12-02-09

Zwarte vlucht (Lin Anderson)

Het gezicht dat hem door het raam aanstaarde was dat van zijn moeder, maar leek er niet op. Stephens mond viel open en zijn maag werd samengeknepen door een vuist van pure angst. Zijn moeders gezicht was spierwit, haar mond vertrokken van pijn. Achter haar stond een zwart silhouet. Stephen liet de botjes uit zijn handen vallen.
"Mama?" zijn stem was fluisterzacht.
Ze deed haar mond open alsof ze tegen hem zou gaan schreeuwen en hij wachtte, verstijfd van angst. Toen knikte ze naar het raam, eenmaal, tweemaal, driemaal.
Stephen bleef als aan de grond genageld staan en keek naar haar hals, die naar achteren en naar voren schokte. En toen was het voorbij.
Ze ving zijn blik en hield die vast. Haar mond bewoog en haar lippen vormden een stil, overdreven gearticuleerd woord.
VLUCHT.

Maar vluchten doet de zesjarige Stephen niet. Integendeel: hij rent naar binnen recht in de armen van de moordenaar van zijn moeder. Hij verdwijnt spoorloos.

De zoektocht naar de jongen brengt speurders in contact met fuju, de wereld van Afrikaanse magie. Ze stuiten daarbij op een muur van stilzwijgen die ze slechts met veel moeite weten te doorbreken.

Zwarte vlucht is een boek dat gebaseerd is op werkelijke feiten (zie hier) en klaagt het bijgeloof aan dat een aantal afrikanen aanzet tot gruwelijke daden. Sad but true !!!

Link: Rituele moorden

12:21 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, zwarte vlucht, lin anderson, anderson |  Facebook |

16-01-09

Erica Spindler - De zwarte engel

zwarte engelErica Spindler - De zwarte Engel (All Fall down)

Mannen die hun vrouwen mishandelen worden plots een voor een vermoord. Het is duidelijk dat er een 'zwarte engel' aan het werk is: iemand die het recht in eigen hand heeft genomen en gerechtigheid laat geschieden.

Vandaar ook dat mijn eerste gedachte was: laten begaan!!! Ik voelde meer mee met de geheimzinnige moordenaar dan met Melanie, het hoofdpersonage en agente die op zoek gaat naar de dader.

Achterflap:

In Charlotte, in North Carolina, wordt plotseling het ene na het andere sterfgeval gemeld B allemaal mannen, allemaal slachtoffers van bizarre ongelukken. Niemand spreekt over moord, totdat politieagente Melanie May zich realiseert dat al deze mannen iets gemeen hebben. Stuk voor stuk hebben ze wreedheden op hun geweten waarvoor ze nooit gestraft zijn. Alles wijst erop dat iemand het recht in eigen hand heeft genomen. En hoe dieper Melanie in de zaak duikt, hoe meer ze het vermoeden krijgt dat de dader een goede bekende van haar is. Iemand uit haar directe omgeving. Een meedogenloze moordenaar, die zich door niets of niemand laat tegenhouden...

16:43 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, erica spindler, all fall down, zwarte engel |  Facebook |

01-08-08

De behandeling (Mo Hayder - the treatment)

behandelingIn een vriendelijke woonwijk in Zuid-Londen wordt een echtpaar aangetroffen dat op sterven na dood is: ze zijn vatsgebonden, mishandeld, compleet uitgedroogd. Hun achtjarig zoontje is zoek. De jonge, onverschrokken rechercheur Jack Caffery wordt erbij geroepen. Door alle persoonlijke herinneringen kan hij deze misdaad niet met de nodige distantie behandelen: hij duikt erbovenop. Als de waarheid stukje bij beetje begint op te doemen, niet alleen over deze gruwelen maar ook over zijn eigen verleden, dan vliegt de verschrikkelijke nachtmerrie echt uit de bocht.

Eindelijk uit: Mo Hayder, De Behandeling (the treatment).

Voor mij was het een spannend, angstaanjagend en gruwelijk boek. Met andere woorden: alles wat je van een thriller mag verwachten. Of zoals Mo het zelf omschrijft: “In al mijn boeken zit iets mysterieus, iets wat je niet direct kunt bevatten en wat inwerkt op de nieuwsgierigheid van de lezer.”

"De behandeling" is een boek dat zoveel cliffhangers bevat, dat je wel moet doorlezen. Tenzij het te gruwelijk wordt en je even de tijd nodig hebt om te bekomen. Geef nu toe: een klein kind dat onder de ogen van zijn ouders wordt misbruikt..., dat thema doet elke mens huiveren van afkeer.

Kortom: gegarandeerd leesplezier (en bovendien een heleboel nachtmerries).

Lees ook: Duivelseiland

12:55 Gepost door leentje in Boek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boek, review, 2001, mo hayder, de behandeling |  Facebook |

25-06-08

Spookverhaal

“Een oude priester, op brute wijze om het leven gebracht. Een ontzield lichaam van een jonge man in de rivier de Aude. Een nerveuze vrouw in een kamer met damasten gordijnen. Een lachende man in de schaduw. Vier verschillende mensen, in verschillende delen van Frankrijk, in verschillende tijden. Het enige verband: de tarotkaarten die zij in hun handen houden..."

Zomertijd is vakantietijd. Tijd om lekker lui een boekje te lezen en mijn lijfje te laten betasten door warme zonnestralen. Op zo'n moment mis je een tuin, het liefst met zwembad (maar we gaan hierover niet moeilijk doen). Vandaar dat we afgezakt zijn naar Genk. mama-lief mag deze week gastvrouw spelen voor drie vrolijke dames. Oh, denk niet dat we ze voor alles laten opdraven, integendeel, we steken graag een helpend handje toe. De tijd die rest vullen we met luieren, fietsen en kleine uitstapjes.

Het boek waarin ik me op dit moment aan het verdiepen ben: Kate Mosse, de vergeten tombe. Een schitterend episch spookverhaal. Beloofd, ik kom er nog op terug... tijd om af te loggen nu...
xxx

 

 

13:01 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: boek, genk, kate mosse, vergeten tombe |  Facebook |

25-09-07

Boek - Mo Hayder - Duivelswerk

duivelswerk
Ik heb hem net uit: "Duivelswerk" van Mo Hayder. I loved it, vooral het einde liet me effe ontsteld achter. Het is een verhaal dat je tot het einde meesleept, ook al gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Af en toe klonk het voor mij niet altijd even logisch (halfdood geslagen worden en toch de politie er niet bijhalen), maar dat is kommaneukerij. Over neuken gesproken. Het lijkt wel alsof Mo een levendige interesse heeft in seks met misvormde mensen... Wie ook Tokio gelezen heeft, begrijpt wat ik bedoel.
Mijn score: 4/5.
Extra: Commentaar in Humo :
De Britse thrillerschrijfster Mo Hayder bewijst al drie boeken lang dat haar geest blaakt van ziekte en verderf. Geweld is aards en schokkend, en dus serveert zij ten behoeve van haar lezers ruime porties stront, bloed en stank, waarin ze dan ook nog eens uitgebreid gaat roeren.
't Is een vak, tenslotte, en voor Hayder is het zelfs meer dan dat, een obsessie bijvoorbeeld: 'Ik denk eigenlijk aldoor aan de dood,' verklaarde ze ooit in een interview. De lezer kan maar tevreden knorren omdat mevrouw Hayder van haar hobby haar beroep heeft gemaakt.

 

'Duivelswerk' (Luitingh), haar vierde, begint wanneer Joe Oakes, een aan lagerwal geraakte journalist, een onderzoek begint naar satanische praktijken op een kil stuk rots voor de Schotse kust. Het eiland wordt bewoond door een aangespoelde sekte onder leiding van een kwakzalver met wie Oakes al eerder de degens heeft gekruist. Een walm van rottend vlees omgeeft het eiland. Er is door een dronken toerist een video gemaakt van een duivels wezen, half mens, half beest. Men voelt aan zijn water: hier klopt iets niet.

Op zo'n moment kan het met zulke thrillers twee kanten uit: een goeie en een slechte. Hayder opteert, de duivel zij geloofd, voor de goeie. De kant waar het onheil en de horror in het eigen hoofd sluimeren, of in dat van de anderen - het soort anderen die Sartre ooit les autres noemde.

Uit al het voorgaande vloeit, als lijkvocht uit een afgelegde dikzak, moeiteloos een roman noir voort, waarin seksuele obsessies en verboden lusten niet wordt veronachtzaamd. Een leerzame roman bovendien, bijvoorbeeld als de lezer wordt ingeleid in de beginselen van de zoöfilie ofte bestialiteit: 'Seks met een partner die weinig intelligentie en een grotere kracht bezit en die gemakkelijk in paniek geraakt, is riskant.' Men leert, amper een bladzijde verder, ook over de gynozoon, een fantasme uit de Romeinse oudheid. Dat blijkt een vrouwelijk dier te zijn dat getraind was voor seks met een man - rare jongens, die Romeinen. En daar eindigen de fantasmen geenszins, tot je je afvraagt, terwijl je enigszins peinzend haar engelachtige voorkomen op de achterflap overweegt: waar haalt ze 't vandaan? En: wanneer verschijnt haar volgende precies?

16:55 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duivelswerk, boek, mo hayder |  Facebook |

24-07-07

Boek - Karin Fossum - De duivel draagt het licht

duivelEen vrouw van een jaar of zestig komt verward het politiebureau binnen om iemand als vermist op te geven. Ze komt niet goed uit haar woorden, maar de politie vermoedt dat het om haar man gaat. De mogelijk licht demente vrouw wordt gerustgesteld en weer naar huis gestuurd. In haar kelder houdt zij echter iemand gevangen: een jongen die geprobeerd heeft in te breken, maar daarbij van de keldertrap is gevallen en zijn rug heeft gebroken. Ze heeft de jongen in haar macht en doet niets om hem te redden, behalve dan haar vergeefse bezoek aan het politiebureau…
"De duivel draagt het licht" is een boekje dat ik voor enkele luttele euro's tesamen bij de krant heb gekocht. Ik heb het in een ruk uit gelezen. Karin Fossum heeft puik werk geleverd. Ze schets een duidelijk beeld van enkele mensen. Het grappige (of eerder: droevige) is dat ze allemaal gevangenen zijn van hun eigen leugens. Ze hebben geen vat op de gebeurtenissen en zijn mede daarom zeer tragisch. Door die situatie heb je zowel medelijden, sympathie als afgrijzen voor elk van de hoofdpersonages. Slecht en goed gaan vlot in elkaar over en daardoor weet je op het einde van het verhaal niet of je nu droevig of blij moet zijn...
Fragment
Jacob Skarre keek op zijn horloge. Zijn dienst zat erop. Maar hij pakte heimelijk een boek uit zijn binnenzak en las het gedicht op de eerste bladzijde. Net een virtual-realityspelletje, dacht hij. Plop! en je bent in een andere wereld. De deur naar de gang stond open en hij voelde ineens dat iemand naar hem keek. De vrouw stond buiten zijn gezichtsveld, ze was gewoonweg een ander bewustzijn dat het zijne raakte. Een vederlichte, bijna onmerkbare vibratie die hem ten slotte bereikte. Hij sloeg het boek dicht.
   ‘Kan ik u helpen?’
   Ze verroerde zich niet, stond hem daar maar met een merkwaardige blik aan te staren. Skarre keek naar dat gespannen gezicht en bedacht ineens dat ze hem bekend voorkwam. Ze was niet zo jong meer, misschien tegen de zestig, en ze droeg een mantel en donkere laarsjes. Met een sjaaltje om haar hals. Onder haar kin was het dessin gedeeltelijk zichtbaar. Dat stond in sterk contrast tot wat ze vermoedelijk zelf aan snelheid en elegantie bezat. Renpaarden met kleurige jockeys tegen een donkerblauwe achtergrond. Haar gezicht was breed en zwaar, het werd omlaaggetrokken door de vooruitgestoken kin. Haar wenkbrauwen waren donker en liepen bijna in elkaar over. Ze hield een handtas tegen haar buik gedrukt. Maar het was vooral haar blik. In haar bleke gezicht lagen een paar oplichtende ogen. Ze hielden hem met een geweldige kracht vast en hij kon er niet aan ontkomen. Toen wist hij het ineens weer. Wat een gek toeval, dacht hij, en hij wachtte gespannen. Hij zat als het ware vastgeklonken aan zijn stoel, in deze vragende stilte. Ze kon nu ieder moment iets heel belangrijks gaan zeggen.
   ‘Het gaat om iemand die vermist wordt’, zei ze toen.
   Ze had een ruwe stem. Een roestig gereedschap dat na een lange periode van rust weer krakend op gang kwam. Achter haar witte voorhoofd brandde een vuur. Skarre zag de flakkerende gloed door haar irissen. Hij wilde niet vooringenomen zijn, maar ze leek duidelijk ergens van bezeten. Langzaam drong het tot hem door waar het omging. In gedachten nam hij de meldingen van die dag door, maar hij kon zich niet herinneren of er in zijn district patiënten uit psychiatrische inrichtingen werden vermist. Ze ademde zwaar, alsof het haar enorm veel moeite had gekost om te komen. Maar ze was vastbesloten, ze leek gedreven door iets eindigs. Skarre vroeg zich af hoe ze de receptie en mevrouw Brenningens valkenblik had weten te passeren, rechtstreeks zijn kantoor binnen, zonder door iemand te worden tegengehouden.

Recensie (het nieuwsblad)
De Noorse schrijfster Karin Fossum schrijft trage maar sterke psychologische thrillers in de beste traditie van Patricia Highsmith of Ruth Rendel. In De duivel draagt het licht wordt een jeugdige belhamel het slachtoffer van zijn overmoed wanneer hij bij een in braak wordt betrapt door de bewoonster van het huis. (...)Fossum vertelt strak en afwisselend en de complexe karakters zijn stuk voor stuk memorabel.

10-07-07

Boek - Unni Lindell - Roodkapje (2007)

"Roodkapje" is het verhaal van een vrouw die door ervaringen in haar jeugd (lees: misbruik) compleet ontspoord is. Voor de buitenwereld leidt ze een normaal leventje, maar inwendig wordt ze compleet gedomineerd door haat- en wraak-gevoelens. Die aggressie leidt soms tot gewelddadige en bloederige toestanden. De vrouw die ipv prooi jager is geworden, het is een thema dat me enorm aanspreekt. Ook ik was ooit slachtoffer en ook ik gedraag me als gevolg daarvan af en toe als een bitch. Tot moord is het bij mij nog niet gekomen, maar die aggressiviteit, die is nooit ver af. Er zijn periodes geweest in mijn leven waarop ik compleet ontspoorde. En net als het hoofdpersonage in het boek, probeerde ik een normaal leventje op te bouwen.

Het is jammer in een maatschappij te moeten leven waar de vrouw een prooi is, een soort gebruiksvoorwerp. Elk moment van de dag moet je waakzaam zijn.  Want voor je het weet wordt een glimlach gezien als een uitnodiging... De scene in het boek waarbij het hoofdpersonage voor het eerst in contact komt met een buurman, zal me nog lang bijblijven.

‘Ik was nergens bang voor toen ik het bos inging, maar toen ik er weer uit kwam rennen was ik overal bang voor. Dat was de eerste keer dat ik een perverse man tegenkwam. Er zijn vele perverse mannen in de wereld. Er zijn ook een paar perverse vrouwen, ik ben een van hen!’

Het boek mist spanning en komt heel traag op gang. De schrijfster gaat dieper in op de psychologie en de leefwereld van drie zussen: Lisbeth, Carol en Judith. Elk hebben ze hun eigen hebbelijkheden en problemen. Een van hen is een moordenaar. Wie van de drie is tot halfweg het boek onduidelijk. Maar eens het zover is, krijgen we een nog beter inzicht in de drijfveren en de gemoedstoestand van het hoofdpersonage. Mede door die diepgang, vond ik het een zeer geslaagd boek. (score: 4/5)

08-04-07

Boek - Robert Harris - Vaderland (1992)

vaderlandBeeld je even in: Duitsland heeft de tweede wereldoorlog gewonnen en domineert samen met amerika de hele wereld... De broze wereldorde houdt stand, tot er op een dag in Berlijn een lijk aanspoelt: een ex-minister. Meteen wordt er een heel complot ontrafelt, een complot dat verregaande gevolgen heeft en daarom absoluut geheim gehouden moet blijven.

20:30 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, harris, vaderland |  Facebook |