26-01-09

Zonder woorden...

netlog

De blog van Joyce

Ambulancier Kristof Neirynck vertelt zijn verhaal (nieuwsblad):

'Ik tril nog steeds na van de adrenalinekopstoot die ik kreeg toen ik vrijdagochtend de deur van de crèche opendeed', zegt Kristof Neirynck. Hij was vrijdagochtend als vrijwillige ambulancier voor de Dendermondse brandweer als eerste hulpverlener ter plaatse, samen met zijn collega-ambulancier Filip. 'We hadden van de 100-centrale doorgekregen dat er aan de crèche een gek met een mes stond te zwaaien. Die oproep bleek later van kinderverzorgster Marita te zijn gekomen', vertelt Kristof, in het dagelijkse leven verpleger op de spoeddienst van Lokeren. 'De ervaring leert ons dat het bij zo'n oproep alle kanten uit kan: van een dronkaard die voor het raam met een keukenmesje staat te zwaaien tot erger.'

Het bleek erger te zijn, erger dan ooit denkbaar. 'Die eerste seconden toen we de crèche binnenkwamen, zal ik nooit van mijn leven vergeten: het gehuil van de kinderen, het aanzicht van de baby's en peuters onder het bloed, de paniek en chaos die heerste, de ontreddering ook in de ogen van de kinderverzorgsters die met hun eigen lichaam de kindjes voor het mes van de dader hadden proberen af te schermen.'

'Onze eerste zorg was meteen voor bijstand te zorgen. Ik heb mijn radio genomen, geroepen dat ik absolute voorrang moest hebben op het zendkanaal en geëist dat er massaal ziekenwagens en dokters ter plaatse kwamen. En dat ze meteen ook het medisch rampenplan moesten afkondigen, gelet op het aantal gewonden dat we telden. Achteraf herinnerde ik me dat ik door de radio ook heb gezegd dat er al zeker twee doden waren. Ik heb zowel bij Marita als bij een baby'tje geknield. Meteen was duidelijk dat voor hen geen enkele hulp meer kon baten.'

De spoedverpleger is ervan overtuigd dat de goede samenwerking die toen tussen de verschillende hulpdiensten tot stand kwam, nog verschillende levens heeft gered. 'Sommige baby'tjes waren echt zeer zwaar toegetakeld en vertoonden gapende wonden, bijna allemaal in en rond de halsstreek. De dader moet daarop hebben gemikt.'

Toch beklemtoont Kristof Neirynck dat de kinderverzorgsters de grootste helden van het verhaal zijn. 'Zij hebben met gevaar voor eigen leven geprobeerd de kindjes te beschermen tegen het mes van de dader. Dat konden we ook afleiden uit de verwondingen van sommige verzorgsters. Ondanks hun soms zware verwondingen bekommerden ze zich toch nog om de kindjes en klemden ze de wondjes van de baby's af in een poging het bloeden te stelpen. Mijn collega is hen daarbij gaan helpen, terwijl ik naar achteren ben gelopen, omdat ik daar ook gehuil hoorde. Op dat moment vreesden we trouwens dat de dader zich nog in de crèche bevond. Eén deur durfde ik niet te openen, omdat ik echt dacht dat de dader achter die deur stond. Net op dat moment hoorde ik de eerste politiewagen toekomen. Ik ben een agent gaan halen. De dader bleek uiteindelijk verdwenen.'

In afwachting van de komst van de mug-dokters begonnen de twee verplegers infusen en drukverbanden aan te leggen. 'Eerst bij de ergst gewonden. Op zo'n moment ben je verplicht om te kiezen. Enkele politieagenten hielpen ons, hoewel op sommige van hun gezichten af te lezen was dat ze in shock verkeerden. Twee kinderverzorgsters hadden ondertussen de niet-gewonde kindjes in een apart lokaaltje ondergebracht en zijn de kinderen op onze vraag beginnen uit te kleden, om er zeker van te zijn dat ze toch nergens gewond waren geraakt.'

'De adrenaline stroomt nog steeds door mijn lijf', zegt Kristof Neirynck. 'Ik ben in de crèche gebleven tot alle kinderen waren afgevoerd. Toen alles achter de rug was, ben ik naar huis gegaan en heb ik mijn zoontjes van 11 en 4 jaar eens goed vastgepakt. Dat deed zo'n deugd. De tranen kwamen in m'n ogen, ook al waren ze juist ruzie met elkaar aan het maken.' (lacht even) 's Avonds kregen de hulpverleners prins Filip en prinses Mathilde op bezoek. 'Ik zag daar eerlijk gezegd wat tegen op. Maar het heeft mij énorm deugd gedaan mijn verhaal eens te kunnen doen. Ze hebben anderhalf uur naar ons geluisterd, veel vragen gesteld. Je zag heel goed dat zowel prins Filip als prinses Mathilde bijzonder geschokt was door het drama.'

De spoedverpleegkundige, die zaterdag alweer op de spoeddienst van Lokeren aan het werk was, beseft dat er zware dagen en weken wachten voor alle betrokken hulpverleners. 'Ik geef eerlijk toe dat op dit moment mijn emmer even vol is en dat ik nog niet goed weet hoe ik hier uit zal komen. Collega-ambulanciers zeiden me dat wanneer ze iets dergelijks zouden meemaken, ze daarna nooit nog in een ambulance zouden stappen. Ik begrijp hen. Wij worden tijdens onze opleiding voorbereid op het ergste, maar wat zich in de crèche afspeelde, was er vér over.'

23-01-09

Onze wereld: ziek en gestoord

There is no reality...only perception.

Mensen hebben ooglappen op, ze zien enkel wat ze willen zien. Noem het een simpele - maar effectieve - manier van overleven. Gebeurt er vlak voor hun deur een moord, dan nog zijn velen in staat niks te zien of het te verdringen. Alles wat volgens hen afwijkt van het normale, bestaat niet. Het past gewoon niet in het plaatje dat we hebben van onze wereld.

Reden voor dit alles is het feit dat de werkelijkheid gruwelijker, enger en wreder is dan de werkelijkheid zoals we die kennen. De mens is een dier, onze maatschappij een illusie. Werkelijk overtreft de fictie, zegt men wel eens. Neem nu Dutroux, Fritzl, de moord op vijf mensen in het kinderdagverblijf in Dendermonde, ... En zo kan ik nog even doorgaan.

Overleven ipv leven, daar draait het om in onze wereld. En dan heb ik het niet alleen over voedsel vinden. Ons leven wordt te veel beinvloed door zieke geesten, die er genoegen in scheppen anderen pijn te doen voor eigen genot. En geloof me, het gaat hier niet om een enkeling. In feite is bijna iedereen een roofdier. Als de kans zich voordoet, is er niks wat hen tegen houdt.

Zelf heb ik het ook al mogen ondervinden. Het gevolg: een mislukte zelfmoordpoging en jaren therapie. Nu behoor ik weer tot de massa: de kop in het zand en alles ontkennen wat rond je gebeurt. "Ieder huisje heeft een kruisje" kan men beter opvatten als: "ieder huisje heeft zijn kelder"...

12:25 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, werkelijkheid, ziek, gestoord |  Facebook |