24-05-07

1 plaats, 4 levens

10 jaar geleden... Een gewone zaterdagmiddag. Bibi is met pa aan het fietsen, richting sluis op het Albertkanaal nabij de Ford in Genk. Het is ons favoriete plekje. Hier konden we uren zitten staren naar de boten op het kanaal en/of de Mondeos en Transits op de Ford parking die ongeduldig stonden te wachten op een nieuwe eigenaar. Thuis was ma bezig met koken... Ik weet nu al dat ze kwaad was omdat we weer eens veel te laat terug waren. Het leven was perfect. WAS.

Een paar jaar later... Pa is er niet meer. Ik heb mijn leven kapot gemaakt en sta op het punt het water in te springen. Ik wil dood. Ik ben verdrietig, depressief, kwaad... Pa, klootzak... wat heb je me aangedaan. De ketting die je me gegeven hebt, slinger ik het water in. Ik wil hem niet meer. VERDOMME!!!

2 jaar geleden : ik heb het overleefd. Samen met schatje sta ik naar de boten in het Albertkanaal te staren. Ik ben dolverliefd. De knuffels en de zoete woorden werken helend. IK HOU VAN JE.

Vorig weekend: weer hetzelfde kanaal, weer dezelfde sluis. Dit keer zijn we met zijn drieen. Schatje, prutske en ik. Het leven gaat voort en wellicht sta ik hier over tien jaar weer. En wellicht is Lisbeth dan thuis aan het koken. Kwaad omdat we weer te laat thuis zijn en ze met haar eten blijft zitten.

... AND SO THE BROKEN CIRCLE GOES.

 

22:26 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: genk, kanaal, zelfmoord, ford, dagboek |  Facebook |

06-04-06

Geluksbrenger

Ooit gaf mijn pa me een kettinkje cadeau. Niks biezonders, gewoon een zilveren kruisje. Jarenlang heeft dat ding rond mijn nek gehangen, ik beschouwde het als mijn geluksbrengertje. Er kon me niks gebeuren, ik was nie te stuiten en stapte vol zelfvertrouwen de boze wereld in...

Een paar jaar later stierf mijn pa... en het kettinkje, wel dat ligt nu op de bodem van het Albertkanaal.

22-03-06

Herinneringen

Na al dat werk is het weer tijd om het wat rustiger aan te doen. Ik kijk enorm uit naar volgend weekend. Schatje heeft een tripje gepland. Naar waar weet ik niet, geeft ook niet, want ik laat me graag verrassen. 
De voorbije dagen er een paar keer op uit getrokken met de fiets. Vandaag was het afzien, iets te veel wind. Daardoor achteraf ook pijn aan mijn oortjes, maar een warm bad op zo n moment doet wonderen, zeker als schatje er gezellig komt bijkruipen.
Zondag Genk onveilig gemaakt. We zijn richting Albertkanaal en het sluizencomplex gereden. Best lastig want het bracht een heleboel herinneringen naar boven. Een tijd geleden heb ik hier op het punt gestaan om de brug af te springen... en een tiental jaar terug... Toen stond ik er met mijn pa. Een typische zaterdagochtend uitstap was dat. Samen naar de boten kijken... Op de achtergrond de Ford waar ie gewerkt heeft. De treinen die vol auto's de fabriek verlaten... en dan achteraf ma die boos was omdat we te laat waren voor het eten. Pa die me aankeek met n blik van: "daar heb je haar weer." Ik die giechelde waardoor ma nog kwaaier werd... ( snif ) En nu, voorbije zondag, stond ik er met schatje, moeder van ons toekomstige kindje. Raar hoe alles verloopt, raar hoe we geen vat hebben op ons eigen leventje. In ieder geval, op zo n moment krijg ik het heel moeilijk. Gelukkig weet schatje wanneer ze haar mond moet houden...