We love the place we hate, then hate the place we love
We leave the place we love, then spend a lifetime trying to regain it.

Als je een geschikte locatie zoekt om te gaan winkelen, dan kan ik jullie Genk aanraden. De laatste jaren is het daar enorm veranderd. Zo erg zelfs dat ik vorige zaterdag mijn eigen stad niet meer herkende. Ze hebben er een geheel nieuw winkelcomplex, compleet met ondergrondse parkingen, bijgebouwd. Heel sjiek allemaal, echt waar.

Als je 't nog niet door hebt: ik ben vorige zaterdag kerstinkopen gaan doen, samen met dochterlief. En 'k heb er van genoten. De overrompeling bleef uit en dus was het leuk kuieren in de vele winkeltjes. We hebben samen een aantal cadeautjes gekocht voor mama Lisbeth. Dat moet de eerste keer in jaren zijn, dat zij iets gaat krijgen.

Ik voel me er een beetje schuldig over, maar ik kijk een beetje uit naar Kerstavond. Samen met zijn allen tafelen... ik had nooit kunnen denken dat ik dat nog zou kunnen.

Nee, ik ben pa nog niet vergeten, maar het besef dat hij vanuit de hemel glimlachend zal toekijken, geeft me een goed gevoel.

“Een oude priester, op brute wijze om het leven gebracht. Een ontzield lichaam van een jonge man in de rivier de Aude. Een nerveuze vrouw in een kamer met damasten gordijnen. Een lachende man in de schaduw. Vier verschillende mensen, in verschillende delen van Frankrijk, in verschillende tijden. Het enige verband: de tarotkaarten die zij in hun handen houden..."

Zomertijd is vakantietijd. Tijd om lekker lui een boekje te lezen en mijn lijfje te laten betasten door warme zonnestralen. Op zo'n moment mis je een tuin, het liefst met zwembad (maar we gaan hierover niet moeilijk doen). Vandaar dat we afgezakt zijn naar Genk. mama-lief mag deze week gastvrouw spelen voor drie vrolijke dames. Oh, denk niet dat we ze voor alles laten opdraven, integendeel, we steken graag een helpend handje toe. De tijd die rest vullen we met luieren, fietsen en kleine uitstapjes.

Het boek waarin ik me op dit moment aan het verdiepen ben: Kate Mosse, de vergeten tombe. Een schitterend episch spookverhaal. Beloofd, ik kom er nog op terug... tijd om af te loggen nu...
xxx

10 jaar geleden... Een gewone zaterdagmiddag. Bibi is met pa aan het fietsen, richting sluis op het Albertkanaal nabij de Ford in Genk. Het is ons favoriete plekje. Hier konden we uren zitten staren naar de boten op het kanaal en/of de Mondeos en Transits op de Ford parking die ongeduldig stonden te wachten op een nieuwe eigenaar. Thuis was ma bezig met koken... Ik weet nu al dat ze kwaad was omdat we weer eens veel te laat terug waren. Het leven was perfect. WAS.

Een paar jaar later... Pa is er niet meer. Ik heb mijn leven kapot gemaakt en sta op het punt het water in te springen. Ik wil dood. Ik ben verdrietig, depressief, kwaad... Pa, klootzak... wat heb je me aangedaan. De ketting die je me gegeven hebt, slinger ik het water in. Ik wil hem niet meer. VERDOMME!!!

2 jaar geleden : ik heb het overleefd. Samen met schatje sta ik naar de boten in het Albertkanaal te staren. Ik ben dolverliefd. De knuffels en de zoete woorden werken helend. IK HOU VAN JE.

Vorig weekend: weer hetzelfde kanaal, weer dezelfde sluis. Dit keer zijn we met zijn drieen. Schatje, prutske en ik. Het leven gaat voort en wellicht sta ik hier over tien jaar weer. En wellicht is Lisbeth dan thuis aan het koken. Kwaad omdat we weer te laat thuis zijn en ze met haar eten blijft zitten.

... AND SO THE BROKEN CIRCLE GOES.

Zondag begon als een typische zondag... 's ochtends met Bobo gaan wandelen langs het kanaal. Weet je, als ik met het beestje op stap ben, voel ik me een stuk rustiger. Hij doet met zijn gekke gedoe al mijn zorgen vergeten (al heb ik tegenwoordig niet veel meer om over te piekeren).

's Middags kwam nonkel pastoor eten. Ik zag er wat tegen op, maar uiteindelijk viel alles goed mee. Weet je, hij veroordeelde me niet voor mijn geaardheid. Meer nog, volgens hem is "de liefde tussen twee mensen een prachtig iets, en dan maakt het niet uit of het nu een gewoon hetero koppel is of twee toffe vrouwen." Ik denk dat Lisbeth vreemd op keek toen ik hem vroeg of ie ons kindje niet wou dopen. We hadden het er zelf nog niet over gehad, maar eigenlijk vind ik dit best belangrijk. Niet dat ik gelovig ben, maar ik meen dat indien we ons kindje dopen, het later nog alle richtingen uit kan. Ofwel gaat ie verder in zijn geloof, ofwel wordt ie net zoals ik een ketters iemand.

In de namiddag het huis ontvlucht (het mannenvolk wou toch maar naar Parijs Roubaix kijken). We zijn in de buurt naar huizen gaan kijken. In Diepenbeek een leuk boerderijtje gezien en in Kiewit een pracht van een villa en dat voor maar 13 miljoen... Dromen mag he, en soms hoop ik dat ik ooit weer in Limburg zal kunnen gaan wonen. Gent is best leuk, maar de mensen zijn er zo onpersoonlijk. Je bent onderdeel van de massa, niemand die echt met je komt praten... Limburg is gemoedelijker. Het lijkt wel of de mensen er gelukkiger zijn.

's Avonds een typisch voetbalavondje voor de buis. Mijn twee nonkeltjes zijn beiden nogal Genk-fan en dus wilden ze perse naar de wedstrijd tegen Roeselare kijken. Leuk om te zien was het niet hoor, enkel de laatste 5 minuten, waarin we de achterstand omzette in n voorsprong, toen was het gillen. We zijn nog in de running, al weet ik niet voor wat. Eigenlijk heb ik best heimwee naar de gouden tijd, het kampioenenfeest... Samen met pa elke twee weken naar het stadion, me hees schreeuwen en vrolijk meezingen. Als tiener was ik n enorme fan van Thordur, onze voormalige ijslandse spits. Misschien daarom dat ik ons kindje een ijslandse naam wil meegeven? Goed, we zijn met twee om daarover te beslissen he... en dus staan alle mogelijkheden nog open. In ieder geval: als het een jongen wordt, moet zijn naam kracht uitstralen. Een meisjesnaam moet schattig klinken, daarover zijn we het eens...
 

Na al dat werk is het weer tijd om het wat rustiger aan te doen. Ik kijk enorm uit naar volgend weekend. Schatje heeft een tripje gepland. Naar waar weet ik niet, geeft ook niet, want ik laat me graag verrassen. 
De voorbije dagen er een paar keer op uit getrokken met de fiets. Vandaag was het afzien, iets te veel wind. Daardoor achteraf ook pijn aan mijn oortjes, maar een warm bad op zo n moment doet wonderen, zeker als schatje er gezellig komt bijkruipen.
Zondag Genk onveilig gemaakt. We zijn richting Albertkanaal en het sluizencomplex gereden. Best lastig want het bracht een heleboel herinneringen naar boven. Een tijd geleden heb ik hier op het punt gestaan om de brug af te springen... en een tiental jaar terug... Toen stond ik er met mijn pa. Een typische zaterdagochtend uitstap was dat. Samen naar de boten kijken... Op de achtergrond de Ford waar ie gewerkt heeft. De treinen die vol auto's de fabriek verlaten... en dan achteraf ma die boos was omdat we te laat waren voor het eten. Pa die me aankeek met n blik van: "daar heb je haar weer." Ik die giechelde waardoor ma nog kwaaier werd... ( snif ) En nu, voorbije zondag, stond ik er met schatje, moeder van ons toekomstige kindje. Raar hoe alles verloopt, raar hoe we geen vat hebben op ons eigen leventje. In ieder geval, op zo n moment krijg ik het heel moeilijk. Gelukkig weet schatje wanneer ze haar mond moet houden...