28-10-06

Huwelijk ma (2)

Gisteren was het zover: het huwelijk van mij ma. Om eerlijk te zijn: het liet me koud. Ik zat met mijn gedachten ver weg en hoopte snel te kunnen ontsnappen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het geweldig dat ma weer verder gaat met haar leven. Maar persoonlijk heb ik iets tegen feesten, huwelijken, verjaardagen en ander verplicht sociaal gedoe. Zoals Eva het ooit eens verwoord heeft: "Ik bepaal zelf wel met wie ik wegga en wie ik graag heb."

Goed, het was een korte ceremonie met daarna een etentje onder familie. Broers en zussen van ma en nonkeltje waarmee ik al lang geen contact meer heb. Met andere woorden, ik vond het doodsaai. Maar ja, het was voor een goed doel en als we ma daarmee gelukkig maken, waarom niet he?

Vandaag zit ik weer achter mijn computertje. Tijd om weer wat te werken. De introductie van de wintertijd betekent voor velen een uurtje extra slapen of feesten, voor mij is het hel. Uit veiligheidsoverwegingen worden alle computersystemen een voor een stilgezet. En dat betekent dat iedereen overuren doet. Goed voor de centjes, minder leuk voor schatje haar humeur.

Zie ook : Huwelijk ma

18:09 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, huwelijk, ma |  Facebook |

24-10-06

Huwelijk ma

Deze vrijdag is het zover: dan stapt ma voor een tweede keer in het huwelijksbootje. Dit keer moet nonkeltje er aan geloven. Ooit was ik een fel tegenstandster... Toen verwoordde ik het zo (hier het hele berichtje):

Zondagochtend was ma al de hele tijd nerveus aan het rondlopen en tijdens het eten 's middags volgde het: "Dirk heeft me een huwelijksaanzoek gedaan."
Waarop Lisbeth dolenthousiast: "Da's keitof !"
Ik had zoiets van : hou toch je bek en vroeg: "Wat was je antwoord?"
Waarop ma: "Dat ik het eerst met jou wou bespreken."
 
Toen pas drong het pas echt tot me door. Ik heb mijn bestek laten vallen, ben van tafel opgestaan, naar buiten gehold en richting kerkhof vertrokken. Heb er met pa gepraat. Alleen was mijn telefoon de hele tijd aan het rinkelen. Lisbeth die wou weten waar ik uithing. Uiteindelijk maar opgenomen en ja hoor: tien minuten later stond de hele delegatie daar. Ik ben toen hysterisch tegen ma beginnen roepen. Haar reaktie: "Ik zal het maar afzeggen zeker." Maar voor mij was het kwaad al geschiedt.

Als ik dergelijke berichtjes van vroeger teruglees, dan krijg ik steeds een eng gevoel. Was ik echt zo'n onmens? Vertrappelde ik echt iedereen die zich voor mijn voeten bevond? Jesus...

Goed, uiteindelijk ben ik best blij dat ma-ke met haar leven verder gaat. Ze verdient een nieuwe start en geloof me, ze heeft het de voorbije jaren ook moeilijk gehad. Niet alleen met haar verdriet omwille van pa, maar ook door de stommiteiten die ik heb uitgehaald. God, wat schaam ik me daarvoor.

Het gaat een vrij sobere plechtigheid worden. Niet het grote feest, maar een intiem gebeuren in familiekring. Ik weet dat ik het moeilijk ga hebben en constant aan pa zal moeten denken, maar ik heb me voorgenomen me sterk te houden. Pa heeft een plaatsje in ons hart en dat zal altijd zijn stekje blijven. Vergeten, dat doen we niet... (snif)

23:19 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, blog, huwelijk, ma, reakties |  Facebook |