26-12-08

Pa, waar ben je?

De voorbije maand heb ik me kranig weten houden. Zelfs mijn verjaardag heb ik "normaal" kunnen vieren. Maar vandaag lukt het me niet meer.

Ik voel me van de buitenwereld afgesloten. Wat rondom mij gebeurt is onwezenlijk en ver weg. Ik zie Lisbeth haar mond bewegen, maar hoor niet wat ze zegt. Ze staat dicht tegen me, maar is toch zo ver weg. Ons prutske loopt in paniek rond, maar ik vind de kracht niet om ze eens stevig vast te pakken en haar te zeggen dat het allemaal best ok komt. Ik hap naar lucht, maar heb het gevoel dat ik stik. Mijn ogen zijn troebel, maar ik voel de tranen niet. De wereld waarin ik me bevind is er een zonder liefde. Kil en eenzaam.

Pa, waar ben je?

11:54 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dood, depressie, pa |  Facebook |

15-09-08

Droevige smurf

Vorige week zat ik met Marleen nog vrolijk over Smurfen te praten. We bekloegen ons over het feit dat onze collectie smurfen-prentjes niet volledig was. Dat we fanatieker waren in het uitwisselen en verzamelen dan onze eigen kindjes.

Een week later zijn we nu. Marleen haar kindjes treuren niet langer over het gemis van 3 prentjes. Ze treuren nu om hun moeder. Hun mama is vorige week gestorven. Woensdag wordt ze begraven.

Hopelijk komt het ooit goed met hen.

13:16 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, dood, werk |  Facebook |

11-09-08

You're leaving there too soon

Oh, to live on sugar mountain
With the barkers and the colored balloons,
You cant be twenty on sugar mountain
Though youre thinking that youre leaving there too soon,
Youre leaving there too soon.

"Ik haal de dertig niet" schreef ik enkele dagen geleden.

Voor een collega/vriendin is het bittere realiteit. Het ene moment zit je nog samen in het park, te genieten van de zon, te vertellen over verre reizen (een gemeenschappelijke hobby) en over koetjes en kalfjes.

Het andere moment is ze weg... dood. Zomaar. Een seconde en bwaf... 't is gedaan. Twee kindjes blijven achter. Die kleine schatjes gaan nooit begrijpen waarom hun mama...

Ik ben er kapot van. Het gevoel dat iedereen in mijn omgeving dood gaat, komt weer bovendrijven. Ik heb veel zin om me op te sluiten in een donker kamertje en nooit meer buiten te komen. Wat als Lisbeth of Tarja ooit iets overkomt? Wat dan? Huilen

Waarom? WAAROM verdomme?

13:20 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dagboek, dood |  Facebook |

06-10-06

Ik wil dood

De voorbije jaren heb ik een enorm aantal mailtjes gehad van mensen die het niet meer zagen zitten. Iedereen heeft wel eens zulke momenten he en af en toe helpt het als je er met iemand over kunt praten. Voor mij geen enkel probleem, want ik weet hoe moeilijk ik het een aantal jaar terug heb gehad.

Maar als ze beginnen met: "IK ga er een eind aan maken, ik wil dood." dan pas ik en stuur ik een standaard bericht terug. Medelijden moeten ze niet verwachten. Een luisterend oor: zoals daarnet gezegd geenenkel probleem.

Weet je, ik kan aan zulke mensen slechts 1 tip geven: stop met je zelfbeklag en zelfmedelijden, vecht ertegen en zoek hulp. En last but not least: praat er over, desnoods met mij. Het helpt! geloof me.

18:16 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelfmoord, therapie, dood, mail, blog |  Facebook |

31-03-04

Ik en mijn kindje

Zo had het moeten zijn. Ik en mijn kindje in het hiernamaals. Het mocht niet zijn...

29-03-04

Dood

Zou het niet fijn zijn in zee te stappen en te beginnen zwemmen. Steeds verder, nooit meer terugkomen. Niet omkijken. Zo ver zwemmen als je kan, tot je armen lood worden en je steeds verder de dieperik wordt ingesleurd. Weg zweven naar een ander bewustzijn en dan op te kijken in de ogen van je pa. Je armen naar elkaar uitstrekken. Eindelijk weer samen zijn. Eindelijk weer gelukkig zijn....  Eindelijk dood zijn !!!

11:22 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dood, pa, zee, zelfmoord, zweven |  Facebook |