16-06-07

Wat blijft er nog van ons over?

De voorbije dagen straalt schatje nog meer dan ooit. Mijn actief zoeken naar een job heeft van haar de gelukkigste vrouw gemaakt die je je maar kan indenken. Ze ziet het helemaal zitten: een 9 to 5 job en ‚s avonds met zijn allen gezellig bezig zijn. Eindelijk weer eens tijd om naar de film te gaan (is al meer dan een jaar geleden), gauw een hapje gaan eten ‚s avonds en vooral: meer tijd om te praten. Ik herinner me de eerste maanden van onze relatie nog goed. We zaten uren, tot een stuk in de nacht, te praten. Dat was onze sterkte: het feit dat alles bespreekbaar was en het feit dat we er de tijd voor namen. Onze zaterdag-brunches zijn legendarisch. In pijama tot 3 uur in de namiddag aan tafel zitten was eerder regel dan uitzondering.

 

Jammer genoeg schiet daar niet veel meer van over. Een heleboel is er veranderd. Het lijkt wel alsof het allemaal sleur is geworden, dat we geen tijd meer voor elkaar hebben. „Het is de schuld van ons prutske“ loog ik mezelf voor. Half juist, maar ook compleet fout. Juist omdat ik de schaarse vrije tijd die ik heb, het liefst besteed aan ons Tarja, fout omdat het mijn eigen fout is dat ik zo weinig thuis ben.

 

Tijd om te veranderen en oh, maak je maar geen zorgen: ik heb het allemaal een beetje te veel in zwart/wit voorgesteld. De realiteit ligt waarschijnlijk ergens tussenin. Weken met crazy werkuren en daartussen enkele dagen vrijaf. Quality time...

Terugblik - Eenzaam (11/04/05)

"Mijn dagen breng ik door met wachten, wachten tot Leen terug voor me staat. Voor mij zijn he zinloze dagen. Ik hoop dat gekkie ooit gaat inzien dat het leven meer is dan je dood te werken. Soms wou ik dat ze een normaal 9 to 5 jobke had en elke avond bij me was. Haar aanwezigheid doet me openbloeien, maar de dagen dat ik haar zie, worden steeds zeldzamer. Oh, wat mis ik haar. Ik wil haar hier bij me, voor altijd."

18:30 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, relatie, lisbeth, eenzaam |  Facebook |

08-06-07

Afgunst

Ons leven wordt beheerst door afgunst en het zoeken naar luxe. Het liefst hadden we allemaal een SUV voor de deur staan met 3 liter motor. Staat die voor de buurman zijn deur, dan trekken we met veel plezier een kras op...

 

Ook ik was zo. Ons huisje moest en zou verbouwd worden, want te oud en ongezellig. En om dat mogelijk te maken, werkte ik dag en nacht, op week- en weekenddagen. Dat ik schatje daardoor verwaarloosd heb, daar was ik blind voor. Wat had ze te klagen? Ik en alleen ik zorgde voor voldoende centjes. En als ze zich verveelde zonder mij, dan gaf ik haar 300 euro zodat ze eens gezellig in haar eentje kon gaan winkelen.

 

We groeiden uit elkaar en uiteindelijk kwam het vorig jaar tot een heuse crisis. Ik beloofde beterschap en heel even ging het goed. Alleen namen er  een paar collega’s ontslag en werd ik bedolven onder een berg werk.

 

Maar nu heb ik er genoeg van, het is tijd voor ander en beter werk, liefst dicht bij huis. Ik heb (eindelijk) ingezien dat centjes niet belangrijk zijn. Zolang we ons samen, met zijn drietjes, maar amuseren. Wat ben je met geld, als je de tijd niet hebt om er van te genieten?

 

Leen en de kamer der laatste geheimen

Saai leventje?
Bjork, kattengejank of parel?

11:00 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: afgunst, relatie, lisbeth, bjork, werk |  Facebook |

16-12-06

What's this?

Voor het eerst kijk ik uit naar de komende feestdagen. Voor het eerst lijk ik weer in staat alle ellende te vergeten. Ik kijk weer vooruit en geniet van wat het leven me te bieden heeft. Ik ben verslaafd aan schatje, die prachtige meid (en dan praat ik niet alleen over haar uiterlijk). "Ik hou van je", fluisterde ze me gisteren toe en ik begon weer te zweven.

Maar 1 iemand is nog belangrijker dan Lisbeth: ons klein prutske. Daar draait momenteel ons leven om. De manier waarop ze me aankijkt, als ik met mijn hoofd boven haar bedje hang... RRRR. En zo zijn er dagelijks duizenden momenten.

Goed, het is niet allemaal rozegeur. Vooral mijn collega Eva bezorgt me heel wat kopzorgen. Ik heb praktisch dagelijks ellelange gesprekken met haar. Ik hoop dat het wat oplevert, dat we alles kunnen vergeten en weer verder kunnen als vriendinnen. Meer wil ik er niet over kwijt... Da's prive.

Interessante postjes
Stubru, actie ten voordele van slachtoffers van landmijnen
Auto : Peugeot 207CC

18:05 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, dagboek, lisbeth, tarja, stubru, what s this |  Facebook |

09-12-06

3 jaar geleden... Liesje (deel 1)

3 jaar geleden ben ik begonnen met bloggen... Het lijkt wel een eeuwigheid. Intussen is er een heleboel gebeurt en ben ik geevolueerd van een depressief en onhandelbaar kind naar een fiere zelfzekere vrouw.

Ik ben net mijn oude postjes beginnen lezen... Velen zijn heel pijnlijk, anderen doen me glimlachen. Het is mede dankzij Lisbeth dat ik zover ben geraakt en daarom leek het me leuk om enkele berichtjes over haar op een rijtje te zetten.

Liesje ziet er zo leuk en wild uit : kort wit gevervd haar, blauwe fonkelende ogen, piercing, enorme tatoo op de rug, grote mond (figuurlijk) en vrij klein en mager. Als ik aan haar denk, begin ik al te zweven. ( De eerste kus )
Wat ik me nog altijd goed herinner: ons eerste nachtje samen. Niet echt de meest romantische ervaring: Ons eerste nachtje samen is niet echt gelopen zoals ik gedacht had. Ben al na vijf minuten in slaap gevallen, nog voor Liesje bij me kon kruipen.
Traantjes in mijn ogen als ik denk aan dat eerste verjaardagscadeau: een sleutelhangertje met... de sleutels van haar huisje. Even in haar blauwe oogjes gekeken en daarna in elkaars armen gevallen. Ik weet nu zeker : dit is het vrouwtje die ik voor altijd bij me wil hebben...
Als ik het zo bekijk, dan is het allemaal heel snel gegaan he. De eerste kus na 10 minuten, samen slapen na een week en samenwonen na een twee maand. Daarna is ons huwelijk gevolgd met als absoluut hoogtepunt: ons prutske. Als je drie jaar geleden zou zeggen dat ik een keigelukkig moedertje zou zijn, ik had je uitgelachen of neergebliksemd.

Toch is het allemaal niet zo fantastisch geweest. Ik heb schatje veel pijn gedaan. Ik was depressief en donderde af en toe van mijn roze wolk. Toch heeft ze de hele tijd geduld met me gehad. "Ik wist dat je het waard was" zijn woorden die ik nooit zal vergeten.
Ze keek me nog even aan met ogen vol onbegrip, maar uiteindelijk is ze toch gedaan... over and out. 't Is beter zo, want aan mij had ze toch niks. Al mijn relaties eindigen zo... Beter je niet teveel hechten aan iemand, want anders is het afscheid veel te zwaar...... (over and out)

Mijn werk heeft niet altijd een positief effect gehad op mijn relatie: onregelmatige uren, laat thuis, doodmoe, verre verplaatsingen. Het werd schatje af en toe teveel: Gisteren is mijn schatje met haar eten blijven zitten. Toen ik thuis kwam, lag ze in bed en sliep ze reeds (of deed ze alsof).( werk of relatie ) Uiteindelijk heb ik steeds meer de goede balans weten vinden tussen werk en vrije tijd. Ik weet nu wat er belangrijk is en geniet er met volle teugen van. Lisbeth verdient meer aandacht. Ik wil niet dat het eindigt zoals vorig jaar, want toen was ik mijn wonderwoman bijna kwijt aan een ander. Ik heb geleerd uit mijn fouten en wil vanaf nu nog enkel genieten van ons leventje samen... de rest is bijzaak. ( overwerkt vs vrijaf )

( wordt vervolgd )

23:45 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, terugblik, blog, drie jaar, lisbeth, liesje |  Facebook |

13-11-06

Houden van

Soms lijkt ons leven een droom... Je hebt alles wat je maar wilt. Twee schatten van vrouwen, Lisbeth naast me in bed, ons prutske in haar wiegje. En toch ben ik bang, bang om wakker te worden en een onzachte landing te maken. Blijft dit duren of slaat het noodlot weer toe? God, ik mag er niet aan denken dat ik een van hen moet missen. Ik zou het nooit overleven.

Houden van, is je binden, je afhankelijk maken van anderen. Houden van is risico's nemen, het risico te verliezen wat je hebt opgebouwd. Jezelf volledig geven en je daarom enorm kwetsbaar opstellen.

En toch, toch ik het de moeite. Ik heb me jarenlang kompleet afgesloten van de buitenwereld. Ging destructief te werk. Niemand die voorbij die stevige verdedigingsmuur kwam. Enkel liefde heeft die muur gesloopt. Ik heb mijn hart weggeschonken aan de liefste en mooiste vrouw uit dit heelal en daar heb ik nog geen seconde spijt van.

Het lijkt wel of ik nu pas ben beginnen leven. Een saai leventje thuis op de bank, maar als ik naar ons kleine prutske kijk, weet ik: dit wil ik nooit meer missen!

23:41 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, lisbeth, tarja, houden van |  Facebook |

11-10-06

You're lost little girl

Het is lang geleden, maar ik heb me nog eens doodgewerkt. Vorige week twee nachten achter elkaar wakker gebleven en dat wreekt zich. Niet echt leuk voor je priveleven en relatie enne... ook niet echt gezond. Deze week de terugslag: kei-moe, lusteloos en foggy. Goed, ook dit keer kan ik zeggen: we doen het voor de centjes.

Tijd om het wat rustig aan te doen. Vrijdag een dagje vrij en dus de ideale gelegenheid om ons prutske nog eens bij ons ma te droppen. Ze wordt groot, onze kleine meid. En god, wat vliegt de tijd. Voor we het goed en wel beseffen zal ze kunnen lopen en praat ze tien verschillende talen, waaronder het chinees en het russisch.

Voorlopig geen russisch, maar wel de sprookjes die mama elke dag verzint. Of ze het leuk vindt? ze heeft er nog niks over gezegd. Waarschijnlijk beleeft de mama er meer plezier aan, dan de kleine. Zo gaat dat he. Doet me trouwens denken aan al die papa's die op de eerste rij staan tijdens een optreden van k3. We gaan kijken omdat onze kindjes dat dolgraag willen, yeah right.

Goed, ik heb deze week weer wat meer vrije tijd en die besteedt ik aan lezen, muziek (de nieuwe Scissor sisters en Kaiser Chiefs gekocht) en film. Meer daarover op mijn twee andere blogjes.

Met mijn ijslandse schone Eva, kan ik steeds beter opschieten. We praten nu drie weken, maar het lijkt een eeuwigheid. Gespreksonderwerp deze week: ons huwelijk en kindjes samen, maar dan moet ik wel eerst van Lisbeth scheiden. We'll see. Bedtijd!

Dikke kus, Leen

23:10 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarja, eva, werk, dagboek, blog, lisbeth |  Facebook |

23-09-06

Hoe hadden we zoiets kunnen vergeten?

Eindelijk nog eens een berichtje van dit saaie huisvrouwtje... God, wat vliegen de weken! Maar ik amuseer me, meer dan ooit.

Eerst en vooral natuurlijk met mijn lieve vrouwtje en kindje thuis. We vormen het perfecte gezinnetje,al zeg ik het zelf. Ik amuseer me met het vertroetelen van de kleine pruts en geniet van de schaarse momenten alleen met ons tweetjes. Zoals ik al eerder zei: veel weggaan zit er niet in, al durven we het steeds meer aan om de kleine mee naar buiten te sleuren. Ze is best kalm en braafjes (heeft ze niet van mij) en dus zorgt ze niet voor vervelende scenes in winkels of warenhuizen. Ik mag er niet aan denken dat iedereen ons zou aanstaren omdat we de kleine niet stil zouden krijgen. Want aanstaren, dat doen ze al genoeg. Zeker als we samen hand in hand over straat lopen, Tarjaatje op Lisbeth haar buik in het draagharnasje. Een lesbisch koppel met babietje? ocharme wat moet er niet van dat kindje worden? Een veelgehoorde opmerking. Maar ik reageer er niet op. Ik ben gelukkig met ons leventje en al de rest kan de pot op.

Amuseren doe ik me ook op het werk. Eva is een schat van een collega. We praten ganse dagen. Sturen elkaar berichtjes, msnetjes, mailtjes (gisteren 150 mails op 8 uur tijd), ... We vinden het heerlijk te praten over vanalles en nog wat. Zo houdt ze ervan te luisteren naar mijn reisverhalen, vertelt zij over haar vroegere leventje in het ijskoude noorden en geven we commentaar op de actualiteit. Deze week een paar dagen lang gepraat over hekserij en de rol van de kerk. Het is zalig te horen dat ze dezelfde interesses heeft, dezelfde hersenkronkels heeft als ik en in staat is een eigen mening te formuleren. We schelden elkaar uit, liggen in een deuk van het lachen, knuffelen elkaar als we droevig zijn, ... het lijkt wel een tweede Lisbeth.

Maar schiet me niet af: ze voelt aan als een vriendin, een zusje,... Ik denk er niet aan om met haar het bed in te duiken.

En ik weet wat Lisbeth nu gaat zeggen: wat ben je defensief geworden. Je verdedigt jezelf nog voor iemand kritiek geeft. Vroeger trok ik me niks van anderen aan, konden ze ontploffen. Ja ik ben soft, maar ik geniet nu meer dan vroeger.

Als laatste nog een spijtig voorval. Het was een vriendin die me er op wees. We waren dit jaar onze huwelijksverjaardag vergeten. Toen ik schatje hierover opbelde donderdag, reageerde ze verbaasd. "Hoe kunnen we ooit de belangrijkste dag in ons leven vergeten?" Mijn antwoord: "Dit is niet meer de belangrijkste dag. De belangrijkste dag is de geboorte van ons prutske... De rest is slechts bijzaak."

15:28 Gepost door leentje in Tarja | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, tarja, lisbeth, huwelijk, werk, collega, vriendin, eva |  Facebook |

09-09-06

Alive

Jaja, ik leef nog, alleen mijn leventje is totaal veranderd. Ik weet nog dat ik vroeger kritiek had op vriendinnen die zich thuis opsloten met man en kind. Nu moet ik met rode kaakjes toegeven dat ik zelf zo geworden ben: een saai huismoedertje, maar I like it!!! Niks is er belangrijker dan die kleine pruts en mijn schatje. Geen wonder dat al mijn aandacht naar hen toe gaat.

De voorbije maand zijn we twee keer weggeweest: naar Pukkelpop en Pearl Jam in het Sportpaleis. Van beide activiteiten enorm genoten. Ik ga proberen vandaag nog een verslagje te schrijven van het optreden van Eddie Vedder en co, maar beloven doe ik het niet.

Verder kijken we vooral dvdtjes en nodigen we vrienden bij ons thuis uit voor een etentje. En geloof me: dat is best gezellig.

Op het werk is er ook heel wat veranderd. Ik werk nu half zoveel als vroeger. Enne: Pamela heeft afgedaan. Ze interesseert me totaal niet meer. Om eerlijk te zijn: het is een lege doos zonder inhoud. Veel verder dan: "Hoe was je dag?" komt ze niet.

Nee, geef me dan maar Eva, een bloedmooi ijslands vrouwke. Ik heb haar ooit eens uitgescholden en van toen af aan zijn we met elkaar beginnen praten. Toen ze hoorde dat ik een kindje heb, vertelt ze elke dag een sprookje voor mij over prinsesjes, kikkers, pompoenen, roodkapje en ga zo maar door. Ik zal er volgende week eens eentje van posten. Voorbije donderdag lagen we allebei in een deuk: ze had per ongeluk "And the cat disappeared with the singing donkey." naar een van onze bazen gestuurd. Zijn reaktie: "Huh?".  We genieten enorm van elkaar en waarschijnlijk gaan we de komende weken eens afspreken. Voor jullie me weer veroordelen: ze is gelukkig getrouwd met een lief ventje.

Met de kleine is alles ok. Ik geniet van onze "gesprekken" s avonds. Ik heb mijn hele leven al aan haar verteld, maar jammer genoeg kan ze nog niks antwoorden. 's Nachts slapen we al iets beter, maarre: ik heb nog altijd wallen onder mijn ogen, zenne...

Allez k ga jullie laten,
dikke kus,
Leen

Son, she said, have I got a little story for you
What you thought was your daddy was nothin but a...
While you were sittin home alone at age thirteen
Your real daddy was dyin, sorry you didnt see him, but Im glad we talked...

Oh i, oh, Im still alive
Hey, i, i, oh, Im still alive
Hey i, oh, Im still alive
Hey...oh...

Oh, she walks slowly, across a young mans room
She said Im ready...for you
I cant remember anything to this very day
cept the look, the look...
Oh, you know where, now I cant see, I just stare...

I, Im still alive
Hey i, but, Im still alive
Hey i, boy, Im still alive
Hey i, i, i, Im still alive, yeah
Ooh yeah...yeah yeah yeah...oh...oh...

Is something wrong, she said
Well of course there is
Youre still alive, she said
Oh, and do I deserve to be
Is that the question
And if so...if so...who answers...who answers...

I, oh, Im still alive
Hey i, oh, Im still alive
Hey i, but, Im still alive
Yeah i, ooh, Im still alive
Yeah yeah yeah yeah yeah yeah

14:10 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (1) | Tags: alive, tarja, lisbeth, baby, pearl jam, sportpaleis, pukkelpop, pamela, eva |  Facebook |

22-02-06

Wist je dat...

Wist je dat ik eigenlijk een schitterende week achter de rug heb? Dat ik me kiplekker voel en weer geniet van mijn leventje. Enorm veel plezier beleefd aan mijn limburgs weekendje en in het biezonder de bowling met mijn vriendinnen op zaterdag (waarover later meer).

Dat ik fier op mezelf ben... Eergisteren een belangrijke meeting schitterend voorgezeten. Ondanks het feit dat ik  niks had voorbereid en dus eigenlijk moest improviseren. John kreeg er ver een hartaanval van.

Dat mijn relatie met Pamela goed evolueert. Ik waardeer haar enorm (ze heeft klaarheid geschept in mijn chaotische administratie) en zie haar nu meer als collega dan als perfecte godin. Ik vind het fijn om met haar samen te werken.

Dat ik weer een hoop cd's heb gekocht, gaande van Neil Young's "on the beach" tot James Blunt. (jaja). Meer daarover op mijn muziekblogje. Boeken lezen of films kijken? geen tijd! Of toch: vorige week een film met John Cleese gezien. Iets over een dierentuin, maar vraag me de titel niet.

Dat ik de voorbije week meer aan sex heb gedacht dan de laatste drie jaar tesamen. Shame on me. Schatje weet niet wat haar overkomt. Ik wel, maar dat ga ik jullie nie vertellen.

Dat ik het belangrijkste nog niet vermeld heb:  de verbouwingen zijn gestart. Een hele hoop stof, maar gelukkig hebben we de trapopening laten dichtmaken. Een aantal muren zijn gesloopt en ook ons keukentje is niet meer. Volgende week wordt alles met n container weggehaald. wat n troep! Maar het gaat schitterend worden, een plannetje volgt later, als jullie braaf zijn...

Dat ik nu elke dag heen en weer pendel tussen Gent en Den Haag. Loodzwaar, maar schatje heeft het zo liever. Ze wil niet alleen zijn met de bouwvakkers. Ik vrees echter dat eens ze het zo gewoon is en eens de baby komt, dat ze dan hetzelfde blijft verwachten.

Dat het met Lisbeth haar gezondheid steeds beter gaat. Ze straalt weer en ik hou van haar. Heeeel veel. Want ze heeft ons kindje in haar buikje.

Dat het nu bedtijd is, schatje wacht...

Toedeloe.

22:23 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (8) | Tags: dagboek, zwanger, lisbeth, pamela, werk |  Facebook |

22-06-04

Ik hou van je !!!

Ik ben een loser en dat voelt echt niet goed aan. Maar weet je, ik zal ermee moeten leren leven. Gisteren heel lang aan de telefoon gehangen met schatje. Het voelt goed aan om over je gevoelens te kunnen praten en sinds Zuid-Afrika weet ik dat ik Lisbeth mijn diepste gedachten kan toevertrouwen. Gelukkig maar, want wat zou ik zijn zonder haar ?
 
Goed, wat we besproken hebben, ga ik niet vertellen, maar die meid verbaast me steeds meer. Zo had ik haar gevraagd waarom ze me nog altijd graag zag en toen vertelde ze het volgende :
"Weet je nog in Zuid-Afrika, toen 'from 9 to 5' op de radio speelde ? Je liet de auto midden op de weg staan en ging ervoor wat staan dansen. Daarvoor doe ik het. Die onverwachte momenten. Dat is mijn echt vrouwtje... "  Het ontroerde me diep en net voor ik opnieuw begon te wenen, kon ik haar nog antwoorden: "Ik hou van je!". "Ik ook van jou." was haar logisch antwoord.

13:55 Gepost door leentje in Lisbeth | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gevoelsleven, lisbeth, schatje, liefde, ik hou van je |  Facebook |

18-05-04

Ik mis je !!!

Ik lijk wel een verliefd pubertje. Amper een dag van huis en al hevig verlangen naar mijn schatje. Weet je, zal ook wel met het weer te maken hebben. Ik word zo enorm geil van dat warme zonnetje en de daarbij horende korte rokjes (al loop ik zelf steeds met lange broek rond). Deze middag me op een terrasje genesteld met een boekje (backpack van Emily Barr). Had helemaal geen zin om terug te gaan werken. In ieder geval, nog anderhalf dag en bibi heeft vakantie !!!!
 
Gisteren met Susan naar het strand in Scheveningen geweest. Wat rondgelopen, iets gedronken en heel veel gepraat. Weet je, zij stelt me zo op mijn gemak, dat ik onbewust een hele boel vertel over alles en nog wat. De voorbije twee weken zijn we zo close geworden, dat ik echt het gevoel heb dat ze een tweede moeder voor me is. Omgekeerd ook heb ik al gemerkt : gisteren noemde ze me ineens Sarah. Een beetje pijnlijk want haar overleden dochter noemde zo...

14:00 Gepost door leentje in Lisbeth | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, lisbeth, ik mis je, sarah, scheveningen |  Facebook |