06-06-07

Roodkapje

Ik ben een slechte man tegengekomen in het bos. Ik was nog maar zes jaar oud. Hij had lange klauwen waarmee hij mijn arm vastgreep, toen scheurde mijn jurk en  begon ik te bloeden. Hij trok aan me en toen deed hij iets anders. Ik kon gaan rennen maar verloor mijn schoenen...

Kleine meisjes mogen niet alleen in donkere bossen lopen. Ik was nergens bang voor toen ik die keer het bos inliep, maar toen ik er weer uit kwam rennen, was ik overal bang voor. Er zijn veel slechte mannen in de wereld.

Vrouwen die niet bang zijn kennen de werkelijkheid niet. Je moet achter de huid kijken, achter het masker. Boten kunnen omslaan, vliegtuigen neerstorten. In zulke situaties kan je weinig doen. Als iemand je te pakken wil nemen, kun je daarentegen wel iets doen. Dat is het verschil.

Wie is bang voor de boze wolf? Er was eens een klein meisje, ze was altijd lief en aardig zodat iedereen die haar zag haar lief vond. Maar toen kwam de wolf. Ik ben een slechte vrouw...

( gebaseerd op Roodkapje - Unni Lindell )

10:07 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: roodkapje |  Facebook |

Commentaren

eerste plaats Hallo leentje lang geleden en nog altijd op de eerste plaats zie ik.

knuffel knuffel

Gepost door: Life angel | 07-06-07

Leven. Tegen het leven kun je soms erg raar aankijken, maar het heeft ook mooiere kanten. Op m'n 21e kreeg ik met Jurre een vaste relatie en een maand of vijf later trok ik bij hem in. Hij was vier jaar ouder en zat in het bedrijfsleven. Ikzelf studeerde voor arts. Twee jaar later raakte ik onverwachts, op m'n 23e zwanger. Na bijna elf weken werd dit uiteindelijk een miskraam, waar ik erg mee heb gezeten. Het jaar daarop kreeg Jurre een ongeluk met de fiets waardoor hij een week in coma lag en een maand erna werd bekend dat hij geen kinderen meer kon krijgen. Hierdoor overwoog ik bij hem weg te gaan, omdat ik dol graag kinderen wilden. Maar ik ging niet bij hem weg omdat er oplossingen waren als een donor en adoptie. Een donor vond hij niet een optie, adoptie wel. Ik moest hier erg lang over nadenken omdat adopteren iets is wat je niet zomaar even doet, een donor trouwens ook niet. Omdat het niet meer via de natuurlijke manier kon gaan, hebben we twee jaar later, op m'n 25e een kind uit Chili geadopteerd. Een dochter, Maaike. Toen we haar kregen, was ze 3 weken oud en door haar moeder op straat achter gelaten. Haar vader was niet bekend, wel was bekend dat haar moeder drugs gebruikte en spuitte. Marianne werd na haar geboorte gevonden en naar een tehuis gebracht en voor adoptie opgegeven. Toen ze twee was wilden we nog graag een kind adopteren. Weer eentje uit Chili, zoon Christiaan. Christiaan werd door zijn criminele ouders bij het grofvuil gedumpt. Hij was ook 2 weken toen we hem kregen. Op m'n 30e zijn we met Marianne van toen 5 en Christiaan van toen 3 op vakantie naar Spanje geweest. Hier is Jurre tijdens een strandfeest midden in de nacht in het water gevallen en verdronken. Doordat ik tijd nodig had om dit tragisch ongeval te verwerken en daar even niemand bij nodig had, heb ik voor een tijdje Marianne en Christiaan in het huis van m'n ouders geplaatst. Ikzelf ben terug naar huis gegaan en vier jaar later ontmoette ik weer eens iemand, Daniël. Marianne van toen negen en Christiaan van zeven zijn toen ook weer bij me komen wonen. Daniël was erg lief voor ze en we kregen een verhouding. Een jaar later trok hij bij ons in en op m'n 36e kregen we een dochter, Sylvana. Marianne was toen elf en Christiaan van negen. Ik had nu een biologische dochter, en ookal was ik inmiddels 36 ik wilde per sé een groot gezin stichten met Daniël met biologische kinderen. Een jaar later, op m'n 37e, Marianne (12), Christiaan (10) en Sylvana (1) en Daniel (42), kregen we een zoon Rens en twee jaar later, op m'n 39e, Marianne's 14e, Christiaan's 12e, Sylvana's 3e en Rens' 2e kregen we er nog een zoontje bij, Marco. Het jaar daarop kregen we tweeling dochters Inge en Maud. Nu is het tien jaar later, is Marianne 25, Christiaan 23, Sylvana 14, Rens 13, Marco 11, Inge 10 en Maud 10. Marianne heeft een zoontje, Lex van een jaar en Christiaan heeft dochter Lotte van vier maanden.

Gepost door: Judith | 09-03-09

De commentaren zijn gesloten.