15-07-09

Zomers outfitje

Vanmiddag stond ik na een vergadering op het werk nog een beetje te socializen met Stijn, een van mijn jongere collega's. Ik merkte dat zijn ogen steeds weer afdwaalden naar onder. Had ik dan toch een iets te luchtig kleed aan?

Ik hield het niet meer en vroeg hem: "tegen welke van mijn twee borsten ben je aan het praten?". Een knalrode kop en wat gestotter was het resultaat. Betrapt !

19:18 Gepost door leentje in Portret | Permalink | Commentaren (1) | Tags: collega, stijn, borsten, zomer |  Facebook |

07-08-08

Oh collega, wat doe je nu?

Uit een lezersenquete van Marie-Claire blijkt dat 50 procent van de vrouwen seks heeft op het werk.

Of het waar is weet ik niet. Wat ik wel weet: in ons team zijn we met 2 vrouwen, ik en Tanja (fictieve naam). Ik heb geen seks op het werk, dus Tanja wel (volgens de equete).

Voor mij een kei-grappige gedachte. Telkens ik haar aankijk, schiet ik bijna in de lach. Je moet namelijk weten dat Tanja er heel preuts en saai uit ziet. Zo'n typisch tante nonneke brilsmurf, klein van gestalte, plat van voor, een zilveren kettinkje rond haar hals en last but not least donkerblauwe kleding die alles bedekt. 

Het gevolg is dat ik haar nu constant voor me ziet terwijl ze van bil gaat met Johan, een man van ver over de 100 kg. Voorover gebukt over zijn bureau, rokje omhoog en slipje kapotgescheurd op haar enkels. "oh collega, wat doe je nu?" (lol)

13:48 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrouw, ontrouw, seks, collega, werk, rokje, overspel, equete |  Facebook |

15-04-07

Sorrows

De depressie van mijn collega heeft me over een aantal zaken doen nadenken. Vooreerst leek het alsof er me een spiegel werd voorgehouden.  Ook ik sloot me volledig af, begon anderen uit te schelden en negeerde goedbedoelde commentaren... Nu pas besef ik hoe mijn omgeving zich moet gevoeld hebben. Radeloos, uitgeput, wanhopig, ... maar vooral: koppig blijven volhouden.

Een tweede iets: mijn collega's. Zolang het goed gaat en er plezier gemaakt kan worden, dan lijkt alles ok. Maar ga maar eens een dagje zitten wenen. Het resultaat: mensen die je aanstaren, maar verder in een grote boog om je heen gaan. Typisch!

13-04-07

Tortured sorrows

Begin deze week is een collega naar me toe gekomen met al haar problemen. Ik kreeg een hele uitleg over haar verleden en de depressie die ze momenteel doormaakt. Ik merkte dat het meisje eraan kapot gaat en daarom probeer ik er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Veel meer dan luisteren kan ik jammer genoeg niet. En zelfs dat brengt niet veel op. Ik zie ze steeds verder weg glijden in haar depressie.

En dat doet pijn, geloof me. Ook voor mij is het een zware last. Mijn verleden komt weer in alle hevigheid terug. Gevolg: braken, huilbuien, etc... Maar ik heb geen keus, de arme drommel heeft hulp nodig. Iemand die er is voor haar.

06:15 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: collega, werk, depressie, steun |  Facebook |

10-04-07

Why don t you shoot me - part 2

Vorige week had ik genoeg van haar, deze week amuseren we ons rot. We praten weer over koetjes en kalfjes, delen onze meest private geheimen met elkaar en lachen om de onnozelheden die we uithalen.

Waarom het weer ineens zo goed gaat? Geen idee. Echt gepraat hebben we niet. Het enige wat we gezegd hebben is "dit kan zo niet langer." Spons erover en nieuwe start.

Hoe lang het gaat duren tot de volgende ruzie is niet duidelijk. Dat die er komt, dat staat vast. Want zo gaat dat nu eenmaal tussen ons beidjes. Onze vriendschap is heel intensief en energie vretend. We hebben alletwee onze onhebbelijkheden en die botsen geregeld.

We kunnen niet zonder elkaar, maar als we samen zijn, dan knettert het. Vuurwerk, bijna letterlijk.

10:45 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, collega, werk, relatie, ruzie |  Facebook |

05-04-07

Why don t you shoot me?

Ik heb een heleboel tijd en energie gestoken in Eva, mijn collegaatje. We konden prima met elkaar opschieten en vertelden elkaar alles. Met andere woorden: een echte hartsvriendin.

Alleen is het toen misgegaan. Ze ging me opeisen en dat werkte verstikkend. Het gevolg was een ontzettend aantal hevige ruzies die meestal eindigden met een huilpartij van een van ons beiden. Een paar keer ging het zo ver dat ik er letterlijk van moest kotsen en niet meer kon eten.

Maar elke keer werden we weer naar elkaar toegezogen. Het lijkt wel alsof we voor elkaar bestemd zijn. Elke keer beloven we: dit is de laatste keer, die ruzies hebben geen zin. We geven elkaar op zo n momenten een dikke knuffel en alles is weer vergeten...

Het is een paar weken goedgegaan en ja hoor... gisteren was het weer zover. "Je negeert me. Je praat meer met je collega's dan met mij..." De reakties van een onzekere meid.

Ik heb nu een punt bereikt waarop ik genoeg van haar heb. Het hoeft niet meer voor mij. Ze kan de boom in. Alleen vind ik het zo jammer want de gesprekken die wij hadden, die ga ik nooit met iemand anders kunnen voeren. En bovendien weet ik dat ze zich weer in een hoekje gaat terugtrekken en zich gaat afsluiten van de wereld rondom haar. Het is een introverte meid, die door haar collega's wordt buitengesloten... en dat vind ik jammer, want ze heeft een hart van goud.

Gerelateerde berichtjes
Meer over Eva
LCD soundsystem :  sound of silver

08:32 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (3) | Tags: eva, ruzie, collega, werk, lcd soundsystem |  Facebook |

25-03-07

Walking around in a city full of naked people

De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou, dan.... tralala. Marco Borsato op mijn blog, wie had dat ooit durven dromen. Ik word een oude tante; geloof me.

Vergeef het me, lieve mensen, maar na mijn droom deze nacht kan ik niet meer helder nadenken. Het was een droom vol met mensen. Bibi wandelde door een stad vol met cafe's, fuifzalen, zwembaden (midden op straat!!!) en winkels. Niks biezonders? Wel ja, nu komt het: alle mensen rondom mij waren poedelnaakt!!! En onder hen een aantal van mijn collega's... Ik hoop maar dat ik niet in de lach schiet als ik maandag op kantoor aankom. Ik en mijn perverse geest... tss tss tss.

Oh ja, Lisbeth is natuurlijk direct op het net gaan zoeken naar een betekenis achter deze droom. Dit zijn haar conclusies:
- Rondwandelen in een stad : je bent op zoek naar verandering, je moet een compleet nieuw leven beginnen.
- Naakt : Je bent bang voor wat komen gaat, bang om jezelf bloot te geven.
Staat er iets belangrijks te gebeuren in mijn leventje en weet ik op dit moment nog nergens van? Only God knows.

10:00 Gepost door leentje in Droom | Permalink | Commentaren (3) | Tags: droom, naakt, collega, stad |  Facebook |

12-03-07

Monkey business

Zijn al mijn collega's zo dom geboren of zijn ze te lui om na te denken? Opmerkelijk hoe sommige mensen weigeren hun hersenen te gebruiken. Te inspannend, te veel problemen, ...

Om eerlijk te zijn, ik ben jaloers op hen. Want blijkbaar gaan hersenloze mensen vrolijker door het leven. Tot vijf uur je werk doen, computer uit en dolblij naar huis, alle zorgen op het werk achter latend - voor zover ze zich zorgen maken.

Nee, mijn hersentjes uitschakelen kan ik niet. En dat bemoeilijkt mijn leven. Constant over dingen nadenken, proberen steeds goed te doen voor iedereen, dat is vermoeiend. Doodvermoeiend. Vandaar dat ik zo graag slaap. Het enige moment op de dag, waarop ik rust vind... Maar ook dat is relatief: mijn dromen achtervolgen me... Hersenloos zijn, het is een geschenk van god, geloof me!

 

16:00 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, hersenen, nadenken, zorgen, collega, aap |  Facebook |

08-03-07

The bitch vs the shy girl (Paris vs Nicky)

Dit is een verhaaltje over Nicky en Paris (twee fictieve namen). Nicky is een verlegen collega, die in stilte haar werk doet. En geloof me, ze doet dat heel goed. Paris darentegen is luiddruchtig. Al wat ze doet loopt verkeerd af (en wordt gecorrigeerd door Nicky). Maar ze flirt met de managers. Nu mogen jullie eens twee keer raden wie er promotie heeft gemaakt... Inderdaad: Paris.

Goed, daar kan ik nog mee leven. Wie assertiever is, krijgt meer. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. Maar wat me stoort: Paris heeft een hekel aan Nicky. Elke gelegenheid gebruikt ze om het toch al verlegen meisje de grond in te boren. Het is al zo ver gekomen dat ze valse roddels rondstrooit over een vermeende affaire met een andere collega.

En dat ging me net iets te ver. Ik heb besloten me er mee te bemoeien. Wordt waarschijnlijk vervolgd...

11:47 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (2) | Tags: werk, paris, nicky, afgunst, collega |  Facebook |

29-09-06

Reincarnatie? Strange things are happening to me

Strange things are happening to us. Met us bedoel ik Eva, mijn collegaatje, en ik. Drie weken terug ben ik met haar beginnen praten en sindsdien doen we niks anders meer. Elk vrij moment, van s morgens vroeg tot s avonds laat. We hebben het gevoel dat we nooit uitgepraat raken en het gevoel dat we elkaar al eeuwen kennen.

Vandaar dat Eva een paar dagen terug met hetvolgende aan kwam: "We waren in een vorig leven gehuwd met elkaar en zijn nu gereincarneerd." Het begin van een gesprek over geloof en het hiernamaals. Maar laten we niet afwijken. Het rare is dat we hetzelfde denken, hetzelfde voelen en hetzelfde meemaken. Zo is ze even groot als ik, leest ze dezelfde boeken (zonder dat we het van elkaar wisten) en ga zo maar door. We maken continue mee dat we zeggen: "I just wanted to tell you the same." of "These are my lines." Nu is het zo dat we zelfs geen antwoord meer geven op vragen want "You know already what I am going to answer."  Met andere woorden: ik heb mijn soulmaatje gevonden.

Het zijn zalige momenten die we meemaken. Weet je, haar wil ik nooit meer kwijt. En gelukkig denkt zij er hetzelfde over. Alleen jammer dat ze vreest dat ik haar ooit beu ga raken. Zelfvertrouwen is niet echt haar sterkste punt. Maar dat leer ik haar nog wel.

Het is grappig te zien hoe ze elke morgen excuses probeert te verzinnen om een gesprek te kunnen starten. Zalig. Alleen 1 probleem: de collega's. Ze weten niet dat we zo close zijn en we willen vermijden dat ze gaan roddelen. Vandaar dat we onze conversaties via msn voeren. Want ik denk niet dat iemand als John het zou begrijpen als we plots urenlange gesprekken zouden voeren over iets zoals hekserij of reincarnatie...

12:31 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (0) | Tags: discussie, reincarnatie, hekserij, eva, collega |  Facebook |

23-09-06

Hoe hadden we zoiets kunnen vergeten?

Eindelijk nog eens een berichtje van dit saaie huisvrouwtje... God, wat vliegen de weken! Maar ik amuseer me, meer dan ooit.

Eerst en vooral natuurlijk met mijn lieve vrouwtje en kindje thuis. We vormen het perfecte gezinnetje,al zeg ik het zelf. Ik amuseer me met het vertroetelen van de kleine pruts en geniet van de schaarse momenten alleen met ons tweetjes. Zoals ik al eerder zei: veel weggaan zit er niet in, al durven we het steeds meer aan om de kleine mee naar buiten te sleuren. Ze is best kalm en braafjes (heeft ze niet van mij) en dus zorgt ze niet voor vervelende scenes in winkels of warenhuizen. Ik mag er niet aan denken dat iedereen ons zou aanstaren omdat we de kleine niet stil zouden krijgen. Want aanstaren, dat doen ze al genoeg. Zeker als we samen hand in hand over straat lopen, Tarjaatje op Lisbeth haar buik in het draagharnasje. Een lesbisch koppel met babietje? ocharme wat moet er niet van dat kindje worden? Een veelgehoorde opmerking. Maar ik reageer er niet op. Ik ben gelukkig met ons leventje en al de rest kan de pot op.

Amuseren doe ik me ook op het werk. Eva is een schat van een collega. We praten ganse dagen. Sturen elkaar berichtjes, msnetjes, mailtjes (gisteren 150 mails op 8 uur tijd), ... We vinden het heerlijk te praten over vanalles en nog wat. Zo houdt ze ervan te luisteren naar mijn reisverhalen, vertelt zij over haar vroegere leventje in het ijskoude noorden en geven we commentaar op de actualiteit. Deze week een paar dagen lang gepraat over hekserij en de rol van de kerk. Het is zalig te horen dat ze dezelfde interesses heeft, dezelfde hersenkronkels heeft als ik en in staat is een eigen mening te formuleren. We schelden elkaar uit, liggen in een deuk van het lachen, knuffelen elkaar als we droevig zijn, ... het lijkt wel een tweede Lisbeth.

Maar schiet me niet af: ze voelt aan als een vriendin, een zusje,... Ik denk er niet aan om met haar het bed in te duiken.

En ik weet wat Lisbeth nu gaat zeggen: wat ben je defensief geworden. Je verdedigt jezelf nog voor iemand kritiek geeft. Vroeger trok ik me niks van anderen aan, konden ze ontploffen. Ja ik ben soft, maar ik geniet nu meer dan vroeger.

Als laatste nog een spijtig voorval. Het was een vriendin die me er op wees. We waren dit jaar onze huwelijksverjaardag vergeten. Toen ik schatje hierover opbelde donderdag, reageerde ze verbaasd. "Hoe kunnen we ooit de belangrijkste dag in ons leven vergeten?" Mijn antwoord: "Dit is niet meer de belangrijkste dag. De belangrijkste dag is de geboorte van ons prutske... De rest is slechts bijzaak."

15:28 Gepost door leentje in Tarja | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, tarja, lisbeth, huwelijk, werk, collega, vriendin, eva |  Facebook |

16-03-06

Verliefde collega

Ik heb al veel te horen gekregen en meestal heb ik direct een antwoord klaar, maar vandaag stond ik toch even met mijn mond vol tanden... Toine, een collega van 54, kwam zenuwachtig naar me toe en bekende verliefd te zijn op me. Toen ik van verbazing even niks antwoordde, vroeg ie of ik geen zin had om eens iets met hem te gaan drinken. Ik heb gezegd dat ie het maar beter kan vergeten. Einde discussie. Komaan zeg, hij kon wel mijn vader zijn. Bovendien is hij getrouwd en heeft hij een paar schatten van kinderen.

Eigenlijk vond ik het best zielig. Goed iedereen wordt wel eens verliefd en dat verwijt ik hem niet. Maar dan probeer je toch je gevoelens te verdringen? Ik bedoel maar, had hij echt gedacht dat ik met hem.... ? Hallo!!!!!!!

Weet je, ik heb er lang over zitten nadenken en ik snap het nog altijd niet. Ik weet wel dat ik een fysiek iemand ben die anderen af en toe aanraak. Een collega knuffelen of eens over zijn hoofdje aaien, dat moet toch kunnen? En dat hij me hielp met mijn werk en af en toe een broodje meebracht voor me, dat vond ik wel schattig. Wist ik veel...

Het is best lastig, want we moeten met elkaar samenwerken he. Ik vrees dat ik elke keer hij in mijn buurt is, moet denken aan wat er gezegd is geweest. Niet echt leuk...

23:24 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dagboek, collega, verliefd |  Facebook |