15-10-08

Ik ben een Godin

Ooit was mijn leventje een rit in een rollercoaster met ongekende hoogtes en pijnlijke dieptes. Nooit wist ik welke kant het op ging. Het balanceren op dat dunne koord boven de afgrond was een vermoeiende maar interessante bezigheid. Ik heb een heleboel interessante en toffe momenten meegemaakt en als ik daar aan terugdenk, heb ik spijt.  Spijt dat dat verleden tijd is.

Neem nu die vele nachtjes in den Haag. Ik zat toen alleen op mijn kamertje. Ik snoof een heleboel nieuwe indrukken op en hield me nachtenlang bezig met muziek, lezen, enz... Ik dacht dat ik niet lang meer te leven had en dat ik er van moest profiteren.

Onvermoeibaar was ik. Slaap had ik niet nodig. Op het werk wist ik me staande te houden en voelde ik me onklopbaar. Ik was een Godin die de hele wereld aan het veroveren was. Zalig was dat.

Nu ben ik op mijn pootjes terecht gekomen. De bergweg is nu een snelweg. Een duidelijk uitgestippelde route, zonder al te veel hindernissen. Ik weet wat ik mag verwachten: huisje, tuintje, vrouwtje, kindje, ... Op zich niet slecht, ik berust me in mijn lot, maar heb toch nog af en toe het gevoel dat ik geleefd word.

Het gekke is er niet meer... Ik weet het: ik word oud...

13:00 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bedenkingen, leven, rollercoaster |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.