13-08-08

Bloot, bloter, blootst

acrobatHet voorbije weekend zijn we gaan kijken naar "Smaller, poorer, cheaper" in Antwerpen, een show van het Australische 'Acrobat'. Inderdaad Antwerpen, aangezien er in Gent toch niks te doen is (grapje). Gek eigenlijk, dat mensen hun eigen stad steeds links laten liggen en het elders plezanter vinden...

'Acrobat', dat zijn koppel Simon Yates en Jo-Ann Lancaster, aangevuld met 'Moses'. Poedelnaakt waren ze, van top tot teen. Ook de mannen. Maar vreemd genoeg had dat totaal geen erotisch effect op ons. De essentie: drie acrobaten die halsbrekende touren uithalen en die begeleid werden door snoeiharde gitaarmuziek. Prachtig om zien en niet omwille van het vele naakt.

Na de show zijn we naar de museumbuurt getrokken voor een drankje in een bruin cafe. We hadden immers genoeg stof voor een discussie. Ondermeer: is het verantwoord om een kind mee te nemen naar zo'n voorstelling (de circustent zat immers vol kleine prutsjes) ? Zelf vond ik wel, aangezien er geen link werd gelegd tussen het naakt zijn en erotiek...

Om af te sluiten nog een stukje uit een artikel dat ik vond in de standaard:
De kaalslag van de enscenering wordt tot op het vel van de performers doorgetrokken. Jo-Ann Lancaster komt in haar blootje op, friemelt zich in een slobberende onderbroek en hoelahoept zich met behulp van haar kont de voorstelling binnen. Dit is een voorsmaakje van het soort in your face circustheater dat je een vol uur aan je zitje kluistert. Lancaster bekoort het publiek met adembenemende grond- en luchtacrobatiek. Ze laat een onvergetelijke indruk na met de krachtige beeldmetafoor waarin ze de levensloop van een vrouw schetst, van bruid in de morgen tot apathische zogende moeder. Een kil, origineel en naar de keel grijpend portret. Tegen de haren strijkend en verrassend, zoals veel van de scènes die volgen.

De acrobaat Mozes neemt van haar over. Net als zijn voorgangster gaat ook hij the full monty . Tijdens zijn clowneske goochelact, als menselijke helikopter en op de rolschaatsen is Mozes' uit de kluiten gewassen familiejuweel een energiek middelpuntvliedend voorwerp. Down under krijgt plots een geheel andere invulling. Zijn slotact gaat over in grimmigheid en corrosiviteit. De verduisterde chapiteau wordt ondergedompeld in een David Lynch-sfeer als de acrobaat aan het touw een bloederige, nachtmerrieachtige scène neerzet.

Dan is het tijd voor iets luchtiger. Simon Yeats sluit af met een hilarische ontbijtscène op de slappe koord en parodieert daarin onze jachtige wereld... 

De commentaren zijn gesloten.