26-12-08

Pa, waar ben je?

De voorbije maand heb ik me kranig weten houden. Zelfs mijn verjaardag heb ik "normaal" kunnen vieren. Maar vandaag lukt het me niet meer.

Ik voel me van de buitenwereld afgesloten. Wat rondom mij gebeurt is onwezenlijk en ver weg. Ik zie Lisbeth haar mond bewegen, maar hoor niet wat ze zegt. Ze staat dicht tegen me, maar is toch zo ver weg. Ons prutske loopt in paniek rond, maar ik vind de kracht niet om ze eens stevig vast te pakken en haar te zeggen dat het allemaal best ok komt. Ik hap naar lucht, maar heb het gevoel dat ik stik. Mijn ogen zijn troebel, maar ik voel de tranen niet. De wereld waarin ik me bevind is er een zonder liefde. Kil en eenzaam.

Pa, waar ben je?

11:54 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dood, depressie, pa |  Facebook |

06-04-06

Geluksbrenger

Ooit gaf mijn pa me een kettinkje cadeau. Niks biezonders, gewoon een zilveren kruisje. Jarenlang heeft dat ding rond mijn nek gehangen, ik beschouwde het als mijn geluksbrengertje. Er kon me niks gebeuren, ik was nie te stuiten en stapte vol zelfvertrouwen de boze wereld in...

Een paar jaar later stierf mijn pa... en het kettinkje, wel dat ligt nu op de bodem van het Albertkanaal.

16-06-04

Afscheid

Liefste Pa,
 
Dit is de eerste keer dat ik me rechtstreeks tot jou richt. Sorry dat ik dit niet eerder deed, maar ik kon het niet. Ook nu voel ik me heel onwenning, dus vergeef me als ik nogal verward klink. Je begrijpt het wel he. Vroeger begreep je me toch altijd...
 
Het is nu al meer dan drie jaar geleden dat je me in de steek liet. Inderdaad, zo voel ik me. Je hebt me laten vallen als een baksteen. Een week lang heb ik aan je sterfbed gezeten, wachtend op nog een laatste teken. Was het dan zo moeilijk om nog een keer je oogjes te openen, me nog eens aan te kijken en te zeggen dat je van me hield? Gewoon een glimlach of een knipoogje, meer vroeg ik niet. Waarom klootzak, waarom ? waarom heb je mij dit aangedaan ?
 
Sorry, het is mijn bedoeling niet te beginnen schelden. Je weet dat ik nooit lang kwaad op je kan zijn he. Net zoals jij nooit kwaad was op mij. Je bent, nee was mijn soulmate-je. Aan jou kon ik alles vertellen. We hadden geen geheimen voor elkaar.... Ik zou je nog zoveel willen vertellen. Nog zoveel mooie momenten met je willen delen. Het mocht niet zijn... Ik zou willen dat je trots op me kon zijn, maar ik heb het verknoeid he ? Mijn leventje is een echte puinhoop geworden.
 
Weet je wat me het meest pijn deed ? Al die schouderklopjes. Al die mensen die me maar steeds weer zeiden dat ze zo'n bewondering voor me hadden. Omdat ik alles zo goed had verwerkt. Omdat ik me zo sterk hield na de begrafenis. Ze moesten eens weten. Ik ging kapot van binnen. Echt, ik kon niet meer. Ik had mijn pijn willen uitschreeuwen, maar in plaats daarvan kroop ik stilletjes weg in een hoekje.
 
Ik heb me laten gebruiken, ik was een gewillig slachtoffer. Ik was zwanger. Het kon me allemaal niks schelen. Ik was verdoofd, verdoofd door pijn, verdriet, drank en drugs. Ik heb geprobeerd om bij je te zijn, maar mijn zelfmoordpogingen mislukten. Weet je, elke keer ik het moeilijk had, was er jouw hand op mijn schouder die me weer de goede richting in duwde. Telkens weer hoorde ik je stem fluisteren: "doorgaan, meid, je moet doorgaan !".  En nu weet ik dat je gelijk had. IK WIL LEVEN. Echt waar !!!!
 
Ik heb een schatje leren kennen. Een echt lieveke. Voor haar wil ik leven. Ik wil haar gelukkig maken, net zoals jij me altijd gelukkig hebt gemaakt. Guess what, we gaan trouwen... Eind dit jaar. Echt... Dit had je niet gedacht he van je kleine meid. Weet je, ik... Ik had graag gewild dat je erbij kon zijn. Dat je dit nog had kunnen meemaken, maar.... 
Ik kom haar voorstellen.  zondag... ok? Ik weet zeker dat je haar graag zult mogen. Echt, ik... ik...
Sorry dat ik nu aan het wenen ben. Je zult me wel een loser vinden, maar elke keer ik aan je denk, krijg ik traantjes in mijn ogen...
 
Pa, ik weet dat het moment gekomen is om afscheid te nemen. Het wordt tijd dat we elkaar los laten. We moeten elk onze eigen weg gaan. Maar ik kan je niet laten gaan. Ik wil dat je bij me blijft ! voor altijd. Je hebt een enorme leegte in me achter gelaten. Een lege plek in mijn hart die er altijd zal zijn voor jou. Dat speciale plekje waarnaar je steeds terug mag komen zodat je kan zien hoe je kleine meid het doet...
 
Pa, IK HOU VAN JE !!!
 
Tot zondag ?
Leentje.

29-03-04

Dood

Zou het niet fijn zijn in zee te stappen en te beginnen zwemmen. Steeds verder, nooit meer terugkomen. Niet omkijken. Zo ver zwemmen als je kan, tot je armen lood worden en je steeds verder de dieperik wordt ingesleurd. Weg zweven naar een ander bewustzijn en dan op te kijken in de ogen van je pa. Je armen naar elkaar uitstrekken. Eindelijk weer samen zijn. Eindelijk weer gelukkig zijn....  Eindelijk dood zijn !!!

11:22 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dood, pa, zee, zelfmoord, zweven |  Facebook |