14-10-06

Lost in you

Still pretending that I’m fine
It was you and i
Holding back what’s on our minds

Lost in you(I’m lost in you)
And I can’t find myself again
Lost in you(I’m lost in you)
And I can’t find myself again

Ik ken haar zes weken, mijn lief klein Evaatje. Het voelde goed aan, het klikte en we hadden een heleboel fun. Maar toch voelt het raar aan. Ik vertel haar dingen die alleen geliefden aan elkaar zeggen. Ik vertrouw haar volledig en laat haar volledig binnen in mijn leventje.

Maar wat als ze niet is, wat ik denk dat ze is. Wat als het voor haar maar een spelletje is en ze misbruik gaat maken van wat ik gezegd heb? God, wat voel ik me zwak en onzeker. Had ik voorzichtiger moeten zijn en het kalm aan moeten opbouwen?

Maar het voelt zo goed aan. Zo goed, dat ik het zelf niet meer snap. Zijn de troetelwoordjes die we elkaar toefluisteren meer dan louter een spel? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ze me leuk vindt en me mist als ik niet in de buurt ben? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ik haar happy maak? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ze mijn vrouw wilt zijn? (ik hoop het niet). Maken we het elkaar niet veel te moeilijk en hadden we niet gewoon vriendinnen kunnen zijn?

Ik merk dat schatje jaloers is, jaloers omdat ik Eva meer vertel dan haar. Ik merk dat ze haar wenbrauwen fronst als ze onze chat-logs leest. Is het normaal dat twee mensen de hele dag zitten te praten en nog het gevoel hebben dat ze meer willen weten? Is het normaal dat we zo close met elkaar zijn, dat we geen leven meer zonder elkaar kunnen voorstellen?

God, ik ben zo verward... Geef me de kracht om dit te overleven.

15:41 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, verward, vriendin, relatie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.