29-04-07

Vriendschap

Vriendschap is iets waarvoor je kiest en waarvan je geniet... Het klinkt simpel, maar toch zien sommige mensen het eerder als een verplichting en o wee als je eens nee zegt...

23:04 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-04-07

Nora de kat

k Wou dat onze katten het ook konden, maar ja... we hebben dan ook geen piano in huis he.

 

22:33 Gepost door leentje in Katten | Permalink | Commentaren (4) | Tags: cat, kat, nora, piano, youtube, clip |  Facebook |

24-04-07

Optreden Scissor Sisters - Hasselt

ScissorSistersOver de Scissor Sisters kan ik uren uitwijden... Het is een band die ik jaren geleden heb leren kennen op Pukkelpop en vanaf dat moment was ik verkocht. Vandaar dat ik enorm veel verwachtte van dit optreden. En aan de band zelf, zal het niet gelegen hebben, want ze deden alles om de sfeer er in te houden.  Alleen hadden we dit keer te maken met een Donna publiek, een publiek dat makjes hun idolen aangaapten, zonder te beseffen dat er af en toe wel eens gedanst mag worden. Vandaar de commentaar van Ana Matronic na drie nummers: dit lijkt wel een begrafenis.

Ana had zich trouwens voor de gelegenheid getooid in een jurk die uit de Lily Allen collectie afkomstig leek. Ze zag er beeldschoon uit. Zwarte oogschaduw en het haar mooi in een staart. Een pracht van een vrouw, maar ik vermoed dat de helft van het mannelijk publiek liever stond te kwijlen op zanger Jake Shears. Wat is die vent mager en wat heeft ie afgezweet. De striptease op het einde zorgde voor heel wat reacties, maar voor mij was het compleet overbodig.

De Scissor sisters brengen muziek die me vrolijk maakt en dat was zaterdag niet anders. We kregen alle grote hits te horen en de set was heel zorgvuldig opgebouwd. Toch ontplofte het pas naar het einde toe, met hits zoals "i don t feel like dancing". Ik heb er van genoten, maar betwijfel of alle toeschouwers er hetzelfde over denken...


intro music
she’s my man
laura
I can’t decide
tits on the radio
the skins
lights
paul mc cartney
kiss you off
filthy/gorgeous
everybody wants the same thing
land of the a thousand words
transistor
comfortably numb

take your mama
I don’t feel like dancin’
music is the victim

23-04-07

Friends

So no one told you life was gonna be this way
Your jobs a joke, you're broke, your love life's D.O.A.
It's like you're always stuck in second gear
And it hasn't been your day, your week, your month,
or even your year
but..
I'll be there for you
When the rain starts to pour
I'll be there for you
Like I've been there before
I'll be there for you
'Cuz you're there for me too...

De voorbije dagen heb ik enorm veel aan de fouten uit mijn verleden moeten denken. Ik heb er een aantal jaar geleden een complete puinhoop van gemaakt en dat achtervolgt me nog altijd. Het doet me nog altijd enorm veel pijn en op zo'n momenten is het belangrijk dat er iemand is die naar me luistert.

Meteen ook besefte ik meer dan ooit dat echte vrienden schaars zijn. Je moet jezelf maar eens volgende vraag stellen: "Aan hoeveel mensen kan ik mijn diepste gedachtes kwijt?" . Niet veel he. Vandaar het besef: je hebt vrienden en vrienden. Vrienden waarmee je uitgaat en plezier maakt. Daarnaast ook vrienden waarmee je "eens goed kunt praten". Dat zijn vrienden die niet verder feesten als je zelf in de put zit, maar die echt meeleven. Vrienden die verdriet hebben, omdat je zelf een slecht moment doormaakt. Vrienden die pas happy zijn, als je dat zelf ook bent...

Links
Deze maand op mijn ipodje
Depressie - leven vs overleven

17:15 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, vrienden, rembrandts, depressie |  Facebook |

21-04-07

Workaholic

"Zit je nu weeral met je laptopje op je schoot?" Ik heb het de voorbije weken dikwijls mogen horen. En gelijk had ze, Lisbeth bedoel ik. Ik heb me doodgewerkt. Het resultaat: ik ben doodop, ben een wrak en waarom eigenlijk? Ik voel me de slaaf van een firma die enkel aan geld denkt. Tientallen miljarden euro's nettowinst en dan nog bezuinigen op personeel. Het zou niet mogen zijn.

Goed, ik moet veranderen. Ik ga meer genieten van de vrije tijd die ik heb. Weekendjes samen met mijn twee schatjes. Dit weekend bijvoorbeeld trekken we naar Genk, naar ma. Zaterdagavond treden de Scissor Sisters op in Hasselt en daar zijn we bij. Ik kijk er naar uit! Verder wil ik nog een heleboel boeken lezen en wordt het tijd voor een paar nieuwe cd's. Tv kijken, daar heb ik geen tijd voor, ook al ligt onze kast vol dvds die we nog niet gezien hebben. Jammer genoeg bestaat een dag maar uit 24 uur... Mijn leventje gaat veel te kort zijn, dat weet ik nu al.

19-04-07

Jager en prooi

In onze maatschappij heb je twee soorten mensen: de jagers (dominant) en hun prooi (de subjes). Alleen, wie had het ooit gedacht dat sommigen dit ook zo letterlijk zouden nemen? Getuige hiervan de massamoord op een universiteitscampus in de US.

En weet je wat er zo raar is? Op een gegeven moment dacht ik: "Ik begrijp hem wel." Ik had net de zoveelste nutteloze discussie met mijn baas achter de rug en had veel zin om hem (figuurlijk) af te knallen.

Ik heb het gevoel dat mijn carriere op een dood spoor zit. Ik sloof me uit, doe een enorm aantal overuren en al dit alles wordt niet geapprecieerd. Op dit moment ben ik in een stadium gekomen, waarbij ik denk: "Ze bekijken het maar." Ik wil geen slaafje/prooi zijn. Ik ben een jager.

09:10 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (3) | Tags: werk, massamoord blacksburg, virginia |  Facebook |

17-04-07

Media - Celebrity shock

celebrity2_2Blijkbaar vond VTM dat het tijd werd om iets aan de tegenvallende kijkcijfers te doen. "Laten we de mensen eens shockeren." zo dacht programmamaker A luidop. "We hebben BV's nodig." opperde programmamaker B. Celebrity shock was geboren. Alleen: hoe krijg je iemand als Giles de Bilde zover dat hij een darmspoeling ondergaat? Dat Bert Anciaux alles naief zou ondergaan, dat stond al op voorhand vast. Een kotsende Anne de Baetselier... En toen kwam er iemand met een briljant idee (het eerste sinds jaren): een bekende Vlaming is gevoelig voor chantage met een goed doel. Of het goede tv oplevert en of het ethisch verantwoord is, laat ik in het midden. Wat ik wel kwijt wil: gelukkig kunnen we momenteel genieten van het stralende zomerweer. zullen we het de volgende keer maar hebben over de opwarming van de aarde? Nog zo n hot item. :)

Andere postjes
Muziek - Cortney Tidwell

15-04-07

Sorrows

De depressie van mijn collega heeft me over een aantal zaken doen nadenken. Vooreerst leek het alsof er me een spiegel werd voorgehouden.  Ook ik sloot me volledig af, begon anderen uit te schelden en negeerde goedbedoelde commentaren... Nu pas besef ik hoe mijn omgeving zich moet gevoeld hebben. Radeloos, uitgeput, wanhopig, ... maar vooral: koppig blijven volhouden.

Een tweede iets: mijn collega's. Zolang het goed gaat en er plezier gemaakt kan worden, dan lijkt alles ok. Maar ga maar eens een dagje zitten wenen. Het resultaat: mensen die je aanstaren, maar verder in een grote boog om je heen gaan. Typisch!

13-04-07

Tortured sorrows

Begin deze week is een collega naar me toe gekomen met al haar problemen. Ik kreeg een hele uitleg over haar verleden en de depressie die ze momenteel doormaakt. Ik merkte dat het meisje eraan kapot gaat en daarom probeer ik er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Veel meer dan luisteren kan ik jammer genoeg niet. En zelfs dat brengt niet veel op. Ik zie ze steeds verder weg glijden in haar depressie.

En dat doet pijn, geloof me. Ook voor mij is het een zware last. Mijn verleden komt weer in alle hevigheid terug. Gevolg: braken, huilbuien, etc... Maar ik heb geen keus, de arme drommel heeft hulp nodig. Iemand die er is voor haar.

06:15 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: collega, werk, depressie, steun |  Facebook |

12-04-07

Drowning in sorrows

This hell on Earth now invades her home
Innocent victims become tortured souls
Their minds are wielded in constant fear
All are part of his master plan
the bottle brings his anger on
tread on toes or feel his wrath
He is hurting you the pain is real
this is not life its only death

My life has been drowned in sorrow
History repeats itself
Innocent views now lost forever
this will never happen again
Looks at you and sees only red
The colour of hate personified
feeling hopelessness knowing of his trap
the dread you feel may never leave your soul
Nightmares have destroyed the American dream
Trapped inside but your body can't leave
Set me free
Set me free
Set me free

08:12 Gepost door leentje in Lyrics | Permalink | Commentaren (0) | Tags: inner thought, lyrics, muziek, drowning in sorrows |  Facebook |

10-04-07

Why don t you shoot me - part 2

Vorige week had ik genoeg van haar, deze week amuseren we ons rot. We praten weer over koetjes en kalfjes, delen onze meest private geheimen met elkaar en lachen om de onnozelheden die we uithalen.

Waarom het weer ineens zo goed gaat? Geen idee. Echt gepraat hebben we niet. Het enige wat we gezegd hebben is "dit kan zo niet langer." Spons erover en nieuwe start.

Hoe lang het gaat duren tot de volgende ruzie is niet duidelijk. Dat die er komt, dat staat vast. Want zo gaat dat nu eenmaal tussen ons beidjes. Onze vriendschap is heel intensief en energie vretend. We hebben alletwee onze onhebbelijkheden en die botsen geregeld.

We kunnen niet zonder elkaar, maar als we samen zijn, dan knettert het. Vuurwerk, bijna letterlijk.

10:45 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, collega, werk, relatie, ruzie |  Facebook |

08-04-07

Boek - Robert Harris - Vaderland (1992)

vaderlandBeeld je even in: Duitsland heeft de tweede wereldoorlog gewonnen en domineert samen met amerika de hele wereld... De broze wereldorde houdt stand, tot er op een dag in Berlijn een lijk aanspoelt: een ex-minister. Meteen wordt er een heel complot ontrafelt, een complot dat verregaande gevolgen heeft en daarom absoluut geheim gehouden moet blijven.

20:30 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, harris, vaderland |  Facebook |

05-04-07

Why don t you shoot me?

Ik heb een heleboel tijd en energie gestoken in Eva, mijn collegaatje. We konden prima met elkaar opschieten en vertelden elkaar alles. Met andere woorden: een echte hartsvriendin.

Alleen is het toen misgegaan. Ze ging me opeisen en dat werkte verstikkend. Het gevolg was een ontzettend aantal hevige ruzies die meestal eindigden met een huilpartij van een van ons beiden. Een paar keer ging het zo ver dat ik er letterlijk van moest kotsen en niet meer kon eten.

Maar elke keer werden we weer naar elkaar toegezogen. Het lijkt wel alsof we voor elkaar bestemd zijn. Elke keer beloven we: dit is de laatste keer, die ruzies hebben geen zin. We geven elkaar op zo n momenten een dikke knuffel en alles is weer vergeten...

Het is een paar weken goedgegaan en ja hoor... gisteren was het weer zover. "Je negeert me. Je praat meer met je collega's dan met mij..." De reakties van een onzekere meid.

Ik heb nu een punt bereikt waarop ik genoeg van haar heb. Het hoeft niet meer voor mij. Ze kan de boom in. Alleen vind ik het zo jammer want de gesprekken die wij hadden, die ga ik nooit met iemand anders kunnen voeren. En bovendien weet ik dat ze zich weer in een hoekje gaat terugtrekken en zich gaat afsluiten van de wereld rondom haar. Het is een introverte meid, die door haar collega's wordt buitengesloten... en dat vind ik jammer, want ze heeft een hart van goud.

Gerelateerde berichtjes
Meer over Eva
LCD soundsystem :  sound of silver

08:32 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (3) | Tags: eva, ruzie, collega, werk, lcd soundsystem |  Facebook |

01-04-07

Deep down and dirty

Ik dacht dat ik er van verlost was, maar ze zijn er nog altijd: mijn depressies. En deze week kreeg ik meteen de volle lading. Aanleiding was de enorme berg werk die ik te verwerken heb gekregen. 16 uur arbeid per dag, het was jammer genoeg geen uitzondering. Mailboxen die uitpuilen, mijn gsm die bleef rinkelen, ... ik werd er letterlijk gek van. Het gevolg was dat ik me doodmoe voelde. Niet alleen fysisch moe, maar ook levensmoe.

Absoluut dieptepunt was donderdag. Met schaamrood op mijn wangen, moet ik toegeven dat ik door een rood licht ben gereden. Het kon me allemaal niks meer schelen. Ik kon gerust een weekje ziekenhuis gebruiken. Een weekje rust, zonder alle zorgen.

Lisbeth was razend toen ze het hoorde. Ze heeft me er nog maar eens doorgesleurd. Stom maar waar: mijn hele leventje werd nog maar eens gedomineerd door werk werk werk. En dat voor een firma die ons als slaven behandelt en waar besparingen en woekerwinsten centraal staan.

Andere postjes
The doors - special

21:00 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: depressie, werk, overwerkt |  Facebook |