01-03-06

Vuurzee

Gisteren bij het naar huis rijden enorme file. In de andere rijrichting was de autostrade volledig afgesloten: reden een auto die in lichterlaaie stond. Een paar mensen probeerden wanhopig met hun brandblusser het vuur te bedwingen, maar er was geen redden aan. Even later gillende sirenes en een brandweerauto die aan komt snellen...
Auto-ongelukken, ik zie ze dagelijks, maar dikwijls zijn het gewone kop staart aanrijdingen. Het meest extreme tot nu toe: een fietser die door n auto wordt aangereden. Of erger, een auto die ergens tegen een gevel staat geparkeerd. De inzittenden: hevig bloedend en stervend. Pa heeft me toen te laat weggetrokken, ik was 8 jaar, maar vergeten doe ik het nooit meer. Eigenlijk is het allemaal snel gebeurd he, het ene moment leef je nog en het andere... ik mag er niet aan denken.

22:12 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dagboek, vuurzee, autostrade |  Facebook |

Commentaren

Voorrang van rechts Ik reed ooit met de fiets door de stromende regen op een weg die kruiste met een eenrichtingsstraat. Op het kruispunt was voorrang van rechts van toepassing. Achter mij hoorde ik een auto aangeraasd komen (aan een tempo dat niet goed klonk voor het centrum van een stad). In de eenrichtingsstraat konden de auto's alleen van links komen, en die moesten in principe voorrang geven aan de auto die mij ging voorbijsnellen. Die auto was er vast van overtuigd zijn voorrang te nemen. Maar ik als fietser dacht: die man houdt er absoluut geen rekening mee dat fietsers in die eenrichtingsstraat wel in beide richtingen mogen rijden! Stel u voor dat er zo meteen een fietser van rechts komt!!!! Paniek... En zo was het: er kwam een fietser van rechts, die tegen 70, 80, 90 (???) per uur gegrepen werd door de auto. Op de motorkap, het dak, de koffer en dan de grond op. Zijn fiets lag tientallen meters verder gezwierd.

Dit alles gebeurde in slechts drie of vier seconden natuurlijk. Ik hoor het geluid van het lichaam van de fietser op de carrosserie nog altijd in mijn hoofd, vergezeld van piepende remmen en plensende regen. Wonder boven wonder (ik begrijp nog steeds niet hoe) bleef de fietser heel even liggen, om dan stilletjes op te staan en vast te stellen dat hij zelfs niets gebroken had. Misschien wat kneuzingen, hersenschudding, blauwe plekken? Hij was in ieder geval niet dood. Ik ben achteraf gaan getuigen in de politiewagen (ik was de enige getuige) en toen bleek dat de chauffeur zelf verklaard had dat de fietser van links kwam ipv van rechts... Ik als onafhankelijke bron was waarschijnlijk wel geloofwaardiger om te zeggen dat ie wel degelijk van rechts kwam... Toch iets wat ik ga blijven onthouden.

Gepost door: liza | 02-03-06

trein ik was zes en we werden naar school gebracht, we moesten stoppen voor de trein.De trein reed niet snel want iets verder moest hij stoppen aan het perron.Het was heel mooi weer en de zon stond laag.Een vrouw had de trein niet gezien of wou hem niet zien.Ik heb haar hoofd zien liggen ietsjes verder op.Dat beeld vergeet ik nooit meer.Ik heb een hekel aan treinen, ik ga liever te voet dan de trein te nemen.

Gepost door: aschake | 02-03-06

fragiel dit soort dingen laat je eens stilstaan bij hoe fragiel ons leven wel is; Atropos komt als de tijd daar is en knipt onze levensdraad door..., of hoe kwetsbaar we ondanks/dankzij al onze technologie wel zijn hé.

Gepost door: karlo | 02-03-06

De commentaren zijn gesloten.