13-08-07

Tell me where it hurts

Je kent het wel: je bevindt je in een uitzichtloze situatie waarbij alles wat je doet de hele toestand alleen nog maar verergerd. Het is me een vijftal jaren geleden ook overkomen, en momenteel draag ik nog steeds de gevolgen daarvan.

Ooit stelde ik dat het leven een rollercoaster is met up and downs. Wel, ik was verkeerd. Een rollercoaster komt steeds weer op zijn beginpunt uit en op dat moment heb je de keuze om nog een ritje te maken of om er uit te stappen en om naar een andere attractie te gaan.

Het leven is zo niet. Je kan je verleden niet achter je laten. Het blijft je achtervolgen. Het is net als een zwaard dat boven je hoofd hangt. Je kunt nog bij momenten zo gelukkig zijn, op een gegeven moment komt dat zwaard naar beneden en krijg je klappen.

In een boek las ik het als volgt: "die bewuste dag ben ik de helling afgedonderd. Ik schuif nog steeds naar beneden. Af en toe slaag ik er in om recht te staan. Maar omdat de helling zo steil is, begin ik na een aantal seconden weer weg te glijden, steeds verder de dieperik in."

Het is gek, dat 1 doodgewone gebeurtenis, een hele kettingreactie heeft te weeg gebracht. Gewoon omdat ik toen "vergeten" was erover te praten, heb ik het me steeds moeilijker gemaakt. Ik ging mijn eigen weg, dronk/spoot/neukte me de vernieling in. In feite kan ik het anderen niet eens kwalijk nemen dat ze misbruik van me hebben gemaakt. Geef nu toe: wie was er slecht, ik of zij? Ik heb het allemaal laten gebeuren, vocht er niet tegen, integendeel. Uiteindelijk is het een lawine geweest, die alles met zich meesleurde. Tot ik met een klap letterlijk tegen een boom ben beland. Ik dacht dat dit het keerpunt zou zijn, maar uiteindelijk is - zoals ik reeds zei - de helling veel te steil. Ik heb een grote fout gemaakt door Lisbeth hierin te betrekken. Ik wil haar niet mee de afgrond in sleuren, ooit zal ik weer haar hand moeten loslaten. Ik hoor daar beneden, daar in het vagevuur...

Gerelateerd berichtjes:
Rollercoaster
Deep down and dirty

Commentaren

Hey,
ik heb al die berichtjes eens gelezen. Echt ik zit zo met je in, maar je moet eruit geraken samen met Lisbeth, Zij is volgens mij de enige die je kan helpen ! Je moet eruit komen of anders zal die rollercoaster blijven draaien en dat is zeker niet goed!!
Als er iets zou zijn, mag je altijd op m'n blogje komen en vertellen wat er op je lever ligt,ik zal met plezier lezen en antwoorden!
Maak er toch een fijne maandag van
Elke dag dat je krijgt moet je zien als ene geschenk!!
Groetjes

Gepost door: Fairytaleboy | 13-08-07

Iedereen maakt fouten, sommige mensen kleine, andere grote. Geen enkele helling blijft eeuwig naar beneden gaan, wat je nu ook denkt. En als je niet kunt afremmen enkel met de hulp van Lisbeth, is het misschien nodig externe hulp te zoeken. Denk aan jullie kindje, denk aan Lisbeth, denk aan al de mensen die je graag zien.

Gepost door: yab | 13-08-07

beetje bij beetje kan je die helling wel aan

niet teveel ineens willen, maar voorzichtig steeds een klein stapje verder gaan in de goede richting. Met schuldgevoelens kom je er niet, wat voorbij is, is voorbij

groetjes en knuf

Gepost door: life angel | 14-08-07

lees de titel van je blogje nog eens je moet nog altijd afrekenen met je verleden, maar geloof me, je komt er wel... en een helling werkt in twee richtingen. stort je niet vooruit, dial 911 en kijk omhoog...

Gepost door: Miss P | 16-08-07

Klinkt diep!
Klinkt ver! edoch ... dichtbij!
Waar is de rem?
Ik ben zo gek van de snelheid ...
wat kan ik beleven in één mensenleven?
wat heb ik er voor over ...
Hoe ver kan ik gaan?
Waar is de warmte van een liefdevol en teder bestaan?
Ik weet wel ... Je geeft om haar!
Snelheid is je leven ...
Tijd is je vriend en zal de wonden helen!
Geduld!

Gepost door: Patrick | 20-08-07

Ik weet niet echt wat zeggen ... ik heb nog nooit echt zo diep gezeten, mijn rollercoaster was een kleintje. En toch voor mij ging deze al diep genoeg. Ik heb me toen vastgehouden aan de gedachte "er is altijd morgen".
Als vandaag alles kapot lijkt, als ik vandaag wil opgeven, dan wacht ik tot morgen. En wie weet, wie weet is er dan voor mij dat ene lichtpuntje, hoe klein ook, dat me de zin in alles weer doet inzien. En dat alles weer een beetje op z'n pootjes terecht komt!
En ook al zijn ze schaars, er zijn vrienden die me op dat moment willen bijstaan en tonen dat ze me ook "in mijn diepte" graag zien.
Volhouden meid. Denk in moeilijke periodes aan die kleine meid van jullie ... en ik denk dat die glimlach (hoe klein ook) weer op je lippen verschijnt!

Gepost door: promske | 20-08-07

De commentaren zijn gesloten.