13-06-08

How do you do?

I love the way you undress now.
Baby begin.
Do your caress, honey, my heart's in a mess.
I love your blue-eyed voice,
like Tiny Tim shines thru.
How do you do!

Een dik half jaar heb ik niks van me laten horen. Een half jaar, da's lang... ik weet het. Het is de tijd die ik nodig had om te transformeren in de Leen die ik nu ben. Dat egoïstisch kreng zit hopelijk voor goed weggeborgen. Mijn verdriet heeft een plaatsje gekregen. Vergeten doe ik het niet  en af en toe vloeien de traantje rijkelijk.

Maar ik heb het overleefd. Liefde en alleen liefde heeft me er bovenop geholpen. Dankzij schatje kan ik weer genieten van het leven. En als ik dan al eens down ben, dan komt ons prutske naar me toegelopen. Ze klimt op mijn schoot en probeert me - op haar manier - te troosten. En dan komen de traantjes, maar dit keer traantjes van geluk...

Bijna was ik kapot gegaan. Iedereen buiten sluiten was niet de juiste optie, dat weet ik nu meer dan ooit. Had ik schatje niet binnengelaten in mijn leventje, dan lag ik nu al lang onder de grond. Je binden aan iemand, plezier maken met vrienden en je kindje zien opgroeien, bestaan er belangrijkere dingen in het leven?

16:15 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: depressie, schatje, dagboek |  Facebook |

Commentaren

Blij voor jou Helemaal mee eens. Ik herken zelfs een reactie van mezelf gedeeltelijk hierin terug. (Kleine) kinderen zijn het beste in staat je uit een sombere bui te halen.

Gepost door: Kees | 17-06-08

Je gezin is het belangrijkste in je leven. Dat weet ik ook al lang.

Gepost door: nana | 19-06-08

De commentaren zijn gesloten.