01-04-07

Deep down and dirty

Ik dacht dat ik er van verlost was, maar ze zijn er nog altijd: mijn depressies. En deze week kreeg ik meteen de volle lading. Aanleiding was de enorme berg werk die ik te verwerken heb gekregen. 16 uur arbeid per dag, het was jammer genoeg geen uitzondering. Mailboxen die uitpuilen, mijn gsm die bleef rinkelen, ... ik werd er letterlijk gek van. Het gevolg was dat ik me doodmoe voelde. Niet alleen fysisch moe, maar ook levensmoe.

Absoluut dieptepunt was donderdag. Met schaamrood op mijn wangen, moet ik toegeven dat ik door een rood licht ben gereden. Het kon me allemaal niks meer schelen. Ik kon gerust een weekje ziekenhuis gebruiken. Een weekje rust, zonder alle zorgen.

Lisbeth was razend toen ze het hoorde. Ze heeft me er nog maar eens doorgesleurd. Stom maar waar: mijn hele leventje werd nog maar eens gedomineerd door werk werk werk. En dat voor een firma die ons als slaven behandelt en waar besparingen en woekerwinsten centraal staan.

Andere postjes
The doors - special

21:00 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: depressie, werk, overwerkt |  Facebook |

15-07-06

Overwerkt

As I search to analyze reality, the true
Meaning of life,
Out simple existence means nothing
God has a gun, the truth, life is a slow noose
He's invincible

"Je hebt twee keuzes in je leven... herinner je dit nog?" Het was Lisbeth die me even met mijn neus op de feiten drukte. "Ofwel blijf je erover zeuren en zagen, ofwel neem je zoals het is en probeer je er het beste van te maken." En gelijk heeft ze. Maar laten we misschien even van bij het begin beginnen?

Vrijdag is het allemaal begonnen. Een heleboel werk waar ik geen einde aan zag. Saaie administratie die we maar laten aanslepen... Ik was het strontbeu en heb dan maar de foon gegrepen en naar John gebeld. Echt begrijpend reageerde hij niet: "Je hebt er net een assistente bijgekregen. Hoe kan je het dan te druk hebben? Vroeger lukte het toch ook?" Ja maar vroeger hadden we geen Indiers en vroeger hadden we geen wetgeving die ons voorschrijft om de minste aanpassing te documenteren met n berg papier. Of ligt het toch aan mij? Ben ik mijn motivatie kwijt, mijn drive om te presteren? Als ik Pam door haar werk zie fladderen, happy en vriendelijk tegen iedereen, dan moet ik "ja" antwoorden.

Bovendien lijkt het alsof ik niks meer kan. Gisterenmiddag twee uur zitten sukkelen op een visual basic script. Het lukte me niet. Voor het eerst in mijn leven wist ik iets niet tot een goed einde te brengen... De moeilijkste opdrachten, daar vloog ik vroeger op en steeds werd het een succes. Maar nu... Voeg daarbij nog het besef dat ik een specialiste naast me had zitten, Pam, maar dat die het vertikte me te helpen en je begrijpt dat ik pissed off was. Toen ik naar huis vertrok, ben ik zonder iets te zeggen weg gegaan en heb ik de deur van ons kantoortje heel hard dichtgeslagen...

Het besef dat ik er geen zin meer in heb, heeft me doen schrikken. "Wat moet ik?" schreeuwde ik uit. In paniek begon ik mijn CV te updaten en alle jobsites af te gaan. Der zaten er best interessante opportuniteiten tussen, dus ik begon nog meer te twijfelen. Toch maar die stap wagen en ontslag nemen?

Lisbeth heeft me vandaag weer enorm geholpen. "Klagen heeft geen zin, je moet er gewoon weer invliegen. Een nieuwe start maken..." . Ze heeft zich een uurtje achter mijn pc gezet en toen ze mijn inbox en de duizenden ongelezen mails zag, klonk het: "Je bent veel te chaotisch, hoe kan je nu ooit weten waar je mee bezig bent?". En prompt begon ze alles in categorieen in te delen. Haar zo bezig te zien, werkte aanstekelijk. En dus ben ik zelf ook in gang geschoten. Vol goede voornemens. Effe opsommen?

  • Mijn inbox leeg houden. Elk halfuur mijn mail sorteren. Per taak waar ik mee bezig  ben, een folder maken en eens afgewerkt, alles verslepen naar een done-directory.
  • Meer werk weigeren. Het is leuk om mensen te helpen, maar ik kan onmogelijk alles aannemen. Desnoods alles doorschuiven naar andere teams/helpdesk.
  • Proberen de mensen wat vriendelijker te benaderen. Mijn dagelijks praatje met een aantal indiers heeft resultaat: ze aanbidden me en als ik hen iets vraag, dan vliegen ze er op. Vroeger staken ze liever hun hoofd in het zand.
  • Ik heb me voorgenomen om me elke dag op n aantal taken te focussen. Met andere woorden: niet het vele werk dat ik nog moet doen, is van belang. Wel de taken die ik wel doe.

Nu maar hopen dat ik het volhou.

Gerelateerde berichten
Overwerkt vs vrijaf
Rock werchter - dag 4
Pas gelezen - Dean Koontz - Spiegel van de ziel

15:16 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (4) | Tags: pamela, werk, overwerkt, nieuwe start, voornemens |  Facebook |