17-11-06

En toen waren we nog met ...

Het zou een drukke werkdag worden, dat wisten we. Maar dat ie zo zou aflopen, dat had niemand kunnen denken. Een collega die plots naar zijn hoofd greep, opstond en begon te wankelen. Een half uur later lag ie in het ziekenhuis. Het doet ons nadenken over ons armzalige leventje. Vorig jaar moest een andere collega forfait geven wegens hartklachten en begin dit jaar bleef nog iemand anders 4 maanden thuis vanwege een burn-out. Je hebt het al door waarschijnlijk: niet echt het meest gezonde werk wat ik doe. En ik weet 1 ding: als ik zo doorga, ga ook ik zo eindigen. Ik merk het nu al: doodmoe thuiskomen, op de bank in slaap vallen, barstende hoofdpijnen, moe, uitgeblust, ... Ons klein prutske gaat binnenkort met 1 mama verder moeten ipv met 2. En of ik er iets aan ga doen? Neen, ik hou van dit werk. Die stressmomenten geven me een extra kick, geven me het gevoel dat ik God ben, belangrijk en onoverwinnelijk... Stupid me? Wellicht wel.

Andere interessante postjes
Muziek - The pipettes - pull shapes
Film - Lucky number Sleven

 

15:51 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, werk, stress, burn out |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.