26-12-08

Pa, waar ben je?

De voorbije maand heb ik me kranig weten houden. Zelfs mijn verjaardag heb ik "normaal" kunnen vieren. Maar vandaag lukt het me niet meer.

Ik voel me van de buitenwereld afgesloten. Wat rondom mij gebeurt is onwezenlijk en ver weg. Ik zie Lisbeth haar mond bewegen, maar hoor niet wat ze zegt. Ze staat dicht tegen me, maar is toch zo ver weg. Ons prutske loopt in paniek rond, maar ik vind de kracht niet om ze eens stevig vast te pakken en haar te zeggen dat het allemaal best ok komt. Ik hap naar lucht, maar heb het gevoel dat ik stik. Mijn ogen zijn troebel, maar ik voel de tranen niet. De wereld waarin ik me bevind is er een zonder liefde. Kil en eenzaam.

Pa, waar ben je?

11:54 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dood, depressie, pa |  Facebook |

18-12-08

Mama is depressief

December is voor mij een duistere periode. Niet alleen letterlijk. Er gaat geen dag voorbij of ik moet een traantje wegpinken. Ik ben stiller dan stil. Maar al bij al hou ik me staande. Daar zou ik vroeger heel trots over geweest zijn.

Alleen moet ik nu rekening houden met ons dochtertje. Ze merkt dat haar mama droevig is en dat heeft zijn weerslag. Want als mama stil is, begint dochterlief zich vragen te stellen. Het is frustrerend voor haar en uiteindelijk neemt ze mijn negatieve gevoelens over.

Ik probeer er tegen te vechten en positief te zijn. Voor haar... Want zij hoeft mijn verdriet niet te dragen. Ik wil haar vrolijk hebben.

12:14 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: depressie, tarja |  Facebook |

09-09-08

"Ik haal de dertig nooit"

Heb dit weekend de kerstboom vernield.Kwam vrijdag thuis van mijn trip naar Griekenland en toen zag ik plots die boom daar.
Ben uit mijn dak gegaan, heb hem van de tafel geschopt en ben toen alle kerstbollen beginnen kapottrappen. Lisbeth heeft me proberen wegtrekken en tegenhouden, maar niet echt met succes. Ben toen ingestort. Heb nog iets gemompeld van "hoe kon je zoiets doen?" en heb me toen opgesloten in mijn kamer.
Voel me zo rot...
Kerstboomterreur

Wat moet ik nu met mijn blogje? Ik heb het me al dikwijls afgevraagd. Het bevat zoveel pijnlijke en genante momenten, dat ik af en toe de neiging heb om op die delete knop te drukken.

Weet je, al die oude postjes zijn soms zo pijnlijk om te lezen dat ik ze zo snel mogelijk wil vergeten. In mijn verleden vroeten, dat doe ik niet meer. Die beerput is afgedekt en dat wil ik zo houden.

Anderzijds, weet je nooit of het ooit voor iemand van nut kan zijn. Uiteindelijk ben ik er toch maar geraakt he. Ik heb mijn problemen overwonnen en als dit een stimulans voor iemand kan zijn om hetzelfde te doen, dan zou dat me heel gelukkig maken.

Zelf wil ik vooruit kijken en plannen maken. De stelling: "ik haal de dertig nooit" is achterhaald (hoop ik). Tijd om te genieten van schatje en ons prutske. Tijd om weer te leven. Ik heb al veel te veel jaren verspeeld.

 

13:57 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: dagboek, verleden, depressie |  Facebook |

13-06-08

How do you do?

I love the way you undress now.
Baby begin.
Do your caress, honey, my heart's in a mess.
I love your blue-eyed voice,
like Tiny Tim shines thru.
How do you do!

Een dik half jaar heb ik niks van me laten horen. Een half jaar, da's lang... ik weet het. Het is de tijd die ik nodig had om te transformeren in de Leen die ik nu ben. Dat egoïstisch kreng zit hopelijk voor goed weggeborgen. Mijn verdriet heeft een plaatsje gekregen. Vergeten doe ik het niet  en af en toe vloeien de traantje rijkelijk.

Maar ik heb het overleefd. Liefde en alleen liefde heeft me er bovenop geholpen. Dankzij schatje kan ik weer genieten van het leven. En als ik dan al eens down ben, dan komt ons prutske naar me toegelopen. Ze klimt op mijn schoot en probeert me - op haar manier - te troosten. En dan komen de traantjes, maar dit keer traantjes van geluk...

Bijna was ik kapot gegaan. Iedereen buiten sluiten was niet de juiste optie, dat weet ik nu meer dan ooit. Had ik schatje niet binnengelaten in mijn leventje, dan lag ik nu al lang onder de grond. Je binden aan iemand, plezier maken met vrienden en je kindje zien opgroeien, bestaan er belangrijkere dingen in het leven?

16:15 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: depressie, schatje, dagboek |  Facebook |

13-08-07

Tell me where it hurts

Je kent het wel: je bevindt je in een uitzichtloze situatie waarbij alles wat je doet de hele toestand alleen nog maar verergerd. Het is me een vijftal jaren geleden ook overkomen, en momenteel draag ik nog steeds de gevolgen daarvan.

Ooit stelde ik dat het leven een rollercoaster is met up and downs. Wel, ik was verkeerd. Een rollercoaster komt steeds weer op zijn beginpunt uit en op dat moment heb je de keuze om nog een ritje te maken of om er uit te stappen en om naar een andere attractie te gaan.

Het leven is zo niet. Je kan je verleden niet achter je laten. Het blijft je achtervolgen. Het is net als een zwaard dat boven je hoofd hangt. Je kunt nog bij momenten zo gelukkig zijn, op een gegeven moment komt dat zwaard naar beneden en krijg je klappen.

In een boek las ik het als volgt: "die bewuste dag ben ik de helling afgedonderd. Ik schuif nog steeds naar beneden. Af en toe slaag ik er in om recht te staan. Maar omdat de helling zo steil is, begin ik na een aantal seconden weer weg te glijden, steeds verder de dieperik in."

Het is gek, dat 1 doodgewone gebeurtenis, een hele kettingreactie heeft te weeg gebracht. Gewoon omdat ik toen "vergeten" was erover te praten, heb ik het me steeds moeilijker gemaakt. Ik ging mijn eigen weg, dronk/spoot/neukte me de vernieling in. In feite kan ik het anderen niet eens kwalijk nemen dat ze misbruik van me hebben gemaakt. Geef nu toe: wie was er slecht, ik of zij? Ik heb het allemaal laten gebeuren, vocht er niet tegen, integendeel. Uiteindelijk is het een lawine geweest, die alles met zich meesleurde. Tot ik met een klap letterlijk tegen een boom ben beland. Ik dacht dat dit het keerpunt zou zijn, maar uiteindelijk is - zoals ik reeds zei - de helling veel te steil. Ik heb een grote fout gemaakt door Lisbeth hierin te betrekken. Ik wil haar niet mee de afgrond in sleuren, ooit zal ik weer haar hand moeten loslaten. Ik hoor daar beneden, daar in het vagevuur...

Gerelateerd berichtjes:
Rollercoaster
Deep down and dirty

09-05-07

Deep inside

Mensen zijn als schelpen: mooi vanbuiten, maar donker vanbinnen. Diep vanbinnen eindigen schelpen in een punt waarin al het eenzame, al het grijze is verenigd. (Unni Lindell - Roodkapje)

Het verleden maakt van je de mens die je tegenwoordig bent. Alles wat zich in mijn verleden heeft afgespeeld, heeft een impact op het heden. En ook al zouden we oh zo graag de tijd terugdraaien, dit lukt niet.

In feite heb je twee mogelijkheden: je kwelt jezelf met de dingen die gebeurd zijn. Je denkt in termen als "had ik maar...". Je leeft in het verleden en maakt jezelf verwijten. Energieverspilling noem ik het... maar ook een verwerkingsproces, zolang je maar niet te lang er bij stil blijft staan.

Tweede mogelijkheid: Je gaat verder met je leven. Vergeten hoef je het niet. Integendeel, dan komt je verleden terug als een boemerang, op een moment waarop je het niet verwacht. Nee, je denkt terug aan wat gebeurd is en probeert er uit te leren. Het leven is een evolutie die je doormaakt en zolang je ervaring opdoet, ben je goed bezig. Niet?

Gerelateerde berichtjes
Een nieuwe start...
The White Stripes - Icky Thump

03-05-07

Heaven vs hell

Als iemand me zou vragen wat voor jeugd ik heb gehad, zou ik zeggen dat de ene helft een paradijs was en de andere helft een hel. Maar als ik de tweede helft zou wegnemen, weet ik niet of ik nog steeds de persoon zou zijn die ik nu ben. (Liselott Willen, De vuurvlek, p 154)

Het verleden is iets wat je niet kan veranderen, hoe graag je het ook zou willen. Iedereen maakt fouten die hij/zij daarna weer zou willen uitvlakken. Het besef dat dit onmogelijk is, maakt me soms wanhopig. Het veroorzaakte een groot aantal depressies.

Momenteel denk ik anders over mijn verleden. De dingen die gebeurd zijn, zijn gebeurd. Meer nog: ze hebben me de vrouw gemaakt, die ik nu ben. De vrouw waar Lisbeth van houdt. Ik heb geleerd van mijn fouten... Het resultaat is een levenswijsheid die mijn huidige leventje een stuk gemakkelijker en interessanter maakt.

Gerelateerde berichtjes
Behind blue eyes (being depressed)

23-04-07

Friends

So no one told you life was gonna be this way
Your jobs a joke, you're broke, your love life's D.O.A.
It's like you're always stuck in second gear
And it hasn't been your day, your week, your month,
or even your year
but..
I'll be there for you
When the rain starts to pour
I'll be there for you
Like I've been there before
I'll be there for you
'Cuz you're there for me too...

De voorbije dagen heb ik enorm veel aan de fouten uit mijn verleden moeten denken. Ik heb er een aantal jaar geleden een complete puinhoop van gemaakt en dat achtervolgt me nog altijd. Het doet me nog altijd enorm veel pijn en op zo'n momenten is het belangrijk dat er iemand is die naar me luistert.

Meteen ook besefte ik meer dan ooit dat echte vrienden schaars zijn. Je moet jezelf maar eens volgende vraag stellen: "Aan hoeveel mensen kan ik mijn diepste gedachtes kwijt?" . Niet veel he. Vandaar het besef: je hebt vrienden en vrienden. Vrienden waarmee je uitgaat en plezier maakt. Daarnaast ook vrienden waarmee je "eens goed kunt praten". Dat zijn vrienden die niet verder feesten als je zelf in de put zit, maar die echt meeleven. Vrienden die verdriet hebben, omdat je zelf een slecht moment doormaakt. Vrienden die pas happy zijn, als je dat zelf ook bent...

Links
Deze maand op mijn ipodje
Depressie - leven vs overleven

17:15 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, vrienden, rembrandts, depressie |  Facebook |

15-04-07

Sorrows

De depressie van mijn collega heeft me over een aantal zaken doen nadenken. Vooreerst leek het alsof er me een spiegel werd voorgehouden.  Ook ik sloot me volledig af, begon anderen uit te schelden en negeerde goedbedoelde commentaren... Nu pas besef ik hoe mijn omgeving zich moet gevoeld hebben. Radeloos, uitgeput, wanhopig, ... maar vooral: koppig blijven volhouden.

Een tweede iets: mijn collega's. Zolang het goed gaat en er plezier gemaakt kan worden, dan lijkt alles ok. Maar ga maar eens een dagje zitten wenen. Het resultaat: mensen die je aanstaren, maar verder in een grote boog om je heen gaan. Typisch!

13-04-07

Tortured sorrows

Begin deze week is een collega naar me toe gekomen met al haar problemen. Ik kreeg een hele uitleg over haar verleden en de depressie die ze momenteel doormaakt. Ik merkte dat het meisje eraan kapot gaat en daarom probeer ik er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Veel meer dan luisteren kan ik jammer genoeg niet. En zelfs dat brengt niet veel op. Ik zie ze steeds verder weg glijden in haar depressie.

En dat doet pijn, geloof me. Ook voor mij is het een zware last. Mijn verleden komt weer in alle hevigheid terug. Gevolg: braken, huilbuien, etc... Maar ik heb geen keus, de arme drommel heeft hulp nodig. Iemand die er is voor haar.

06:15 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: collega, werk, depressie, steun |  Facebook |

01-04-07

Deep down and dirty

Ik dacht dat ik er van verlost was, maar ze zijn er nog altijd: mijn depressies. En deze week kreeg ik meteen de volle lading. Aanleiding was de enorme berg werk die ik te verwerken heb gekregen. 16 uur arbeid per dag, het was jammer genoeg geen uitzondering. Mailboxen die uitpuilen, mijn gsm die bleef rinkelen, ... ik werd er letterlijk gek van. Het gevolg was dat ik me doodmoe voelde. Niet alleen fysisch moe, maar ook levensmoe.

Absoluut dieptepunt was donderdag. Met schaamrood op mijn wangen, moet ik toegeven dat ik door een rood licht ben gereden. Het kon me allemaal niks meer schelen. Ik kon gerust een weekje ziekenhuis gebruiken. Een weekje rust, zonder alle zorgen.

Lisbeth was razend toen ze het hoorde. Ze heeft me er nog maar eens doorgesleurd. Stom maar waar: mijn hele leventje werd nog maar eens gedomineerd door werk werk werk. En dat voor een firma die ons als slaven behandelt en waar besparingen en woekerwinsten centraal staan.

Andere postjes
The doors - special

21:00 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: depressie, werk, overwerkt |  Facebook |

13-12-06

3 Jaar geleden - X-mas hell

Vorige week heb ik samen met schatje de kerstboom versiert... Het lijkt een alledaags en onbeduidend feit. Maar niet voor mij. Kerstmis is voor mij de dag dat pa stierf en dat feit veroorzaakte de voorbije jaren heel wat hysterische reakties.

2 jaar geleden klonk het nog zo (lees hier): Heb dit weekend de kerstboom vernield.Kwam vrijdag thuis van mijn trip naar Griekenland en toen zag ik plots die boom daar.
Ben uit mijn dak gegaan, heb hem van de tafel geschopt en ben toen alle kerstbollen beginnen kapottrappen. Lisbeth heeft me proberen wegtrekken en tegenhouden, maar niet echt met succes. Ben toen ingestort. Heb nog iets gemompeld van "hoe kon je zoiets doen?" en heb me toen opgesloten in mijn kamer.
Voel me zo rot...

Vorig jaar was al een stuk beter. Kon moeilijk anders met ons prutske in schatje haar buik. Toch ook nu moeilijke momenten (zie hier): De hele nacht en volgende ochtend als een zombie rondgelopen. Voor me uit gestaard en niet gereageerd op wat er rondom me gebeurde. Aan mijn droefheid kwam pas een einde toen ik kerstdag zelf totaal impulsief plots een bezoekje bracht aan het kerkhof. Lisbeth was vrij wanhopig, toen ik in plaats van naar mijn thuis, een totaal andere richting uitreed en toen ik haar vroeg "me vijf minuten te geven" en het kerkhof opholde, had ze waarschijnlijk enge gedachten.

Wat het dit jaar gaat worden, weet niemand. Feit is dat ik steeds meer met het heden bezig ben en pa's dood achter me gelaten heb. Niet dat ik hem vergeten ben, wel dat ik hem heb losgelaten. En geloof me of niet, ik geloof dat hij me ook verlaten heeft. Ik heb niet meer het gevoel dat ie over me waakt, waarschijnlijk omdat hij beseft dat ik het weer alleen aan kan. Toch wou ik dat ik al deze schitterende momenten (tesamen met ons prutske) met hem had kunnen delen. En daar word ik droevig van.Droevig maar niet depressief. Dat is het verschil.

Interessante postjes
CD - The killers - Sam's town
Vlaanderen roept onafhankelijkheid uit

 

23:42 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, kerstmis, x-mas, depressie |  Facebook |

08-07-06

Happy days

Sunday, Monday, Happy Days.
Tuesday, Wednesday, Happy Days.
Thursday, Friday, Happy Days.
The weekend comes,
My cycle hums,
Ready to race to you.

Vier jaar heb ik erover gedaan om alle ellende achter me laten... Er is vanalles gebeurt, veel te veel om op te noemen, vier jaar vallen en opstaan om te bereiken waar ik nu sta. Voor het eerst voel ik me weer volmaakt. Perfect gelukkig en eindelijk weer het meisje/de vrouw die ik ooit was...

Door wat er vorige week allemaal is voorgevallen, heb ik de laatste stukjes puzzel weer op zijn plaats gekregen. De laatste drempel die ik overschreden heb, is die van jaloezie. Ik was de hele tijd ontzettend jaloers op wat ik "het geluk van anderen" noem. Pamela zag ik als een concurrente die vertrappelt moest worden. Zij had het leven waar ik van droomde. Momenteel kijk ik heel anders daartegenaan: ik gun anderen weer hun pleziertjes en ben tevreden met wat ik zelf heb... Laat maar komen wat komen gaat!!!! Ik ben er klaar voor.

Links:
Actueel: An Lemmens
CD: Goldfrapp - Supernature (2005)

17:50 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: depressie, happy days, pamela, goldfrapp, an lemmens |  Facebook |