26-01-09

Zonder woorden...

netlog

De blog van Joyce

Ambulancier Kristof Neirynck vertelt zijn verhaal (nieuwsblad):

'Ik tril nog steeds na van de adrenalinekopstoot die ik kreeg toen ik vrijdagochtend de deur van de crèche opendeed', zegt Kristof Neirynck. Hij was vrijdagochtend als vrijwillige ambulancier voor de Dendermondse brandweer als eerste hulpverlener ter plaatse, samen met zijn collega-ambulancier Filip. 'We hadden van de 100-centrale doorgekregen dat er aan de crèche een gek met een mes stond te zwaaien. Die oproep bleek later van kinderverzorgster Marita te zijn gekomen', vertelt Kristof, in het dagelijkse leven verpleger op de spoeddienst van Lokeren. 'De ervaring leert ons dat het bij zo'n oproep alle kanten uit kan: van een dronkaard die voor het raam met een keukenmesje staat te zwaaien tot erger.'

Het bleek erger te zijn, erger dan ooit denkbaar. 'Die eerste seconden toen we de crèche binnenkwamen, zal ik nooit van mijn leven vergeten: het gehuil van de kinderen, het aanzicht van de baby's en peuters onder het bloed, de paniek en chaos die heerste, de ontreddering ook in de ogen van de kinderverzorgsters die met hun eigen lichaam de kindjes voor het mes van de dader hadden proberen af te schermen.'

'Onze eerste zorg was meteen voor bijstand te zorgen. Ik heb mijn radio genomen, geroepen dat ik absolute voorrang moest hebben op het zendkanaal en geëist dat er massaal ziekenwagens en dokters ter plaatse kwamen. En dat ze meteen ook het medisch rampenplan moesten afkondigen, gelet op het aantal gewonden dat we telden. Achteraf herinnerde ik me dat ik door de radio ook heb gezegd dat er al zeker twee doden waren. Ik heb zowel bij Marita als bij een baby'tje geknield. Meteen was duidelijk dat voor hen geen enkele hulp meer kon baten.'

De spoedverpleger is ervan overtuigd dat de goede samenwerking die toen tussen de verschillende hulpdiensten tot stand kwam, nog verschillende levens heeft gered. 'Sommige baby'tjes waren echt zeer zwaar toegetakeld en vertoonden gapende wonden, bijna allemaal in en rond de halsstreek. De dader moet daarop hebben gemikt.'

Toch beklemtoont Kristof Neirynck dat de kinderverzorgsters de grootste helden van het verhaal zijn. 'Zij hebben met gevaar voor eigen leven geprobeerd de kindjes te beschermen tegen het mes van de dader. Dat konden we ook afleiden uit de verwondingen van sommige verzorgsters. Ondanks hun soms zware verwondingen bekommerden ze zich toch nog om de kindjes en klemden ze de wondjes van de baby's af in een poging het bloeden te stelpen. Mijn collega is hen daarbij gaan helpen, terwijl ik naar achteren ben gelopen, omdat ik daar ook gehuil hoorde. Op dat moment vreesden we trouwens dat de dader zich nog in de crèche bevond. Eén deur durfde ik niet te openen, omdat ik echt dacht dat de dader achter die deur stond. Net op dat moment hoorde ik de eerste politiewagen toekomen. Ik ben een agent gaan halen. De dader bleek uiteindelijk verdwenen.'

In afwachting van de komst van de mug-dokters begonnen de twee verplegers infusen en drukverbanden aan te leggen. 'Eerst bij de ergst gewonden. Op zo'n moment ben je verplicht om te kiezen. Enkele politieagenten hielpen ons, hoewel op sommige van hun gezichten af te lezen was dat ze in shock verkeerden. Twee kinderverzorgsters hadden ondertussen de niet-gewonde kindjes in een apart lokaaltje ondergebracht en zijn de kinderen op onze vraag beginnen uit te kleden, om er zeker van te zijn dat ze toch nergens gewond waren geraakt.'

'De adrenaline stroomt nog steeds door mijn lijf', zegt Kristof Neirynck. 'Ik ben in de crèche gebleven tot alle kinderen waren afgevoerd. Toen alles achter de rug was, ben ik naar huis gegaan en heb ik mijn zoontjes van 11 en 4 jaar eens goed vastgepakt. Dat deed zo'n deugd. De tranen kwamen in m'n ogen, ook al waren ze juist ruzie met elkaar aan het maken.' (lacht even) 's Avonds kregen de hulpverleners prins Filip en prinses Mathilde op bezoek. 'Ik zag daar eerlijk gezegd wat tegen op. Maar het heeft mij énorm deugd gedaan mijn verhaal eens te kunnen doen. Ze hebben anderhalf uur naar ons geluisterd, veel vragen gesteld. Je zag heel goed dat zowel prins Filip als prinses Mathilde bijzonder geschokt was door het drama.'

De spoedverpleegkundige, die zaterdag alweer op de spoeddienst van Lokeren aan het werk was, beseft dat er zware dagen en weken wachten voor alle betrokken hulpverleners. 'Ik geef eerlijk toe dat op dit moment mijn emmer even vol is en dat ik nog niet goed weet hoe ik hier uit zal komen. Collega-ambulanciers zeiden me dat wanneer ze iets dergelijks zouden meemaken, ze daarna nooit nog in een ambulance zouden stappen. Ik begrijp hen. Wij worden tijdens onze opleiding voorbereid op het ergste, maar wat zich in de crèche afspeelde, was er vér over.'

01-08-07

Leentje travelling

leen

Leuk dat skynet een van mijn blogjes in de kijker wilt zetten. Alleen zouden ze beter eerst naar de inhoud kijken (3 postjes) of naar de datum van het laatste postje (ergens in 2004) ... Kompleet overbodig dus en waarschijnlijk of nee, ik weet het zeker, heeft niemand er hier iets aan.

Ik herinner het me nog heel goed, drie jaar terug. Vol enthousiasme creeerde ik een tiental blogjes: eentje over films, eentje over reizen, eentje over muziek, etc... Jammer genoeg had ik niet de tijd en de zin om alles te updaten. Het bleef uiteindelijk bij dit blogje en mijn muziekblogje (mijn passie). Ik was zelfs te lui om al die andere onzin te deleten. En oh ironie, vandaag prijkt een ervan op de homepage van skynet. Waarvoor mijn dank. NOT!

Voor wie geinteresseerd is in mijn reisverslag van Zuid-Afrika (want dat is het uiteindelijk geworden), hieronder de linkjes. God, dat was een zalige tijd!
Zuid Afrika (Week 1)
Zuid Afrika (Week 2)
Zuid Afrika deel 3
Zuid - Afrika (slot)

 

09:15 Gepost door leentje in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, blog, zuid-afrika, verslag |  Facebook |

02-03-07

Zin en onzin van bloggen

Zin en onzin van bloggen. Daar heb ik al dikwijls over nagedacht. Heel even ben ik er mee gestopt en toch heeft het virus me weer te pakken... Ik heb een heleboel nagedacht, want zo verder doen, dat kon niet meer. Weet je, ik heb mijn eigen blogje zelf eens gelezen en ik ben geschrokken. Ben ik dat? Waarom heb ik mijn hele prive-leven met al zijn problemen zomaar te grabbel gegooid? Oops.

Neen, het moet anders kunnen. Maar vrees niet (of juist wel) : ik ben nog altijd wie ik ben, dit wil zeggen: ik zeg wat ik denk. Een dagboekje in de stijl van "gisteren naar de film geweest, het was kei tof" is niks voor mij. Maar ik ga wat minder over mijn alledaagse problemen praten, die zijn prive. Onderwerpen genoeg en hoe het wordt, dat merk je spoedig.

Interessante linkjes:
Cd - The kaiser chiefs - Yours truly, angry mob
Myspace - Amy Winehouse

09:00 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, blog, start, kaiser chiefs, amy winehouse |  Facebook |

09-12-06

3 jaar geleden... Liesje (deel 1)

3 jaar geleden ben ik begonnen met bloggen... Het lijkt wel een eeuwigheid. Intussen is er een heleboel gebeurt en ben ik geevolueerd van een depressief en onhandelbaar kind naar een fiere zelfzekere vrouw.

Ik ben net mijn oude postjes beginnen lezen... Velen zijn heel pijnlijk, anderen doen me glimlachen. Het is mede dankzij Lisbeth dat ik zover ben geraakt en daarom leek het me leuk om enkele berichtjes over haar op een rijtje te zetten.

Liesje ziet er zo leuk en wild uit : kort wit gevervd haar, blauwe fonkelende ogen, piercing, enorme tatoo op de rug, grote mond (figuurlijk) en vrij klein en mager. Als ik aan haar denk, begin ik al te zweven. ( De eerste kus )
Wat ik me nog altijd goed herinner: ons eerste nachtje samen. Niet echt de meest romantische ervaring: Ons eerste nachtje samen is niet echt gelopen zoals ik gedacht had. Ben al na vijf minuten in slaap gevallen, nog voor Liesje bij me kon kruipen.
Traantjes in mijn ogen als ik denk aan dat eerste verjaardagscadeau: een sleutelhangertje met... de sleutels van haar huisje. Even in haar blauwe oogjes gekeken en daarna in elkaars armen gevallen. Ik weet nu zeker : dit is het vrouwtje die ik voor altijd bij me wil hebben...
Als ik het zo bekijk, dan is het allemaal heel snel gegaan he. De eerste kus na 10 minuten, samen slapen na een week en samenwonen na een twee maand. Daarna is ons huwelijk gevolgd met als absoluut hoogtepunt: ons prutske. Als je drie jaar geleden zou zeggen dat ik een keigelukkig moedertje zou zijn, ik had je uitgelachen of neergebliksemd.

Toch is het allemaal niet zo fantastisch geweest. Ik heb schatje veel pijn gedaan. Ik was depressief en donderde af en toe van mijn roze wolk. Toch heeft ze de hele tijd geduld met me gehad. "Ik wist dat je het waard was" zijn woorden die ik nooit zal vergeten.
Ze keek me nog even aan met ogen vol onbegrip, maar uiteindelijk is ze toch gedaan... over and out. 't Is beter zo, want aan mij had ze toch niks. Al mijn relaties eindigen zo... Beter je niet teveel hechten aan iemand, want anders is het afscheid veel te zwaar...... (over and out)

Mijn werk heeft niet altijd een positief effect gehad op mijn relatie: onregelmatige uren, laat thuis, doodmoe, verre verplaatsingen. Het werd schatje af en toe teveel: Gisteren is mijn schatje met haar eten blijven zitten. Toen ik thuis kwam, lag ze in bed en sliep ze reeds (of deed ze alsof).( werk of relatie ) Uiteindelijk heb ik steeds meer de goede balans weten vinden tussen werk en vrije tijd. Ik weet nu wat er belangrijk is en geniet er met volle teugen van. Lisbeth verdient meer aandacht. Ik wil niet dat het eindigt zoals vorig jaar, want toen was ik mijn wonderwoman bijna kwijt aan een ander. Ik heb geleerd uit mijn fouten en wil vanaf nu nog enkel genieten van ons leventje samen... de rest is bijzaak. ( overwerkt vs vrijaf )

( wordt vervolgd )

23:45 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, terugblik, blog, drie jaar, lisbeth, liesje |  Facebook |

24-10-06

Huwelijk ma

Deze vrijdag is het zover: dan stapt ma voor een tweede keer in het huwelijksbootje. Dit keer moet nonkeltje er aan geloven. Ooit was ik een fel tegenstandster... Toen verwoordde ik het zo (hier het hele berichtje):

Zondagochtend was ma al de hele tijd nerveus aan het rondlopen en tijdens het eten 's middags volgde het: "Dirk heeft me een huwelijksaanzoek gedaan."
Waarop Lisbeth dolenthousiast: "Da's keitof !"
Ik had zoiets van : hou toch je bek en vroeg: "Wat was je antwoord?"
Waarop ma: "Dat ik het eerst met jou wou bespreken."
 
Toen pas drong het pas echt tot me door. Ik heb mijn bestek laten vallen, ben van tafel opgestaan, naar buiten gehold en richting kerkhof vertrokken. Heb er met pa gepraat. Alleen was mijn telefoon de hele tijd aan het rinkelen. Lisbeth die wou weten waar ik uithing. Uiteindelijk maar opgenomen en ja hoor: tien minuten later stond de hele delegatie daar. Ik ben toen hysterisch tegen ma beginnen roepen. Haar reaktie: "Ik zal het maar afzeggen zeker." Maar voor mij was het kwaad al geschiedt.

Als ik dergelijke berichtjes van vroeger teruglees, dan krijg ik steeds een eng gevoel. Was ik echt zo'n onmens? Vertrappelde ik echt iedereen die zich voor mijn voeten bevond? Jesus...

Goed, uiteindelijk ben ik best blij dat ma-ke met haar leven verder gaat. Ze verdient een nieuwe start en geloof me, ze heeft het de voorbije jaren ook moeilijk gehad. Niet alleen met haar verdriet omwille van pa, maar ook door de stommiteiten die ik heb uitgehaald. God, wat schaam ik me daarvoor.

Het gaat een vrij sobere plechtigheid worden. Niet het grote feest, maar een intiem gebeuren in familiekring. Ik weet dat ik het moeilijk ga hebben en constant aan pa zal moeten denken, maar ik heb me voorgenomen me sterk te houden. Pa heeft een plaatsje in ons hart en dat zal altijd zijn stekje blijven. Vergeten, dat doen we niet... (snif)

23:19 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, blog, huwelijk, ma, reakties |  Facebook |

11-10-06

You're lost little girl

Het is lang geleden, maar ik heb me nog eens doodgewerkt. Vorige week twee nachten achter elkaar wakker gebleven en dat wreekt zich. Niet echt leuk voor je priveleven en relatie enne... ook niet echt gezond. Deze week de terugslag: kei-moe, lusteloos en foggy. Goed, ook dit keer kan ik zeggen: we doen het voor de centjes.

Tijd om het wat rustig aan te doen. Vrijdag een dagje vrij en dus de ideale gelegenheid om ons prutske nog eens bij ons ma te droppen. Ze wordt groot, onze kleine meid. En god, wat vliegt de tijd. Voor we het goed en wel beseffen zal ze kunnen lopen en praat ze tien verschillende talen, waaronder het chinees en het russisch.

Voorlopig geen russisch, maar wel de sprookjes die mama elke dag verzint. Of ze het leuk vindt? ze heeft er nog niks over gezegd. Waarschijnlijk beleeft de mama er meer plezier aan, dan de kleine. Zo gaat dat he. Doet me trouwens denken aan al die papa's die op de eerste rij staan tijdens een optreden van k3. We gaan kijken omdat onze kindjes dat dolgraag willen, yeah right.

Goed, ik heb deze week weer wat meer vrije tijd en die besteedt ik aan lezen, muziek (de nieuwe Scissor sisters en Kaiser Chiefs gekocht) en film. Meer daarover op mijn twee andere blogjes.

Met mijn ijslandse schone Eva, kan ik steeds beter opschieten. We praten nu drie weken, maar het lijkt een eeuwigheid. Gespreksonderwerp deze week: ons huwelijk en kindjes samen, maar dan moet ik wel eerst van Lisbeth scheiden. We'll see. Bedtijd!

Dikke kus, Leen

23:10 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarja, eva, werk, dagboek, blog, lisbeth |  Facebook |

06-10-06

Ik wil dood

De voorbije jaren heb ik een enorm aantal mailtjes gehad van mensen die het niet meer zagen zitten. Iedereen heeft wel eens zulke momenten he en af en toe helpt het als je er met iemand over kunt praten. Voor mij geen enkel probleem, want ik weet hoe moeilijk ik het een aantal jaar terug heb gehad.

Maar als ze beginnen met: "IK ga er een eind aan maken, ik wil dood." dan pas ik en stuur ik een standaard bericht terug. Medelijden moeten ze niet verwachten. Een luisterend oor: zoals daarnet gezegd geenenkel probleem.

Weet je, ik kan aan zulke mensen slechts 1 tip geven: stop met je zelfbeklag en zelfmedelijden, vecht ertegen en zoek hulp. En last but not least: praat er over, desnoods met mij. Het helpt! geloof me.

18:16 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelfmoord, therapie, dood, mail, blog |  Facebook |

24-07-06

Lief klein konijntje (yeah right)

Lief klein konijntje heeft een vliegje op zijn neus...
lief klein...  ( Yeah right )

Sommigen noemen me een emo-konijn, Lisbeth noemt me een geil konijntje en mijn vrienden noemen me wel eens een lief klein konijntje...

Weet je, ik heb mijn tekst al 10 keer gedelete... Het lukt me niet, er blijft nog te veel hangen van wat er vorige week gebeurd is. Weet je, ik lijk misschien wel grof en onbeschoft, maar ik ben het niet. Elke ruzie laat negatieve indrukken achter en uiteindelijk: wat is het nut ervan? Het schaadt iedereen, winnaars zijn er niet. Het laat een wrange nasmaak achter. Vandaar dat ik hoop dat we spoedig alles kunnen vergeten en er samen eens over kunnen praten... net zoals twee volwassen mensen dat horen te doen he. Genoeg erover, ik ga het hier laten rusten. Ik ga weer vooruit kijken en genieten van wat komen gaat: nog 1 weekje en het is zover: de geboorte van onze kleine pruts... Wie weet is mijn volgend postje, een berichtje over ons lieve, onschuldige kleine meid die vol verwachting haar eerste stapjes zet in die grote wereld...

Gerelateerde berichtjes
Film - Pirates of the Carribean (interview met Johnny Depp)
Auto - Opel Tigra Cabrio (leuk speelgoed)

23:12 Gepost door leentje in Baby | Permalink | Commentaren (2) | Tags: baby, konijn, blog, opel tigra, cabrio, pirates, johnny depp |  Facebook |

22-07-06

Oproep

De laatste paar dagen ben ik ongewild in een hevige discussie terechtgekomen met Dave van de beruchte bloggersoverde.skynetblogs blog... Vermits mijn reakties op hun site continue gewist worden, even langs deze weg reageren.

Voor wie de hele discussie niet gevolgd heeft. Het begon allemaal maanden geleden met een meningsverschil over de stop de reclame op de blogs-actie van Dave. Ik reageerde door te stellen dat hij niet echt geloofwaardig over kwam, aangezien hij zelf reclame op zijn blog heeft staan via google ad en daar kies je zelf voor...

Sindsdien reageert hij als een egel op elke post/commentaar die met mijn naam ondertekend wordt. Mijn naam zien is voor hem al een reden om me persoonlijk aan te vallen. Voorbeelden zat. Zo wist hij te zeggen dat ik op mijn werk heel slecht presteerde, terwijl hij me niet persoonlijk kende. En ga zo maar door.

Donderdag ben ik op een punt gekomen dat ik het zat ben, om op elke commentaar van meneer te reageren en had ik zoiets van: op deze manier wil ik niet meer verder bloggen. Voor mijn part doet ie wat ie wilt, zolang ie me maar met rust laat. Ik ga echt geen energie meer steken in zo iemand. Er zijn belangrijkere dingen he in het leven...

Ik wil gerust een rustig gesprek hebben met Dave, al dan niet onder toezicht, in de hoop zijn drijfveren beter te begrijpen. Vandaar deze uitgestoken hand: Dave, je kent mijn msn / gtalk adres. Wees ne keer eens ne echte vent en neem contact op. Dit kan zo niet verder!

16:40 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: blog, oorlog, laatste poging |  Facebook |

Reakties

"Je gaat toch niet stoppen voor zo'n eikel? da's toch geen reden?"
"Laat ze toch, ze zijn gewoon jaloers..."
Anderen die eventjes (anoniem) gaan schelden. Da's lief of moet ik zeggen: stout?
Het was Lisbeth zelf die het me heeft ingewreven: sinds wanneer laat jij je door anderen beinvloeden? Zo ken ik je niet. Als ze je uitschelden, dan scheldt je toch gewoon terug? Als ze klagen over je tellertje, dan zet je toch twintig nieuwe tellertjes op je blog? Als ze klagen over je ranglijst, dan doe je er toch gewoon alles aan om nog hoger te komen? Smijt er desnoods geld tegenaan en zorg dat je reclamebanner op elk blogje verschijnt voor n dagje (beetje overdreven, ik weet het).

Maarre, zo simpel is het allemaal niet. Ik ben gewoon het sfeertje in blogland meer dan beu. Effe cru stellen, je hebt twee soorten bloggers. Zij die rustig hun ding doen en zich buiten elke discussie houden en zij die 24 per dag met hun blog bezig zijn, elk uur een update posten, anderen spammen met "goeie morgen" berichtjes en ontzettend jaloers worden als je zelf, met een minimum aan inspanningen, goed scoort. Het zijn zij ook die continue zitten te klagen over vanalles en nog wat: het goede weer (te warm om achter hun pc te zitten), de skynet dienstverlening (maar er wel handig gebruik van maken), ... en ga zo maar door. Het zijn zij ook die het "blogplezier" van anderen verpesten.

Hoe het verder moet, weet ik niet. Ik ben me nog aan het bezinnen. Rationeel gezien, heb ik volgende mogelijkheden:

  • Stoppen met bloggen (maar waar moet ik mijn ei kwijt?)
  • Een nieuwe (anonieme) blog beginnen (op dit moment geniet deze mogelijkheid mijn voorkeur) al dan niet bij skynet.
  • Kop in het zand steken en gewoon verder doen. Me niks aantrekken van de reakties van anderen.
  • Verder doen en extra mijn best doen. Het kwaad bestrijden met "onkruidverdelger".

15:06 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (5) | Tags: stoppen, blog, reakties |  Facebook |

19-07-06

Allerlaatste berichtje

Ok, t Is genoeg geweest, ik heb vandaag besloten te stoppen met mijn blogjes. Ik ben de aanhoudende kritiek van Dave en co dat ik enkel belang zou hechten aan mijn "tellertje en populariteit" (zie hier voor meer) meer dan beu.

Vanaf nu dus geen enkel van mijn 3 blogjes meer op de skynet blogpagina's, geen enkele reaktie van mij op de forums meer en geen enkele virtuele knuffel meer voor mijn medebloggertjes op hun blogjes... Ik verdwijn hier terug in de grijze massa. Misschien dat ik ooit nog eens een blogje begin, anoniem en/of bij een andere host, I don't know...

23:22 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (24) | Tags: blog, einde |  Facebook |

17-07-06

Young folks

"If I told you things I did before,
told you how I used to be,
would you go along with someone like me?"

Ik weet niet wat er scheelt, maar de laatste tijd heb ik niet veel zin meer om te bloggen. Ben ik te moe na het harde werk? Heb ik niks meer om over te schrijven? Geniet ik liever van het mooie weer? Gaat al mijn tijd naar mijn schatje en vrienden? Maybe...

Feit is dat het blogwereldje saai is geworden. Ik ben er vier weken tussenuit geweest en toch bleef mijn blogje een massa mensen trekken. Niks beters te lezen? Zo wanhopig op zoek naar een beetje sensatie? Ik zou het niet weten...

Momenteel geniet ik samen met schatje van een dagje luieren in de tuin. Beetje werken, maar niet te veel, want ik ben al een heel weekend bezig geweest. Beetje lezen... beetje slapen... beetje knuffelen. En vooral: beetje praten. Praten over mijn werk, praten over de baby (nog belangrijker). Nog een paar weken en het is zover. Een heleboel afspraken gemaakt. Zo hebben we besloten om de eerste vijf dagen niemand op de hoogte te brengen. We willen met ons tweetjes genieten van de kleine... zonder al die familieleden die je anders toch nooit ziet, zonder al die vrienden die zich komen vergapen en zeggen dat de kleine sprekend op mij lijkt, ook al heb ik er biologisch gezien niks mee te maken. Een babyparty, waarbij iedereen tesamen mag langskomen, volgt later.

Eigenlijk ben ik een beetje bang voor wat komen gaat. Ik heb nu al gemerkt dat schatje zich een beetje afzonderd en enkel aan de kleine pruts denkt. Ik ben bang dat Thordur alle aandacht gaat krijgen en ik zelf moet gaan bedelen voor 1 armzalig kusje. Bang ook dat Lisbeth een heuse huismoeder gaat worden en dat we nooit meer buitenshuis geraken. Eigenlijk zou ik af en toe de kleine willen droppen bij een babysit, zodat we ons tweetjes nog eens de bloemetjes kunnen buitenzetten, net als vroeger...

Gerelateerde berichten
Song - Peter, Bjorn en John - Young folks (een lied waar ik happy van word)
Media - Joyce de Troch gaat scheiden (roddel roddel)

19:28 Gepost door leentje in Baby | Permalink | Commentaren (7) | Tags: baby, werk, geboorte, blog |  Facebook |

15-04-06

Doorgaan of stoppen?

"Op deze manier doorgaan heeft inderdaad geen zin meer." Duidelijker had schatje het niet kunnen formuleren. Oh ja, voor jullie de vreugdevuren beginnen te ontsteken, ik heb het niet over onze relatie, maar wel over mijn blogje(s). Al weken heb ik het gevoel,dat ik mijn ei niet kwijt kan. En dat is jammer, zeker nu het paaseieren regent. Het is een trala la la, I love you-blogje geworden en daar heb ik zelf geen enkele boodschap aan. Ik heb gemerkt dat ik geslotener ben geworden, voorzichtiger... Over prive zaken vertel ik al lang niet meer. Geef toe, hoeveel weten jullie over de zwangerschap van Lisbeth? Om maar een voorbeeldje te noemen.

Hoe moet het nu verder? Ik heb de voorbije weken een heleboel vrienden hiermee lastig gevallen. Uiteindelijk waren het Karlo en Lisbeth die met de meest logische vraag afkwamen: "Wat wil je met bloggen bereiken?" Met andere woorden, niet het hoe (nieuw blogje beginnen, bestaande blogjes deleten of gewoon verder doen?) is belangrijk, maar wel de manier waarop. En die moet veranderen, da's duidelijk. Zelfs schatje wist me gisteren te zeggen: "Ik herken je er niet meer in. De Leen die ik ken is uiterst gevoelig en heeft over alles een mening." Andere reakties: "Het is een soort: liefste dagboek verhaal geworden." Ik ben het slachtoffer geworden van mijn succes.

Goed, wat wil ik nu bereiken met bloggen? Vroeger was het een soort survival  voor mij. Ik wou over mijn problemen praten. Een echt verwerkingsproces dus. Nu dat aspect weggevallen is en ik weer een normaal leventje heb (huwelijk, kindje, ...), wordt het tijd voor iets anders. Het is die teller die me aan het denken heeft gezet. 200 000 mensen, een paar honderd per dag en ik ken er maar een tiental van. Ik weet niet wat mensen bezielt om zich te vergapen aan mijn leventje en eigenlijk kunnen ze me gene fuck schelen. Wat heb ik met "hallo, hoe gaat het, leuke blog, proficiat met de vermelding op de homepagina."-reakties? Wat ik wil, is ideeen uitwisselen. Leren van anderen, praten, elkaar leren kennen ...

Ik ben eens gaan rondkijken op andere blogjes en heb ideeen opgedaan. Momenteel is de studiefase voorbij. Tijd voor actie. Tijd nu om mijn blogje weer zinvol in te vullen, want op deze manier hoeft het voor mij inderdaad niet meer.


Agenda :
- Donderdag :  Etentje met Pamela en Lisbeth in Den Haag
- Vrijdag : Bezoekje aan Amsterdam
- Zaterdag (vandaag) : Bezoek aan Delft / straks: etentje thuis (Den Haag).

Soundtrack : The Arcade Fire - Funeral 

Gerelateerde berichten
- Optreden van de Pixies op Pukkelpop
- The Arcade Fire - funeral

16:13 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (9) | Tags: blog, bloggen, stoppen, doorgaan |  Facebook |

05-04-06

Reclamebanner - wat ik er van denk

Er zijn mensen die beweren dat mijn kritiek op de "neen tegen de reclamebanner-actie" gratuit is en ongefundeerd en dat ik geen rekening hou met andermans standpunten. Gek, want ik had nu net hetzelfde gevoel. Getuigen de vele scheldmails. Om eerlijk te zijn, ik ga hier heus niet op in gaan, want het is mijn bedoeling niet om persoonlijk te worden. Als iemand zich wil verlagen tot dat niveau, dan mag ie dat gerust doen, I don't care. Integendeel, ze zijn best grappig (of moet ik zielig zeggen).

Maar we wijken af. Bedoeling van dit postje was om mijn argumenten eens duidelijk op tafel te gooien, bij deze...
- Liever een gratis blog met reclame dan een betalende zonder reclame.
- In feite vind ik die banner nog redelijk meevallen. Als we even rond ons heen kijken, merk je direct: "anderen doen het ook". Bij skynet blijft het beperkt tot een banner bovenaan, zonder vervelende pop ups of andere toestanden. Valt dus best mee.
- De nieuwe startpagina vindt ik vrij volledig, de gedane inspanningen qua onderverdeling per categorie is alleen maar toe te juichen. De mogelijkheden qua personaliseren vind ik voldoende. Ik heb dus geen reden om over te stappen naar een andere blog-provider.
- Mijn blog is een middel om me te uiten. Hoe ie er qua vorm uitziet is voor mij slechts bijzaak. De inhoud is belangrijker dan de vorm he.
- De technische problemen zijn inderdaad vervelend, maar die zijn slechts tijdelijk en zullen heus wel opgelost worden... Ik vind dat dit niks met het reclame probleem te maken heeft, ook al begrijp ik best dat dit voor velen de spreekwoordelijke druppel is.
- Ik weiger mee te doen aan een actie die op voorhand gedoemd is te mislukken. Die reclamebanner zal heus niet verdwijnen omdat jullie dat eisen hoor. Ik vind het verloren energie.
- Als iemand met een zinvolle argumentatie en een paar goeie voorstellen komt, wil ik gerust mee protesteren.... Da's beloofd.

07:45 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (15) | Tags: reclamebanner, discussie, skynetbanner, blog |  Facebook |