11-09-08

You're leaving there too soon

Oh, to live on sugar mountain
With the barkers and the colored balloons,
You cant be twenty on sugar mountain
Though youre thinking that youre leaving there too soon,
Youre leaving there too soon.

"Ik haal de dertig niet" schreef ik enkele dagen geleden.

Voor een collega/vriendin is het bittere realiteit. Het ene moment zit je nog samen in het park, te genieten van de zon, te vertellen over verre reizen (een gemeenschappelijke hobby) en over koetjes en kalfjes.

Het andere moment is ze weg... dood. Zomaar. Een seconde en bwaf... 't is gedaan. Twee kindjes blijven achter. Die kleine schatjes gaan nooit begrijpen waarom hun mama...

Ik ben er kapot van. Het gevoel dat iedereen in mijn omgeving dood gaat, komt weer bovendrijven. Ik heb veel zin om me op te sluiten in een donker kamertje en nooit meer buiten te komen. Wat als Lisbeth of Tarja ooit iets overkomt? Wat dan? Huilen

Waarom? WAAROM verdomme?

13:20 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dagboek, dood |  Facebook |

Commentaren

Het wegvallen van een geliefde wens je nooit iemand toe, maar het dient nergens toe om je op te sluiten. Hoe je het ook draait of keert, het leven gaat verder en jij moet verder. Probeer een steun te zijn voor de mensen die achterblijven.

Gepost door: yab | 11-09-08

Kom je even een stevige knuffel geven !
Knuffel, knuffel, knuffel, knuffel !

Gepost door: Mamapippa | 11-09-08

Bewustzijn Het leven kent z'n eigen gang en houdt geen rekening met de gang van liefde.

materie: het leeft, beeft en zeeft dmv tijd ons verdriet tot een edeltje steentje.

groetjes

Gepost door: Sara | 11-09-08

De commentaren zijn gesloten.