30-01-09

Verkrachting? da's toch niet erg?

Hoe sommige mannen over verkrachting denken:

verkrachting is erg, maar is psychologisch behandelen niet wat overdreven ? ze zijn seksueel misbruikt en maken het erger door er heel de tijd over te denken sommige vrouwen vinden het minder erg om een arm te verliezen dan verkracht te worden zeggen ze. dieren verkrachten andere dieren van dezelfde soort da's normaal voor sommige soorten. maar mensen zijn zo verwend dat ze alles zo maar ook zo erg moeten voorstellen. je bent verkracht en dan

Nee, dit is geen uitspraak van Bert Anciaux.

13:46 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: reacties, verkrachting |  Facebook |

28-01-09

Een vat vol emoties

Vader Van Holsbeek vertelde deze week tijdens een interview: "Ik zit vol emoties. Elke negatieve gebeurtenis, hoe klein ook, doet mijn emmer overlopen. Ik heb mijn portie emoties gehad en er kan echt niks meer bij."

Het klinkt allemaal oh zo waar en om eerlijk te zijn: ik herken me er in. Ook ik heb van die momenten dat ik om het minste begin te wenen. Elke moord of kinderverwaarlozing in de krant voelt aan als een mokerslag... Misschien toch maar eens een afspraak maken met mijn psycholoog.

( Even duidelijk stellen: wat ik heb meegemaakt is NIET zo erg als zijn ellende, ik wil me zeker NIET in zijn plaats stellen. )

11:10 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: therapie, joe, van holsbeek |  Facebook |

27-01-09

Welk ondergoed draag jij?

Een uurtje verveling op de trein kan soms leiden tot hilarische momenten.

Soms spoken er wel heel rare gedachten door mijn hoofd. Neem nu deze ochtend op de trein. Ik was een beetje rond me aan het kijken en zonder het echt te willen, zag ik plots een preuts seutje voor me in tangaslip. Even met mijn ogen knipperen. Mijn ogen vielen nu op een bomma in luipaard-ondergoed. In ieder geval een stuk beter dan het kaderlid met de garfield boxer-short...

Toen ik daarover een smsje schreef naar Lisbeth, stuurde ze me onmiddellijk "en de sm-opa met lederen slip?" terug. Ik kon mijn lach niet meer inhouden. Het gevolg: de oma in doorschijnende body keek me kwaad aan.

13:02 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: trein, ondergoed |  Facebook |

26-01-09

Zonder woorden...

netlog

De blog van Joyce

Ambulancier Kristof Neirynck vertelt zijn verhaal (nieuwsblad):

'Ik tril nog steeds na van de adrenalinekopstoot die ik kreeg toen ik vrijdagochtend de deur van de crèche opendeed', zegt Kristof Neirynck. Hij was vrijdagochtend als vrijwillige ambulancier voor de Dendermondse brandweer als eerste hulpverlener ter plaatse, samen met zijn collega-ambulancier Filip. 'We hadden van de 100-centrale doorgekregen dat er aan de crèche een gek met een mes stond te zwaaien. Die oproep bleek later van kinderverzorgster Marita te zijn gekomen', vertelt Kristof, in het dagelijkse leven verpleger op de spoeddienst van Lokeren. 'De ervaring leert ons dat het bij zo'n oproep alle kanten uit kan: van een dronkaard die voor het raam met een keukenmesje staat te zwaaien tot erger.'

Het bleek erger te zijn, erger dan ooit denkbaar. 'Die eerste seconden toen we de crèche binnenkwamen, zal ik nooit van mijn leven vergeten: het gehuil van de kinderen, het aanzicht van de baby's en peuters onder het bloed, de paniek en chaos die heerste, de ontreddering ook in de ogen van de kinderverzorgsters die met hun eigen lichaam de kindjes voor het mes van de dader hadden proberen af te schermen.'

'Onze eerste zorg was meteen voor bijstand te zorgen. Ik heb mijn radio genomen, geroepen dat ik absolute voorrang moest hebben op het zendkanaal en geëist dat er massaal ziekenwagens en dokters ter plaatse kwamen. En dat ze meteen ook het medisch rampenplan moesten afkondigen, gelet op het aantal gewonden dat we telden. Achteraf herinnerde ik me dat ik door de radio ook heb gezegd dat er al zeker twee doden waren. Ik heb zowel bij Marita als bij een baby'tje geknield. Meteen was duidelijk dat voor hen geen enkele hulp meer kon baten.'

De spoedverpleger is ervan overtuigd dat de goede samenwerking die toen tussen de verschillende hulpdiensten tot stand kwam, nog verschillende levens heeft gered. 'Sommige baby'tjes waren echt zeer zwaar toegetakeld en vertoonden gapende wonden, bijna allemaal in en rond de halsstreek. De dader moet daarop hebben gemikt.'

Toch beklemtoont Kristof Neirynck dat de kinderverzorgsters de grootste helden van het verhaal zijn. 'Zij hebben met gevaar voor eigen leven geprobeerd de kindjes te beschermen tegen het mes van de dader. Dat konden we ook afleiden uit de verwondingen van sommige verzorgsters. Ondanks hun soms zware verwondingen bekommerden ze zich toch nog om de kindjes en klemden ze de wondjes van de baby's af in een poging het bloeden te stelpen. Mijn collega is hen daarbij gaan helpen, terwijl ik naar achteren ben gelopen, omdat ik daar ook gehuil hoorde. Op dat moment vreesden we trouwens dat de dader zich nog in de crèche bevond. Eén deur durfde ik niet te openen, omdat ik echt dacht dat de dader achter die deur stond. Net op dat moment hoorde ik de eerste politiewagen toekomen. Ik ben een agent gaan halen. De dader bleek uiteindelijk verdwenen.'

In afwachting van de komst van de mug-dokters begonnen de twee verplegers infusen en drukverbanden aan te leggen. 'Eerst bij de ergst gewonden. Op zo'n moment ben je verplicht om te kiezen. Enkele politieagenten hielpen ons, hoewel op sommige van hun gezichten af te lezen was dat ze in shock verkeerden. Twee kinderverzorgsters hadden ondertussen de niet-gewonde kindjes in een apart lokaaltje ondergebracht en zijn de kinderen op onze vraag beginnen uit te kleden, om er zeker van te zijn dat ze toch nergens gewond waren geraakt.'

'De adrenaline stroomt nog steeds door mijn lijf', zegt Kristof Neirynck. 'Ik ben in de crèche gebleven tot alle kinderen waren afgevoerd. Toen alles achter de rug was, ben ik naar huis gegaan en heb ik mijn zoontjes van 11 en 4 jaar eens goed vastgepakt. Dat deed zo'n deugd. De tranen kwamen in m'n ogen, ook al waren ze juist ruzie met elkaar aan het maken.' (lacht even) 's Avonds kregen de hulpverleners prins Filip en prinses Mathilde op bezoek. 'Ik zag daar eerlijk gezegd wat tegen op. Maar het heeft mij énorm deugd gedaan mijn verhaal eens te kunnen doen. Ze hebben anderhalf uur naar ons geluisterd, veel vragen gesteld. Je zag heel goed dat zowel prins Filip als prinses Mathilde bijzonder geschokt was door het drama.'

De spoedverpleegkundige, die zaterdag alweer op de spoeddienst van Lokeren aan het werk was, beseft dat er zware dagen en weken wachten voor alle betrokken hulpverleners. 'Ik geef eerlijk toe dat op dit moment mijn emmer even vol is en dat ik nog niet goed weet hoe ik hier uit zal komen. Collega-ambulanciers zeiden me dat wanneer ze iets dergelijks zouden meemaken, ze daarna nooit nog in een ambulance zouden stappen. Ik begrijp hen. Wij worden tijdens onze opleiding voorbereid op het ergste, maar wat zich in de crèche afspeelde, was er vér over.'

23-01-09

Onze wereld: ziek en gestoord

There is no reality...only perception.

Mensen hebben ooglappen op, ze zien enkel wat ze willen zien. Noem het een simpele - maar effectieve - manier van overleven. Gebeurt er vlak voor hun deur een moord, dan nog zijn velen in staat niks te zien of het te verdringen. Alles wat volgens hen afwijkt van het normale, bestaat niet. Het past gewoon niet in het plaatje dat we hebben van onze wereld.

Reden voor dit alles is het feit dat de werkelijkheid gruwelijker, enger en wreder is dan de werkelijkheid zoals we die kennen. De mens is een dier, onze maatschappij een illusie. Werkelijk overtreft de fictie, zegt men wel eens. Neem nu Dutroux, Fritzl, de moord op vijf mensen in het kinderdagverblijf in Dendermonde, ... En zo kan ik nog even doorgaan.

Overleven ipv leven, daar draait het om in onze wereld. En dan heb ik het niet alleen over voedsel vinden. Ons leven wordt te veel beinvloed door zieke geesten, die er genoegen in scheppen anderen pijn te doen voor eigen genot. En geloof me, het gaat hier niet om een enkeling. In feite is bijna iedereen een roofdier. Als de kans zich voordoet, is er niks wat hen tegen houdt.

Zelf heb ik het ook al mogen ondervinden. Het gevolg: een mislukte zelfmoordpoging en jaren therapie. Nu behoor ik weer tot de massa: de kop in het zand en alles ontkennen wat rond je gebeurt. "Ieder huisje heeft een kruisje" kan men beter opvatten als: "ieder huisje heeft zijn kelder"...

12:25 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, werkelijkheid, ziek, gestoord |  Facebook |

22-01-09

Yes, we can !!!

Mijn mailtjes met mijn amerikaanse pennevrienden staan dezer dagen vol overdrijvingen: "great", "excellent", "how nice", "fantastic", "awesome", "fun", "not a dry eye in the house", ... Hiermee omschrijven ze de festiviteiten n.a.v. de benoeming van Obama tot eerste zwarte president van de Verenigde Staten. Het was leuk om lezen, maar om eerlijk te zijn: ik ben al die heisa beu geraakt. Trop is teveel. En daarmee zijn we bij VDB aanbeland, die twintig jaar geleden ontvoerd werd. Maar da's een ander verhaal.

11:54 Gepost door leentje in Penpal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: feest, washington, obama |  Facebook |

21-01-09

Wat is er mis met mijn Electrabel factuur?

Vorig jaar had Electrabel duidelijk een fout gemaakt in zijn eindafrekening: we kregen meer dan 2000 Euro terug... Er bleek slechts voor 45 dagen aardgas aangerekend te zijn.

Vandaar dat we ons dit jaar aan het ergste verwachtten. Maandelijks betaalden we het voorbije jaar slechts 90 euro voor gas en electriciteit (veel te weinig, als je weet dat we ons ganse huis op gas verwarmen).

Toen we de factuur eergisteren in ons bus kregen, durfden we er amper naar te kijken. Met bevende handen hebben we hem geopend: maar liefst 12 bladzijden... 12 bladzijden vol cijfertjes en uiteindelijk op de laatste bladzijde het saldo...

Maar 75 euro bijbetalen. Hoe ze aan zo'n laag bedrag komen, weet ik niet. Ik dacht dat de prijs voor het aardgas zo sterk gestegen was. Bovendien: ook nu slechts 450 voor een gans jaar. Zo zuinig stoken we heus niet hoor. Het doet er niet toe. Ik ga zeker niet naar Electrabel bellen. Kwestie van geen slapende honden wakker te maken.

12:55 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: factuur, aardgas, electrabel |  Facebook |

19-01-09

Crisis

De crisis laat zich voelen. Je merkt het niet alleen aan de vele faillissementen, het feit dat hotels en restaurants leegblijven, maar je voelt het ook in je eigen zak. Zeker als zelfstandige.

Ik verwacht dat ik de komende maanden, slechts halftijds zal moeten werken. Steeds meer bedrijven stellen investeringen uit en dus is het bang afwachten op beterschap. Maar als je dan ziet wat voor onheilsboodschappen er vanuit Amerika komen overwaaien, dan vrees ik het ergste.

Ik laat het voorloppig nog niet aan mijn hartje komen. Vorig jaar was het een topjaar en dus heb ik een appeltje voor de dorst opzij kunnen zetten. Maar het mag niet te lang duren.

De ongerustheid bij Lisbeth neemt toe. Zij is dezer dagen kampioen in het negatief denken. Ze ziet zichzelf al - samen met zijn drietjes - onder een brug eindigen.

"Als het moet, verkoop ik mijn lichaam" heb ik ooit eens verkondigt. Het zal toch niet waar zijn?

 

12:51 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: crisis |  Facebook |

18-01-09

The Truth

"There is far more to this world than taught in our schools, shown in the media, or proclaimed by the church and state. Most of mankind lives in a hypnotic trance, taking to be reality what is instead a twisted simulacrum of reality, a collective dream in which values are inverted, lies are taken as truth, and tyranny is accepted as security. They enjoy their ignorance and cling tightly to the misery that gives them identity."  —Thomas Cox

17:15 Gepost door leentje in Quote | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reality, thomas cox |  Facebook |

16-01-09

Erica Spindler - De zwarte engel

zwarte engelErica Spindler - De zwarte Engel (All Fall down)

Mannen die hun vrouwen mishandelen worden plots een voor een vermoord. Het is duidelijk dat er een 'zwarte engel' aan het werk is: iemand die het recht in eigen hand heeft genomen en gerechtigheid laat geschieden.

Vandaar ook dat mijn eerste gedachte was: laten begaan!!! Ik voelde meer mee met de geheimzinnige moordenaar dan met Melanie, het hoofdpersonage en agente die op zoek gaat naar de dader.

Achterflap:

In Charlotte, in North Carolina, wordt plotseling het ene na het andere sterfgeval gemeld B allemaal mannen, allemaal slachtoffers van bizarre ongelukken. Niemand spreekt over moord, totdat politieagente Melanie May zich realiseert dat al deze mannen iets gemeen hebben. Stuk voor stuk hebben ze wreedheden op hun geweten waarvoor ze nooit gestraft zijn. Alles wijst erop dat iemand het recht in eigen hand heeft genomen. En hoe dieper Melanie in de zaak duikt, hoe meer ze het vermoeden krijgt dat de dader een goede bekende van haar is. Iemand uit haar directe omgeving. Een meedogenloze moordenaar, die zich door niets of niemand laat tegenhouden...

16:43 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, erica spindler, all fall down, zwarte engel |  Facebook |

15-01-09

Oasis, Vorst Nationaal (13 januari 2009)

oasis

Als een generaal die zijn troepen keurde, stond hij op het podium. De armen gekruist op zijn rug en starend naar zijn publiek, zonder een woord te zeggen.

Liam Gallagher, ik heb een haat/liefde (ver)houding met die man. Ik bewonder hem voor wat hij verwezenlijkt heeft, maar ik haat hem voor hoe hij is. Sommigen zullen het arrogantie noemen, ik noem het de attitude die mede Oasis groot heeft gemaakt...

Ook met Vorst Nationaal zelf heb ik een haat/liefde verhouding. Het moment dat je die arena betreedt, wordt je overspoeld door een gevoel van verwondering. Een stuk gezelliger dan het sportpaleis, daar bestaat geen twijfel over. Ook het geluid klinkt er stukken beter. Bovendien heb je door de oplopende vloer een prima zicht op het podium.

Maar wat een moeite heb ik niet moeten doen om een parkeerplaatsje te vinden. Voor mensen, die net als ik, slechts op het allerlaatste moment toekomen, is dit de hel. Net op het moment dat we wilden omkeren en terug naar huis rijden, vond ik toevallig een doodlopend straatje, plaats zat en op slechts tien minuten wandelen van de zaal...

Wij stonden ergens middenin, niet te ver naar voor om de ladingen bier en de lallende engelse fans uit de weg te gaan. Misschien iets te ver naar achter, want het publiek (vooral dertigers) leek nogal makjes. Het was niet zo als in de AB een aantal jaar terug toen het een waar volksveest werd.

Toen omschreef ik het op deze manier:
Ik stond er bij en keek er naar. Het meisje naast ons raakte in extase. Hand op het hoofd (bang dat haar hersenpan eraf ging vliegen?) en een Oh my god-blik op haar gezicht. Mensen die elkaar aankeken met een blik van verstandhouding, elkaar high-fives gaven enne wild zwaaiden met engelse vlaggen. Ondertussen vlogen bekers nog half vol bier door de lucht. De die-hard fan achter ons greep ons beiden vast voor een slow en achteraf was een jong tienertje de hele tijd "Yes" aan het roepen... It blew his mind. Nooit geziene toestanden die veel weg hadden van ...  ik zou het niet kunnen omschrijven.  

Niks van dit alles, dit keer. Niet alleen het publiek leek makjes, ook de band klonk zo. Het leek allemaal automatische piloot zonder al te veel animo. De bandleden stonden stokstijf hun ding te doen en dat was het. Bovendien kregen we een boel nieuwe nummers te horen, niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Na elk nummer volgde er een ellenlange pauze... Zo erg dat op een bepaald moment Noel (voor de gelegenheid in een ruitjeshemd gekleed) de band begon voor te stellen. De pianist vergeleek hij met Gandalf uit Lords of the Rings en ik kan hem geen ongelijk geven. Gelukkig waren er de reusachtige beeldschermen achter het podium die wat voor afleiding zorgden, net als de vele koppige fans die op de trappen bleven kamperen en telkens weer werden weggejaagd door de security.

Toevallig of niet, het eerste hoogtepunt kwam er toen Noel het even van zijn broer mocht overnemen: de accoustische versie van The Masterplan bezorgde me kippevel. God wat heeft die een mooie stem, een stuk mooier dan dat gezeur van grote broer. Al kan ik mij inbeelden dat een boel nummers zonder Liams stem heel wat minder goed zouden overkomen.

Het echte hoogtepunt kwam er pas op het einde van het concert: Wonderwall, Don't Look Back In Anger dat massaal werd meegebruld (schitterend!!!) en Champagne Supernova. Er werd afgeloten met I Am The Walrus van the Beatles.

Voor wie er nog aan mocht twijfelen: Oasis is de grootste en beste band van deze generatie, net zoals de Beatles dat vroeger waren. Zeg dat Liam het gezegd heeft.

Was jij er ook bij? Laat dan zeker een reactie achter !!!

Links :

Benieuwd hoe ze een paar jaar terug klonken? Lees dan zeker mijn verslag van hun optreden in de AB Brussel (4 juni 2005).
Oasis - AB Brussel (4 juni 2005) - klik hier

Setlist :

Intro
Rock 'N' Roll Star
Lyla
The Shock Of The Lightning
Cigarettes And Alcohol
The Meaning Of Soul
To Be Where There's Life
Waiting For The Rapture
The Masterplan
Songbird
Slide Away
Morning Glory
Ain't Got Nothing
Half The World Away
I'm Outta Time
Wonderwall
Supersonic

Don't Look Back In Anger
Falling Down
Champagne Supernova
I Am The Walrus (Beatles)

 

10:28 Gepost door leentje in Concert | Permalink | Commentaren (5) | Tags: concert, 2009, brussel, vorst nationaal, oasis |  Facebook |

09-01-09

Volkerenmoord

Met miljoenen zitten ze vast in een concentratiekamp. Omheind met metershoge muren en prikkeldraad. Zonder enig zicht op beterschap of zicht op een menselijke toekomst. Af en toe valt er een bom op hun hoofd. Vluchten kan niet... Volkerenmoord noemen ze zo iets en weer eens lijkt de geschiedenis zich te herhalen. Alleen zijn de rollen dit keer omgekeerd. De slachtoffers van weleer zijn de daders geworden... De wereld kijkt toe en laat begaan.

17:02 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: volkerenmoord |  Facebook |

08-01-09

Octopus UFO

ufoEngeland is al een jaartje in de ban van UFO's. Gisteren nog heeft een onbekend object, met gigantische tentakels (een octopus UFO) een windmolen nabij een Engels dorpje compleet geramd. De schade is enorm : één rotor is mysterieus verdwenen, de twee andere omgevouwen. Engelse UFO experts spreken van één van de meest onverklaarbare ufo waarnemingen ooit.

Getuigen omschrijven de UFO als "a massive ball of light with tentacles going right down to the ground. It was huge. With the tentacles it looked just like an octopus.”  De bang kwam er om 4 uur 's ochtends. "Afterwards there was no trace of one of the turbine’s three huge 65ft blades ripped off in the collision." Ook van de UFO is trouwens geen spoor meer teruggevonden.

Wordt ongetwijfeld vervolgd. Spannend he...

19:04 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ufo, octopus |  Facebook |

07-01-09

Met de trein zou je er al zijn (part 2)

Hmm, ik gisteren maar verklaren hoe zalig het treinrijden is. Nu, gisterenavond heb ik voor het eerst een storing mogen meemaken. Panne in Leuven en meteen het hele treinverkeer van en naar Brussel in de knoop.

Shit happens en ik ben uiteindelijk met een drie kwartier vertraging toch nog thuis geraakt.

Zo'n momenten zijn eigenlijk ideaal om onze medemens eens van naderbij de observeren (een mens moet toch iets doen, niet?). Blijkbaar is iedereen toch verschillend:

- De een zit rustig een boekje te lezen en kijkt af en toe eens op om te zijn of zijn/haar trein er is. Voor hem/haar maakt het niet uit hoe laat ie thuis is, hij/zij houdt zich wel bezig.
- Anderen lopen rond als een kip zonder kop, niet wetend wat te doen. Duidelijk in paniek.
- Nog anderen zeuren, vloeken en klagen dat het niet meer normaal is.
- De meesten ondergaan alles gedwee en kamperen vlak voor het beeldscherm om toch maar te weten te komen op welk spoor hun trein aankomt.
Rara tot welke categorie mensen ik behoor :)

Het enige waar ik me aan stoorde: het gebrek aan informatie, op de website van de nmbs (waarom niet de online tijden van de treinen meegeven ipv de standaard dienstregeling?) en in de stations zelf. Voorbeeldje? Treinen worden aangekondigd met tien minuten vertraging. Twintig minuten later: nog altijd geen trein. Ook het spoor wijzigt constant. Zelfs bij binnenrijden van een trein, kunnen de borden op het peron nog de verkeerde info meegeven. Een trein naar Aalst wordt plots de trein naar Antwerpen. Treinen verdwijnen plots van de infoschermen: die zijn waarschijnlijk gecancelled.

De trein is altijd een beetje reizen. Gelukkig maar dat ik voorstander ben van avontuurlijke reizen. Voor alle zekerheid vandaag toch maar met de auto gekomen en gezellig staan aanschuiven in de file...

13:08 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: trein, leuven, vertraging, nmbs |  Facebook |

06-01-09

Met de trein zou je er al zijn

Met de trein zou je er al zijn, en het klopt nog ook.

Ik had deze week niet echt zin om mijn leven te riskeren door met de auto naar mijn werk te gaan. Ik zag op tegen de files en de vele slippartijen. I know, een auto met achterwielaandrijving is een prachtig iets...

Dan maar met de trein en dat is me beter meegevallen dan eerst gedacht. Van vertragingen was er niet echt sprake en op minder dan een uur stond ik in het centrum van Brussel en dat voor maar 7 euro!!! Bovendien nog de tijd gehad om een boekje te lezen en wat muziek te luisteren.

Kortom: Wat kan een mens nog meer verlangen? Vanaf nu laat ik mijn auto wat meer thuis... Joepie !!!

12:56 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: dagboek, trein, brussel, gent |  Facebook |

02-01-09

Vuurwerk zorgt voor extra smog

Afgestoken vuurwerk heeft in de eerste uren van 2009 in grote delen van Nederland ernstige smog door fijn stof veroorzaakt.

Bovenstaande kop in de krant van vandaag illustreert nog maar eens dat al die maatregelen rond Smog en de daarbijhorende 90 per uur eigenlijk groot gelul is. Want als we consequent waren, dan had men eigenlijk ook het vuurwerk op oudjaar moeten verbieden.

Bovendien komt de maatregel op een wel echt raar moment. De meesten onder ons zaten thuis en onze wegen lagen er rustig bij. Op een normale dag staat er zo'n 200 km file en dat zou voor heel wat meer fijn stof gezorgd hebben. Bovendien lag door de crisis en eindjaar ook de helft van onze zware industrie plat...

Maar goed, als de heren politici zeggen dat dat goed is voor onze gezondheid, dan wil ik gerust mijn steentje bijdragen. Een beter middel om mijn geweten te sussen, bestaat er niet.

Even alle gekheid op een stokje. Ik vond het best leuk. Zelden me zo relaxt gevoeld in de wagen. Cruise-control op, voeten op het dashboard en praktisch geen last van snelheidsduivels die mijn 140 per uur nog altijd veel te traag vinden. En die vijf minuutjes extra rijtijd, dat maakt ook niet veel verschil uit.

Als ik dan toch wil klagen, dan zou ik het eerder over de signalisatie willen hebben. Waarom geen electronische borden plaatsen die alles veel duidelijker aangeven? Als ik tegen mijn hollandse vrienden moet vertellen, dat ze hier verkeersborden manueel moeten omdraaien, dan komen die niet meer bij van het lachen. Ons wegennet is er eentje dat afstamt uit de oertijd en ook al heeft de vlaamse regering geld te veel: het is not done om wat extra asfalt bij te leggen. Daar gruwelen onze groene jongens van. Laten we veel liever met zijn allen in de file staan, dat is veel beter voor het klimaat!!!

Oops... ik ben weer aan het zagen....

 

13:44 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vuurwerk, smog, eindjaar |  Facebook |