twee dagen en nachten continue aan het werk, maar voorlopig geen vooruitgang.

Eigenlijk zou ik een heleboel meer tijd willen besteden aan de mensen die me nauw aan het hart liggen: vrienden en familie. Alleen lukt dit zo goed als niet. Verder zou ik wat meer creatief willen bezig zijn. Voorlopig heb ik net genoeg tijd voor mijn meest favoriete bezigheid: snuffelen in muziek. Maar ik zou dolgraag wat meer culturele bagage willen opdoen. De antieke beschavingen zoals die van de Incas en Mayas interesseren me enorm. Schatje heeft stapels boeken hierover voor me gekocht, maar ze staan te bestoffen in ons boekenrek... En van een reis naar Peru, kan ik op dit moment enkel dromen.

Of ik de komende maanden meer tijd ga hebben betwijfel ik, de kleine zal heel wat aandacht opeisen. En ook de verbouwingen zullen heel wat energie vragen. Na lang aandringen, kan de aannemer volgende week woensdag beginnen. Het wordt tijd!

Conclusie : misschien moet ik maar een jaartje vrijaf nemen...

20:06 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-02-06

Cats and dogs

I went to sleep begin February and just woke up... So please don't ask me what I did the last 2 weeks. Well, I can start thinking about it, but it will be a painful experience. What? huh? You want me to do so? Gosh, ok then... just for you. Closing eye 1 and activating brain cell number 1... hmmm. Closing eye 2, brain cell 2 activated. One sec... I am thinking. Oh God, it really hurts!!!

I must try harder? You want me dead? What I see: lots of small animals. Animals with 4 legs. I guess you call them cats. I told you already about the cats, no? Well, I really don't know if they are cats... cause the first one - we call him Frodo - looks like a miniature cow. He follows us everywhere like a dog. And last but not least: he enjoys playing with water. So he must be half fish, don't you think so? It is soooooo confusing, you know.

Ayla is more cute. She only thinks about food and sleep. Sleeping on my lap is her favorite sport. Elmo is crying sweet tears since he lost his little sister some weeks ago. He does not know how to behave and wants to be with us all the time. Also at night in bed. But unfortunately for us, he snores like hell... That's why I am so tired and that's why I slept for more then 2 weeks now.

Goodnight, bed time !

18:23 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Pamela does Londen - part 2

De trip naar Londen heeft me mogelijk gemaakt Pamela wat meer te doorgronden. Niet veel, maar genoeg om te weten dat ik het nog lang zo slecht niet heb. Dat werd vooral gisterenavond op de luchthaven duidelijk. Terwijl ik schatje om de hals kon vliegen, moest zij weer braafjes naar haar hotelkamertje toe. Ik weet nu: iemand hebben waarmee je alles kunt delen, da's het allerbelangrijkste.

Hoe het verder moet tussen ons? Professioneel gaat het zeker lukken. Poppemieke wil dolgraag a d slag gaan. Maar of we ooit goeie vriendinnen gaan worden, daar heb ik mijn twijfels over.

10:27 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (4) | Tags: pamela, londen, werk |  Facebook |

10-02-06

Pamela does Londen - part 1

De eerste dag Londen zit er op en om eerlijk te zijn: ik weet niet wat ik ervan moet denken. Ik zit hier op mijn hotelkamer alles op n rijtje a h zetten en... ik kom er niet uit. Pamela is en blijft 1 groot vraagteken. Ik heb alles geprobeerd om het ijs te breken, maar het lukt me niet. Normaal kost het me geen enkele moeite om iemand te doorgronden, maar Pamela heeft niet in haar kaarten laten kijken.

Vanmiddag heb ik tussen twee vergaderingen nog maar eens toenadering gezocht. Ik heb haar mijn hele situatie (mijn onvrede en mijn jaloezie) tot in de details proberen uit te leggen. Maar mevrouw gaf geen krimp. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik haar enorm waardeerde en beloofd dat ze vanaf volgende week volop aan de slag kon...

Alleen, ik krijg zo weinig reaktie. Vriendelijk en beleefd is ze wel, maar daar blijft het bij. Tijdens het etentje met onze klanten vanavond leek ze me opvallend stil, niet alleen tegen mij. Ik heb zo de indruk dat ze een "loner" is, iemand die niemand rond zich hoeft om gelukkig te zijn.

00:15 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pamela, londen, werk |  Facebook |

08-02-06

Nadin, we missen je

Lieve Nadin,

Je stond steeds voor iedereen klaar... een lach, een traan, je deelde het allemaal.

Nu ben je niet meer...

Ik zal je missen !

Nog n laatste knuffel,

Leen

 

23:52 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Trop is teveel

Vandaag had ik er genoeg van. Tijdens de lunch zat John ons poppemieke de hemel in te prijzen. Waarschijnlijk om mij te treiteren. Wel hij is er in geslaagd want mijn humeur zakte tot ver onder het vriespunt. En alsof dat nog niet alles was, liep treeske deze namiddag met een weide boog rond mijn buro. Toen ontplofte ik, want zeg nu zelf: een assistente die niks met je te maken wilt hebben, dat kan toch niet.

Heb haar dan maar een meetingroom ingesleurd en ben beginnen praten. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik het betreurde dat het zo allemaal is gelopen en dat - als ik zou kunnen - ik het anders zou aangepakt hebben. Dat het in ieder geval tijd werd dat we ons herpakten en dat ze maar moest doen wat een assistent normaal doet: mij assisteren. Het kind heeft de voorbije dagen constant mails en presentaties zitten lezen. Waarschijnlijk kent ze nu meer van de organizatie dan ikzelf, maar daar draait het niet om he... Ik had moeite om mijn ergernis te verstoppen, want veel reageerde ze niet op wat ik zei. Bovendien praat ze zo stil dat ik haar amper versta. Goed, John heeft haar gekozen en dus moet ik verder met haar. Londen wordt een eerste belangrijke test. Hopelijk loopt het goed af...

23:26 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-02-06

Moeilijk kiezen ?

Deze ochtend vroeg ik Pamela een vlucht en hotel te boeken voor onze trip naar Londen. Toen ik enkele uren later vroeg of alles geregeld was, kreeg ik aanvankelijk geen antwoord. Schuchter bekende ze dat ze niet goed wist welk hotel te kiezen en wanneer en van waar we zouden vliegen... Om eerlijk te zijn, het verbaasde me enorm. Ofwel is ze enorm verlegen ofwel is ze bang om iets verkeerds te doen. Ben ik dan zo'n kwaaie?  'k Zal morgen maar eens serieus met haar gaan praten zeker?

16:16 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-02-06

Pamela does London

Vandaag had John er genoeg van, van mijn houding t a v Pamela. Hij heeft me op het matje geroepen en verweet me onprofessioneel gedrag. Vermits ie toch geen beterschap zag heeft hij een originele straf bedacht: donderdag en vrijdag samen naar Londen voor een of andere klotevergadering. Dat wordt leuk...

22:59 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pamela, londen, werk |  Facebook |

05-02-06

Zwanger

We zijn zwanger... toen een mannelijke collega een paar weken terug hier mee afkwam, had ik zoiets van: hoe kan jij als man zwanger zijn... 

Soit, ook al weet iedereen het intussen al - ja ik ben niet goed in zwijgen / het liefst had ik het al lang uitgeschreeuwd :

Schatje is zwanger  nog zes maand te gaan

21:55 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

04-02-06

Hondeleven

Gisteren een film gezien die waarschijnlijk mijn humeur voor de rest van het weekend gaat bepalen: Dogville. Een verrassend eerlijk verhaal over mensen en hun relaties en geloof me of niet: het leek wel of mijn eigen leventje op de beeldbuis werd geprojecteerd. Vandaar dat ik al spoedig wenend in Lisbeth haar armkes lag...

Mensen die aanvankelijk kei-vriendelijk zijn, gaan gaandeweg meer en meer misbruik van je maken. Hoe minder je er op reageert, hoe verder ze gaan. En wat nog het ergste is: iedereen denkt dat dit de normale gang van zaken is. Kuddegeest en vrolijk meedoen is daarbij de boodschap. Ook ik heb het mogen ondervonden, ook ik was lange tijd veel te naief. Op het moment dat je een enorme tegenslag te verwerken krijgt in je leven, staan er mensen klaar om hiervan te profiteren... En waartoe dit geleid heeft, weten jullie. Eigenbelang ten koste van anderen, ik moet er niks van weten. De enig mogelijke reaktie: oog om oog tand om tand. Wie mij raakt, krijgt bijna letterlijk een kogel door zijn hoofd. En hier hou ik me aan! Ik lijk Grace wel.

 

 

16:25 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-02-06

Mijn lijstje

Ik had me voorgenomen een lijstje te maken met alles wat me dwars zat. k Vrees dat er tot nu toe niet veel van is gekomen. Wel hebben we de voorbije dagen uren zitten praten over vanalles en nog wat. Wat nu volgt is vrij chaotisch, net zoals ikzelf, maar zou toch een perfecte weergave moeten zijn van al wat er in mijn kopje afspeelt.

Heel wat reakties van ongeloof, toen ik verkondigde niet blij te zijn met wat ik heb. Ik weet het, Lisbeth is een schat van een vrouw, we hebben de voorbije jaren enorm veel meegemaakt, verdien goed mijn kost en ik heb mijn depressies overwonnen. Wat kan ik nog meer wensen?

Wel om eerlijk te zijn, ik wist het zelf niet. Ik wist het niet, totdat Pamela in mijn leven verscheen. Wat voor een leven zij heeft, ongelooflijk. Het lijkt wel alsof ze me op alle gebied overklast. Ze is de hele wereld rondgetrokken, loopt zonder moeite een marathon uit, heeft een zwarte gordel karate, doet aan rugby, spreekt maar liefst zes talen en doet alles waar ze zin in heeft... Ik kan nog uren over haar doorgaan, maar ik doe het niet. Het komt erop neer dat haar leven nog moet beginnen, ze kan nog alle richtingen uit en is vrij als een vogel. Zelf heb ik me gebonden aan Lisbeth. Ga ik steeds braafjes weer naar Gent en kan ik enkel dromen van vrijheid. Het tegenovergestelde van wat ik vroeger dacht te worden. Ik wou de hele wereld rondtrekken, nieuwe mensen leren kennen en fun hebben... het kan verkeren.

Wat me eigenlijk het meest dwars zit, is het feit dat ik eigenlijk een heleboel heb opgegeven voor schatje. Ik ben naar Gent verhuisd omdat zij dat wou. Mijn vriendinnen heb ik in Genk achtergelaten... Ik ben opgetrokken met Liesje haar vrienden. Op zich vrij toffe mensen, je hoort me niet klagen daarover, maar toch... Het zijn haar vrienden he. Antwoord van schatje: we gaan nog elke twee weken een weekend terug naar Limburg, dus ik had gerust nog contact kunnen houden. Misschien was ik door mijn depressies gewoon niet geinteresseerd in mensen om me heen en heb ik bewust alle banden verbroken?

Een tweede ding waarover ik me erger: de discussies die we de voorbije jaren hebben gevoerd over mijn werk. Lange tijd heeft Lisbeth mijn werk in Nederland gezien als iets negatiefs. Ik was van huis en dit kan niet als we ooit een gezinnetje willen stichten. Goed, ondertussen heeft ze zelf ontslag genomen en kan ze in principe mij overal volgen. Bovendien beschouw ik de avondjes in den Haag als de enige momenten waarop ik nog een beetje van mijn vrijheid kan proeven. Ik heb hier mijn eigen leventje opgebouwd, heb hier mijn vrienden en activiteiten. Ik ga echt niet voor een tweede keer de fout maken om alles op te geven...

Als ik verkondig dat ik mij gevangen voel in onze relatie (je weet wel, het huis, tuin, autootje, kindje - verhaal), dan krijg ik steeds als antwoord: ik laat je vrij. Je mag steeds naar den Haag vertrekken... ik wacht wel op je. Nu is dit nog perfect mogelijk, maar ik heb het reeds gemerkt met Tina: eenmaal er kinderen zijn, kan ik moeilijk gaan lopen he. En dat beangstigt me nog meer. Bang dat het enige wat nog overschiet, werken, voor ons kindje zorgen en slapen is. Niet echt een leuk en spannend leven he.

Goed, als ik de statistieken naast elkaar leg, merk ik het: we blijven steeds meer thuis. Twee jaar terug ondernamen we nog verre reizen (zuid afrika, senegal, houston, etc...), gingen we geregeld naar de cinema, gingen we maar liefst tien keer naar een concert kijken. Kortom we waren nooit thuis, altijd was er wel een vriendin die iets wou gaan drinken of eten. En nu... Nu lijkt het of wij tweetjes overgebleven zijn. Braafjes thuis op de bank. Ik verdraai het misschien een beetje, want vorig jaar was er natuurlijk Tina. Zij vroeg een heleboel tijd en liefde. Het was tof om haar dit alles te geven. Jammer genoeg is ze terug bij haar ouders. Volgens Lisbeth is dit mijn echte probleem. Het feit dat ik haar drukte mis. Dat er nu een leegte is achtergebleven. Ik hoop dat ze gelijk heeft, dat ik ooit ga kunnen genieten van mijn eigen kinderen en ze niet als last ga beschouwen. Zeker weet ik het niet, ik denk eerder dat Lisbeth zich volledig in haar rol als moeder gaat terugtrekken en dat ik dan nog meer ge-isoleerd ga raken. Ik ben bang voor wat de toekomst gaat brengen.

Misschien hebben we nu net als vele koppels het gekende "ik ben je gezicht moe gezien-syndroom" ? Is die passie uit onze relatie verdwenen en heeft ze plaats gemaakt voor vriendschap en liefde. Misschien zijn we elkaar zo gewoon geraakt, dat er geen verrassingen meer zijn, dat alles zo voorspelbaar is geworden...

Tenslotte, (het is nu stillaan bedtijd he) - ik heb het reeds vermeld - door mijn depressies had ik het gevoel te leven. Ik voelde me onoverwinnelijk en was echt bij momenten euforisch. Wanneer het rollercoastertje weer bergaf ging, dan klampte ik me wanhopig vast aan Lisbeth. Ik had haar nodig en zij was er steeds voor mij. Nu... heb ik haar niet echt meer nodig... (ietsje overdreven voorgesteld)

Wat volgens Lisbeth ook meespeelt: mijn werk. Vroeger ging ik met plezier werken, het was niet alleen een vlucht om al mijn zorgen te vergeten, maar het contact met mijn collega's was opperbest. We hebben nu een hele reeks afdankingen en reorganisaties achter de rug. De sfeer is verdwenen en het werk stapelt zich op. Bovendien moeten we samenwerken met Indiers die amper weten hoe ze hun computer moeten aanzetten, laat staan dat ze onze problemen gaan kunnen oplossen. Niet echt motiverend als je weet dat zij eerder alles afbreken dan alles opbouwen...

Kijk, ik zou een heel boek kunnen neerpennen over wat mij allemaal dwars zit. Feit is dat ik het zelf allemaal niet echt weet. Misschien is het maar een wintergevoel en gaat alles vanzelf weer voorbij. Misschien leg ik wel een bom onder onze relatie, door me zo vervelend te gedragen. Tot nu toe is schatje altijd heel begripvol geweest, maar hoe lang gaat ze dat nog zijn?

Jullie antwoorden op de vraag of jullie gelukkig zijn, hebben me 1 ding doen inzien: iedereen heeft wel eens het gevoel dat het allemaal klote is en dat ons leventje niet is wat we ervan verwacht hadden. Misschien moet ik gewoon aanvaarden dat dit mijn echte leventje is en dat ik maar tevreden moet zijn met kleine momenten van geluk: een mooi liedje op de radio, het gevoel iemand te helpen door naar hem/haar te luisteren, een opgaande zon, mijn hobbies... ?

Tenslotte nog dit. Ik ben zeker van 1 ding: wat er ook gebeurt, ik wil schatje niet kwijt. Zij is mijn engelbewaarder en zonder haar kan ik niet leven. Alleen, kan ik wel met haar leven? Zijn we niet te verschillend? Voor haar is een gewoon leventje voldoende,zelf voel ik me nog altijd enorm onrustig. Een enorme onrust die als gevolg heeft dat ik steeds op zoek wil naar nieuwe belevenissen. Constant nieuwe ervaringen opsnuiven, dat is leven voor mij !  Weet je, misschien ben ik gewoon nog niet volwassen en of zal ik voor eeuwig een kind blijven dat weigert haar verantwoordelijkheden op te nemen? Only god knows... en Lisbeth ook.

02:12 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (444) |  Facebook |

02-02-06

Behind blue eyes

No comment ...

 

Your Eyes Should Be Green
Your eyes reflect: Striking attractiveness and danger

What's hidden behind your eyes: A vivid inner world

20:15 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-02-06

Nieuwe collega

John heeft woord gehouden, ik heb een assistente gekregen. Een beeldschoon schots meisje (Pamela), enorm vriendelijk en heel actief. Elke avond heeft ze wel iets gepland en dat gaat van rugby, trainen voor een marathon, indoor skieen en in het weekend uitstapjes naar verschillende europese steden... zo kan ik nog even doorgaan. Haar studies heeft ze in San Francisco gedaan en daarna is ze twee jaar in Moskou gaan wonen. Kortom: ze heeft het leventje waar ik van droom.

Gevolg is dat ik met mijn gevoelens geen blijf weet. Als ze in mijn buurt is, voel ik me rotslecht en depri. Ik haat haar, ik bewonder haar, ben verliefd op haar en ...ik ben enorm jaloers. Ik gedraag me nu als een klein kind en maak het haar heel moeilijk, ondraaglijk moeilijk...

17:27 Gepost door leentje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |