12-02-09

Zwarte vlucht (Lin Anderson)

Het gezicht dat hem door het raam aanstaarde was dat van zijn moeder, maar leek er niet op. Stephens mond viel open en zijn maag werd samengeknepen door een vuist van pure angst. Zijn moeders gezicht was spierwit, haar mond vertrokken van pijn. Achter haar stond een zwart silhouet. Stephen liet de botjes uit zijn handen vallen.
"Mama?" zijn stem was fluisterzacht.
Ze deed haar mond open alsof ze tegen hem zou gaan schreeuwen en hij wachtte, verstijfd van angst. Toen knikte ze naar het raam, eenmaal, tweemaal, driemaal.
Stephen bleef als aan de grond genageld staan en keek naar haar hals, die naar achteren en naar voren schokte. En toen was het voorbij.
Ze ving zijn blik en hield die vast. Haar mond bewoog en haar lippen vormden een stil, overdreven gearticuleerd woord.
VLUCHT.

Maar vluchten doet de zesjarige Stephen niet. Integendeel: hij rent naar binnen recht in de armen van de moordenaar van zijn moeder. Hij verdwijnt spoorloos.

De zoektocht naar de jongen brengt speurders in contact met fuju, de wereld van Afrikaanse magie. Ze stuiten daarbij op een muur van stilzwijgen die ze slechts met veel moeite weten te doorbreken.

Zwarte vlucht is een boek dat gebaseerd is op werkelijke feiten (zie hier) en klaagt het bijgeloof aan dat een aantal afrikanen aanzet tot gruwelijke daden. Sad but true !!!

Link: Rituele moorden

12:21 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, zwarte vlucht, lin anderson, anderson |  Facebook |

16-01-09

Erica Spindler - De zwarte engel

zwarte engelErica Spindler - De zwarte Engel (All Fall down)

Mannen die hun vrouwen mishandelen worden plots een voor een vermoord. Het is duidelijk dat er een 'zwarte engel' aan het werk is: iemand die het recht in eigen hand heeft genomen en gerechtigheid laat geschieden.

Vandaar ook dat mijn eerste gedachte was: laten begaan!!! Ik voelde meer mee met de geheimzinnige moordenaar dan met Melanie, het hoofdpersonage en agente die op zoek gaat naar de dader.

Achterflap:

In Charlotte, in North Carolina, wordt plotseling het ene na het andere sterfgeval gemeld B allemaal mannen, allemaal slachtoffers van bizarre ongelukken. Niemand spreekt over moord, totdat politieagente Melanie May zich realiseert dat al deze mannen iets gemeen hebben. Stuk voor stuk hebben ze wreedheden op hun geweten waarvoor ze nooit gestraft zijn. Alles wijst erop dat iemand het recht in eigen hand heeft genomen. En hoe dieper Melanie in de zaak duikt, hoe meer ze het vermoeden krijgt dat de dader een goede bekende van haar is. Iemand uit haar directe omgeving. Een meedogenloze moordenaar, die zich door niets of niemand laat tegenhouden...

16:43 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, erica spindler, all fall down, zwarte engel |  Facebook |

25-11-08

Gelezen: Tess Gerritsen, koud bloed (bloodstream)

"Someone's going to get hurt out there," said Dr. Claire Elliot, looking out her kitchen window. Morning mist, thick as smoke, hung over the lake, and the trees beyond her window drifted in and out of focus. Another gunshot rang out, closer this time. Since first light, she'd heard the gunfire, and would probably hear it all day until dusk, because it was the first day of November. The start of hunting season. Somewhere in those woods, a man with a rifle was tramping around half-blind through the mist as imagined shadows of white-tailed deer danced around him.

"I don't think you should wait outside for the bus," said Claire. "I'll drive you to school."

Noah, hunched at the breakfast table, said nothing. He scooped up another spoonful of Cheerios and slurped it down. Fourteen years old, and her son still ate like a two-year-old, milk splashing on the table, crumbs of toast littering the floor around his chair. He ate without looking at her, as though to meet her gaze was to come face to face with Medusa. And what difference would it make if he did look at me, she thought wryly. My darling son has already turned to stone.

She said again, "I'll drive you to school, Noah."

"That's okay. I'm taking the bus." He stood up and grabbed his backpack and skateboard.

"Those hunters out there can't possibly see what they're shooting at. At least wear the orange hat. So they won't think you're a deer."

"But it looks so dorky."

"You can take it off on the bus. Just put it on now." She took the knit cap from the mitten shelf and held it out to him.

He looked at it, then finally, at her. He had sprouted up several inches in just one year, and they were now the same height, their gazes meeting straight on, neither one able to claim the advantage. She wondered if Noah was as acutely aware of their new physical equality as she was. Once she could hug him and a child would hug back. Now the child was gone, his softness resculpted into muscle, his face narrowed to a sharp new angularity.

"Please," she said, still holding out the cap.

At last he sighed and jammed the cap over his dark hair. She had to suppress a smile; he did look dorky.

He had already started down the hallway when she called out: "Good-bye kiss?"

With a look of exasperation, he turned to give her the barest peck on the cheek, and then he was out of the door.

No hugs anymore, she thought ruefully as she stood at the window and watched him trudge toward the road. It's all grunts and shrugs and awkward silences.

He stopped beneath the maple tree at the end of the driveway, pulled off the cap, and stood with his hands in his pockets, shoulders hunched against the cold. No jacket, just a thin gray sweatshirt against a thirty-seven-degree morning. It was cool to be cold. She had to resist the urge to run outside and bundle him into a coat.

Claire waited until the school bus appeared. She watched her son climb aboard without a backward glance, saw his silhouette move down the aisle and take a seat beside another student -- a girl. Who is that girl? she wondered. I don't know the names of my son's friends anymore. I've shrunk to just a small corner of his universe. She knew this was supposed to happen, the pulling away, the child's struggle for independence, but she was not prepared for it. The transformation had occurred suddenly, as though a sweet boy had walked out of the house one day, and a stranger had walked back in. You're all I have left of Peter. I'm not ready to lose you as well.

The bus rumbled away.

Auteur: Gerritsen, Tess
Titel: Koud bloed /  Bloodstream

12:32 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tess, bloodstream, gerritsen, koud bloed |  Facebook |

01-08-08

De behandeling (Mo Hayder - the treatment)

behandelingIn een vriendelijke woonwijk in Zuid-Londen wordt een echtpaar aangetroffen dat op sterven na dood is: ze zijn vatsgebonden, mishandeld, compleet uitgedroogd. Hun achtjarig zoontje is zoek. De jonge, onverschrokken rechercheur Jack Caffery wordt erbij geroepen. Door alle persoonlijke herinneringen kan hij deze misdaad niet met de nodige distantie behandelen: hij duikt erbovenop. Als de waarheid stukje bij beetje begint op te doemen, niet alleen over deze gruwelen maar ook over zijn eigen verleden, dan vliegt de verschrikkelijke nachtmerrie echt uit de bocht.

Eindelijk uit: Mo Hayder, De Behandeling (the treatment).

Voor mij was het een spannend, angstaanjagend en gruwelijk boek. Met andere woorden: alles wat je van een thriller mag verwachten. Of zoals Mo het zelf omschrijft: “In al mijn boeken zit iets mysterieus, iets wat je niet direct kunt bevatten en wat inwerkt op de nieuwsgierigheid van de lezer.”

"De behandeling" is een boek dat zoveel cliffhangers bevat, dat je wel moet doorlezen. Tenzij het te gruwelijk wordt en je even de tijd nodig hebt om te bekomen. Geef nu toe: een klein kind dat onder de ogen van zijn ouders wordt misbruikt..., dat thema doet elke mens huiveren van afkeer.

Kortom: gegarandeerd leesplezier (en bovendien een heleboel nachtmerries).

Lees ook: Duivelseiland

12:55 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boek, review, 2001, mo hayder, de behandeling |  Facebook |