28-10-06

Huwelijk ma (2)

Gisteren was het zover: het huwelijk van mij ma. Om eerlijk te zijn: het liet me koud. Ik zat met mijn gedachten ver weg en hoopte snel te kunnen ontsnappen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het geweldig dat ma weer verder gaat met haar leven. Maar persoonlijk heb ik iets tegen feesten, huwelijken, verjaardagen en ander verplicht sociaal gedoe. Zoals Eva het ooit eens verwoord heeft: "Ik bepaal zelf wel met wie ik wegga en wie ik graag heb."

Goed, het was een korte ceremonie met daarna een etentje onder familie. Broers en zussen van ma en nonkeltje waarmee ik al lang geen contact meer heb. Met andere woorden, ik vond het doodsaai. Maar ja, het was voor een goed doel en als we ma daarmee gelukkig maken, waarom niet he?

Vandaag zit ik weer achter mijn computertje. Tijd om weer wat te werken. De introductie van de wintertijd betekent voor velen een uurtje extra slapen of feesten, voor mij is het hel. Uit veiligheidsoverwegingen worden alle computersystemen een voor een stilgezet. En dat betekent dat iedereen overuren doet. Goed voor de centjes, minder leuk voor schatje haar humeur.

Zie ook : Huwelijk ma

18:09 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, huwelijk, ma |  Facebook |

24-10-06

Huwelijk ma

Deze vrijdag is het zover: dan stapt ma voor een tweede keer in het huwelijksbootje. Dit keer moet nonkeltje er aan geloven. Ooit was ik een fel tegenstandster... Toen verwoordde ik het zo (hier het hele berichtje):

Zondagochtend was ma al de hele tijd nerveus aan het rondlopen en tijdens het eten 's middags volgde het: "Dirk heeft me een huwelijksaanzoek gedaan."
Waarop Lisbeth dolenthousiast: "Da's keitof !"
Ik had zoiets van : hou toch je bek en vroeg: "Wat was je antwoord?"
Waarop ma: "Dat ik het eerst met jou wou bespreken."
 
Toen pas drong het pas echt tot me door. Ik heb mijn bestek laten vallen, ben van tafel opgestaan, naar buiten gehold en richting kerkhof vertrokken. Heb er met pa gepraat. Alleen was mijn telefoon de hele tijd aan het rinkelen. Lisbeth die wou weten waar ik uithing. Uiteindelijk maar opgenomen en ja hoor: tien minuten later stond de hele delegatie daar. Ik ben toen hysterisch tegen ma beginnen roepen. Haar reaktie: "Ik zal het maar afzeggen zeker." Maar voor mij was het kwaad al geschiedt.

Als ik dergelijke berichtjes van vroeger teruglees, dan krijg ik steeds een eng gevoel. Was ik echt zo'n onmens? Vertrappelde ik echt iedereen die zich voor mijn voeten bevond? Jesus...

Goed, uiteindelijk ben ik best blij dat ma-ke met haar leven verder gaat. Ze verdient een nieuwe start en geloof me, ze heeft het de voorbije jaren ook moeilijk gehad. Niet alleen met haar verdriet omwille van pa, maar ook door de stommiteiten die ik heb uitgehaald. God, wat schaam ik me daarvoor.

Het gaat een vrij sobere plechtigheid worden. Niet het grote feest, maar een intiem gebeuren in familiekring. Ik weet dat ik het moeilijk ga hebben en constant aan pa zal moeten denken, maar ik heb me voorgenomen me sterk te houden. Pa heeft een plaatsje in ons hart en dat zal altijd zijn stekje blijven. Vergeten, dat doen we niet... (snif)

23:19 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, blog, huwelijk, ma, reakties |  Facebook |

23-09-06

Hoe hadden we zoiets kunnen vergeten?

Eindelijk nog eens een berichtje van dit saaie huisvrouwtje... God, wat vliegen de weken! Maar ik amuseer me, meer dan ooit.

Eerst en vooral natuurlijk met mijn lieve vrouwtje en kindje thuis. We vormen het perfecte gezinnetje,al zeg ik het zelf. Ik amuseer me met het vertroetelen van de kleine pruts en geniet van de schaarse momenten alleen met ons tweetjes. Zoals ik al eerder zei: veel weggaan zit er niet in, al durven we het steeds meer aan om de kleine mee naar buiten te sleuren. Ze is best kalm en braafjes (heeft ze niet van mij) en dus zorgt ze niet voor vervelende scenes in winkels of warenhuizen. Ik mag er niet aan denken dat iedereen ons zou aanstaren omdat we de kleine niet stil zouden krijgen. Want aanstaren, dat doen ze al genoeg. Zeker als we samen hand in hand over straat lopen, Tarjaatje op Lisbeth haar buik in het draagharnasje. Een lesbisch koppel met babietje? ocharme wat moet er niet van dat kindje worden? Een veelgehoorde opmerking. Maar ik reageer er niet op. Ik ben gelukkig met ons leventje en al de rest kan de pot op.

Amuseren doe ik me ook op het werk. Eva is een schat van een collega. We praten ganse dagen. Sturen elkaar berichtjes, msnetjes, mailtjes (gisteren 150 mails op 8 uur tijd), ... We vinden het heerlijk te praten over vanalles en nog wat. Zo houdt ze ervan te luisteren naar mijn reisverhalen, vertelt zij over haar vroegere leventje in het ijskoude noorden en geven we commentaar op de actualiteit. Deze week een paar dagen lang gepraat over hekserij en de rol van de kerk. Het is zalig te horen dat ze dezelfde interesses heeft, dezelfde hersenkronkels heeft als ik en in staat is een eigen mening te formuleren. We schelden elkaar uit, liggen in een deuk van het lachen, knuffelen elkaar als we droevig zijn, ... het lijkt wel een tweede Lisbeth.

Maar schiet me niet af: ze voelt aan als een vriendin, een zusje,... Ik denk er niet aan om met haar het bed in te duiken.

En ik weet wat Lisbeth nu gaat zeggen: wat ben je defensief geworden. Je verdedigt jezelf nog voor iemand kritiek geeft. Vroeger trok ik me niks van anderen aan, konden ze ontploffen. Ja ik ben soft, maar ik geniet nu meer dan vroeger.

Als laatste nog een spijtig voorval. Het was een vriendin die me er op wees. We waren dit jaar onze huwelijksverjaardag vergeten. Toen ik schatje hierover opbelde donderdag, reageerde ze verbaasd. "Hoe kunnen we ooit de belangrijkste dag in ons leven vergeten?" Mijn antwoord: "Dit is niet meer de belangrijkste dag. De belangrijkste dag is de geboorte van ons prutske... De rest is slechts bijzaak."

15:28 Gepost door leentje in Tarja | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, tarja, lisbeth, huwelijk, werk, collega, vriendin, eva |  Facebook |