22-03-07

Een nieuw leven...

Herinneren jullie zich Pamela nog? Mijn verlegen lief collegaatje die zomaar een compleet nieuw leven is begonnen in een vreemd land. Weet je nog hoe jaloers ik was op haar? Omdat zij mijn droom waar maakt. Ook ik droom er wel eens van om alles hier achter te laten en samen met Lisbeth en prutsie naar een vreemd land te trekken.

Wel, gisteren had ik met Pamela er een gesprek over. "Weet je, veel mensen vinden me dapper en moedig. Maar eigenlijk valt het allemaal redelijk tegen hoor. Je laat je familie en vrienden achter. Je hebt enkel contact via telefoon, email en msn. En als het meezit, ga je twee keer per jaar terug naar huis. Wat als mijn ma oud en gebrekkig is? Als ze ziek wordt... Wat gaat er dan gebeuren?"

En ze vervolgde: "Je komt in een vreemd land terecht, met enkel een koffer spullen. Je moet weer helemaal van begin af aan beginnen. Vrienden heb je niet, je bent helemaal alleen. Je kent de taal, de cultuur en de lokale gewoontes niet. In het postkantoor word je uitgescholden omdat je geen nederlands praat. Een internetaansluiting aanvragen moet je aan collega's overlaten, want alle papieren zijn in een vreemde taal. En dan heb ik nog niet gesproken over het systeem van vaste dokters en apothekers... "

Goed, het zal ook wel positieve aspecten hebben waarschijnlijk, anders zet je die stap niet he. In ieder geval heeft het me doen nadenken over bepaalde dingen. Conclusie: mijn leventje is zo slecht nog niet, right?

Gerelateerde postjes
Pamela
Humo - De pop poll

08:26 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, pop poll, humo, buitenland, pamela |  Facebook |

09-09-06

Alive

Jaja, ik leef nog, alleen mijn leventje is totaal veranderd. Ik weet nog dat ik vroeger kritiek had op vriendinnen die zich thuis opsloten met man en kind. Nu moet ik met rode kaakjes toegeven dat ik zelf zo geworden ben: een saai huismoedertje, maar I like it!!! Niks is er belangrijker dan die kleine pruts en mijn schatje. Geen wonder dat al mijn aandacht naar hen toe gaat.

De voorbije maand zijn we twee keer weggeweest: naar Pukkelpop en Pearl Jam in het Sportpaleis. Van beide activiteiten enorm genoten. Ik ga proberen vandaag nog een verslagje te schrijven van het optreden van Eddie Vedder en co, maar beloven doe ik het niet.

Verder kijken we vooral dvdtjes en nodigen we vrienden bij ons thuis uit voor een etentje. En geloof me: dat is best gezellig.

Op het werk is er ook heel wat veranderd. Ik werk nu half zoveel als vroeger. Enne: Pamela heeft afgedaan. Ze interesseert me totaal niet meer. Om eerlijk te zijn: het is een lege doos zonder inhoud. Veel verder dan: "Hoe was je dag?" komt ze niet.

Nee, geef me dan maar Eva, een bloedmooi ijslands vrouwke. Ik heb haar ooit eens uitgescholden en van toen af aan zijn we met elkaar beginnen praten. Toen ze hoorde dat ik een kindje heb, vertelt ze elke dag een sprookje voor mij over prinsesjes, kikkers, pompoenen, roodkapje en ga zo maar door. Ik zal er volgende week eens eentje van posten. Voorbije donderdag lagen we allebei in een deuk: ze had per ongeluk "And the cat disappeared with the singing donkey." naar een van onze bazen gestuurd. Zijn reaktie: "Huh?".  We genieten enorm van elkaar en waarschijnlijk gaan we de komende weken eens afspreken. Voor jullie me weer veroordelen: ze is gelukkig getrouwd met een lief ventje.

Met de kleine is alles ok. Ik geniet van onze "gesprekken" s avonds. Ik heb mijn hele leven al aan haar verteld, maar jammer genoeg kan ze nog niks antwoorden. 's Nachts slapen we al iets beter, maarre: ik heb nog altijd wallen onder mijn ogen, zenne...

Allez k ga jullie laten,
dikke kus,
Leen

Son, she said, have I got a little story for you
What you thought was your daddy was nothin but a...
While you were sittin home alone at age thirteen
Your real daddy was dyin, sorry you didnt see him, but Im glad we talked...

Oh i, oh, Im still alive
Hey, i, i, oh, Im still alive
Hey i, oh, Im still alive
Hey...oh...

Oh, she walks slowly, across a young mans room
She said Im ready...for you
I cant remember anything to this very day
cept the look, the look...
Oh, you know where, now I cant see, I just stare...

I, Im still alive
Hey i, but, Im still alive
Hey i, boy, Im still alive
Hey i, i, i, Im still alive, yeah
Ooh yeah...yeah yeah yeah...oh...oh...

Is something wrong, she said
Well of course there is
Youre still alive, she said
Oh, and do I deserve to be
Is that the question
And if so...if so...who answers...who answers...

I, oh, Im still alive
Hey i, oh, Im still alive
Hey i, but, Im still alive
Yeah i, ooh, Im still alive
Yeah yeah yeah yeah yeah yeah

14:10 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (1) | Tags: alive, tarja, lisbeth, baby, pearl jam, sportpaleis, pukkelpop, pamela, eva |  Facebook |

15-07-06

Overwerkt

As I search to analyze reality, the true
Meaning of life,
Out simple existence means nothing
God has a gun, the truth, life is a slow noose
He's invincible

"Je hebt twee keuzes in je leven... herinner je dit nog?" Het was Lisbeth die me even met mijn neus op de feiten drukte. "Ofwel blijf je erover zeuren en zagen, ofwel neem je zoals het is en probeer je er het beste van te maken." En gelijk heeft ze. Maar laten we misschien even van bij het begin beginnen?

Vrijdag is het allemaal begonnen. Een heleboel werk waar ik geen einde aan zag. Saaie administratie die we maar laten aanslepen... Ik was het strontbeu en heb dan maar de foon gegrepen en naar John gebeld. Echt begrijpend reageerde hij niet: "Je hebt er net een assistente bijgekregen. Hoe kan je het dan te druk hebben? Vroeger lukte het toch ook?" Ja maar vroeger hadden we geen Indiers en vroeger hadden we geen wetgeving die ons voorschrijft om de minste aanpassing te documenteren met n berg papier. Of ligt het toch aan mij? Ben ik mijn motivatie kwijt, mijn drive om te presteren? Als ik Pam door haar werk zie fladderen, happy en vriendelijk tegen iedereen, dan moet ik "ja" antwoorden.

Bovendien lijkt het alsof ik niks meer kan. Gisterenmiddag twee uur zitten sukkelen op een visual basic script. Het lukte me niet. Voor het eerst in mijn leven wist ik iets niet tot een goed einde te brengen... De moeilijkste opdrachten, daar vloog ik vroeger op en steeds werd het een succes. Maar nu... Voeg daarbij nog het besef dat ik een specialiste naast me had zitten, Pam, maar dat die het vertikte me te helpen en je begrijpt dat ik pissed off was. Toen ik naar huis vertrok, ben ik zonder iets te zeggen weg gegaan en heb ik de deur van ons kantoortje heel hard dichtgeslagen...

Het besef dat ik er geen zin meer in heb, heeft me doen schrikken. "Wat moet ik?" schreeuwde ik uit. In paniek begon ik mijn CV te updaten en alle jobsites af te gaan. Der zaten er best interessante opportuniteiten tussen, dus ik begon nog meer te twijfelen. Toch maar die stap wagen en ontslag nemen?

Lisbeth heeft me vandaag weer enorm geholpen. "Klagen heeft geen zin, je moet er gewoon weer invliegen. Een nieuwe start maken..." . Ze heeft zich een uurtje achter mijn pc gezet en toen ze mijn inbox en de duizenden ongelezen mails zag, klonk het: "Je bent veel te chaotisch, hoe kan je nu ooit weten waar je mee bezig bent?". En prompt begon ze alles in categorieen in te delen. Haar zo bezig te zien, werkte aanstekelijk. En dus ben ik zelf ook in gang geschoten. Vol goede voornemens. Effe opsommen?

  • Mijn inbox leeg houden. Elk halfuur mijn mail sorteren. Per taak waar ik mee bezig  ben, een folder maken en eens afgewerkt, alles verslepen naar een done-directory.
  • Meer werk weigeren. Het is leuk om mensen te helpen, maar ik kan onmogelijk alles aannemen. Desnoods alles doorschuiven naar andere teams/helpdesk.
  • Proberen de mensen wat vriendelijker te benaderen. Mijn dagelijks praatje met een aantal indiers heeft resultaat: ze aanbidden me en als ik hen iets vraag, dan vliegen ze er op. Vroeger staken ze liever hun hoofd in het zand.
  • Ik heb me voorgenomen om me elke dag op n aantal taken te focussen. Met andere woorden: niet het vele werk dat ik nog moet doen, is van belang. Wel de taken die ik wel doe.

Nu maar hopen dat ik het volhou.

Gerelateerde berichten
Overwerkt vs vrijaf
Rock werchter - dag 4
Pas gelezen - Dean Koontz - Spiegel van de ziel

15:16 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (4) | Tags: pamela, werk, overwerkt, nieuwe start, voornemens |  Facebook |

12-07-06

Hoe moet het nu verder

you keep your distance i can't deny you i've got the feeling
can't satisfy you i've got your picture on the wall i got the picture,
long gone you keep your wishes i'll keep my feelings there goes
another one that kept me breathing i'm waiting for you
i know your leaving i still adore you you never need me hold on,
i found another way to let you go away hold on,
you found another way to bleed my soul away the things you told me
to hear you speak i'm burning slowly i'm growing weak you
bring me closer to yesterday yesterday's a million miles away
why can't you hear me? why can't i sleep
and i don't understand what keeps me breathing
i'm waiting for you i know your leaving
i'll still adore you you'll never need me hold on,
i found another way to let you go away?
hold on, you found another way to bleed my soul?

"Hou je nog wel van Lisbeth? Ik hoor je er zo weinig over praten..." Een opmerking die insloeg als een bom. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik moet toegeven: gans mijn leventje wordt beheerst door Pamela en mijn pogingen om toenadering te zoeken.

Hoe het verder moet weet ik niet. De makkelijkste weg kiezen en ontslag nemen? Misschien hebben ze hier in Belgie wel n leuk jobke voor mij. Deze ochtend was ik er van overtuigd dat dit de enige echte oplossing was, maar nu weet ik het niet meer. Eigenlijk doe ik dit werk nog redelijk graag en om het met de woorden van een collega te zeggen: "Het gras lijkt groen aan de overkant, maar is het nooit."

Waarschijnlijk moet ik eens met Pamela gaan praten. Haar zeggen dat ik geen blijf weet met haar en niet weet hoe het professioneel verder moet. Of ik verliefd ben? Ik denk het, maar er aan toegeven doe ik niet. Kan ook nie he met een collega en n schat van n vrouw hier thuis.

Om even terug te komen op: "Hoe is het met Lisbeth?" Wel, ze denkt op dit moment slechts aan 1 ding: de baby. Het is niet lang meer en als het van haar afhing, mag ie elk moment komen. Want ze heeft het lastig, heel lastig... Dat heb ik vorige zaterdag nog mogen ondervinden toen we samen met Tina naar de zomer van Antwerpen gingen kijken. Je weet wel: de parade van die reusachtige olifant en de kleine reuzin... Schatje kon amper een paar passen zetten en was constant aan het klagen. Een beetje sneu voor de kleine Tina want die vond het allemaal waanzinnig en te gek...

Links
De olifant, sultan en kleine reuzin in Antwerpen (foto's)
Mijn playlist

 

08-07-06

Happy days

Sunday, Monday, Happy Days.
Tuesday, Wednesday, Happy Days.
Thursday, Friday, Happy Days.
The weekend comes,
My cycle hums,
Ready to race to you.

Vier jaar heb ik erover gedaan om alle ellende achter me laten... Er is vanalles gebeurt, veel te veel om op te noemen, vier jaar vallen en opstaan om te bereiken waar ik nu sta. Voor het eerst voel ik me weer volmaakt. Perfect gelukkig en eindelijk weer het meisje/de vrouw die ik ooit was...

Door wat er vorige week allemaal is voorgevallen, heb ik de laatste stukjes puzzel weer op zijn plaats gekregen. De laatste drempel die ik overschreden heb, is die van jaloezie. Ik was de hele tijd ontzettend jaloers op wat ik "het geluk van anderen" noem. Pamela zag ik als een concurrente die vertrappelt moest worden. Zij had het leven waar ik van droomde. Momenteel kijk ik heel anders daartegenaan: ik gun anderen weer hun pleziertjes en ben tevreden met wat ik zelf heb... Laat maar komen wat komen gaat!!!! Ik ben er klaar voor.

Links:
Actueel: An Lemmens
CD: Goldfrapp - Supernature (2005)

17:50 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: depressie, happy days, pamela, goldfrapp, an lemmens |  Facebook |

05-07-06

Emotional breakdown

I've had enough of bein' nice
I've had enough of right and wrong
`Life is for the living
Takers never giving
If you slap one cheek, well, I ain't gonna turn the other
I'm gettin' sick of this universe
Ain't gonna get better; it's gonna get worse
And the world's gonna sink with the weight of the human race
Hate and fear in every face
I'm gettin' ready and I've packed my case
If you find somewhere better, can you save my place?

Sommige mensen drijven je tot wanhoop. Dat mocht Pam gisteren ervaren. Een Duitser die haar arrogant constant bleef lastig vallen, kwaad werd, verwijten maakte... haar gisterenavond tot 12 uur s avonds liet werken... en boem bam... ze stortte ineen. Ze zag het niet meer zitten, kon haar werk niet meer aan en belde me om uit te huilen. Zo stressie heb ik nog nooit iemand gezien. Weet je, het meisje is veel te aardig voor iedereen. Zegt costant "no problem" en durft niet nee te zeggen...

Ook al heeft ze mijn werk de komende weken schitterend overgenomen, door het voorval vindt ze zich een loser. Ze maakt zich constant verwijten en is ontroostbaar. Ik heb een hele tijd op haar zitten inpraten... vandaag ook nog en hopelijk krijg ik haar er weer bovenop.

Ik heb me voorgenomen om haar morgenmiddag eens vanachter haar bureau weg te sleuren en richting strand te trekken (als het nie gaat regenen). Ze moet er eens vantussen uit en misschien wordt het wel iets tussen ons... Ze is me veel te dierbaar om haar te laten vallen.

Zelf reageerde ze vandaag heel verwonderd: "Ik had echt gedacht dat je me zou uitlachen en leedvermaak zou hebben..." Foei dan kent ze me wel heel slecht. Ik heb een grote mond, maar doe geen vlieg kwaad!

17:56 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (7) | Tags: pamela, stress, breakdown |  Facebook |

06-06-06

The number of the beast

"Woe to you, Oh Earth and Sea,
for the Devil sends the beast with wrath,
because he knows the time is short...
Let him who hath understanding reckon
the number of the beast for it is a human number,
it's number is Six hundred and sixty six"

Me deze avond wenend in Lisbeth haar armen gestort. Ik weet het niet meer. Zo afstandelijk heb ik Pamela nog nooit meegemaakt. Het begon nochtans schitterend. Toen ik deze ochtend aankwam, stond mijn kopje koffie al klaar. Even wat bijpraten over het weekend. Great, fantastic, wowie, ... Maar toen we deze namiddag gingen samenzitten om een aantal taken aan haar over te dragen en haar instructies te geven voor tijdens mijn vakantie, toen werd ze met de minuut stiller en norser. En deze avond kon er amper een tot morgen af.

Lisbeth begrijpt het niet zo goed.
"Bij anderen heb je dit toch niet?" was haar commentaar.
En: "Wat zou je doen als collega X je pijn zou doen?"
"Euh, hem vragen wat er scheelt en waarom ie dat doet."
"Waarom vraag je dan aan Pamela niet hetzelfde?"
"Dat durf ik niet..."

Links
CD - Iron Maiden - Number of the beast (1982)
Lyrics - Number of the beast

03-06-06

Vrijdagmiddagchat

Een vrouw die verliefd geworden is op een slang is woensdag in Orissa, een staat in het oosten van India, met het reptiel in het huwelijk getreden. De dorpelingen waren in de wolken toen Das haar liefde voor de slang verkondigde. Ook de familie van Das was gelukkig met haar keuze en heeft een hut gebouwd naast de mierenheuvel, zodat het pasgetrouwde paar kan samenwonen. (Bron: gva)

Vrijdagnamiddag is zo'n moment waarop je eigenlijk geen zin meer hebt om te werken en ongeduldig op het weekend zit te wachten. Op zo'n momenten durf ik wel eens mijn msn te openen en mijn "vreemde" collega's eens lastig te vallen met een babbel. Ik ben enorm geinteresseerd in de culturele verschillen en hou er wel van om onze indische collega's uit te horen over de lokale gebruiken.

Gisteren zat mijn chat-maatje iets dichterbij: vlak voor me. Ik heb het over Pamela. Gek was dat, want ondanks het feit dat ze op 2 meter afstand zat, kozen we ervoor om een gesprek via msn te voeren. Het was een varierend gesprek over onder meer haar uitgaansleven. Ik heb geleerd dat ze af en toe liever gewoon thuis zou zitten, maar het niet durft zeggen aan haar vrienden. Waarschijnlijk bang om vergeten te worden. Verder kwamen onze tandarts-ervaringen aan bod, ging het over interessante krantenberichten - zoals het verhaal van die Indische vrouw die met een slang getrouwd is - en heb ik zitten keuvelen over onze katten. Geroddeld hebben we over de Nederlandse arrogantie (in vergelijking met de Belgische hoffelijkheid). Dit omdat ze de avond ervoor was uitgescholden op het postkantoor omdat ze geen Nederlands sprak. En dat terwijl het meisje al zo verlegen is. En last but not least, we hebben een lange conversatie gevoerd over onze reizen. Grappig was dat we in Moskou ooit hetzelfde cafe hebben opgezocht.

Het zijn maar gewone babbelkes, maar ze hebben me enorm veel geholpen. Ik zie Pamela niet meer als een jonge Godin, mijn grote voorbeeld, maar heb geleerd dat ze maar een normale - maar daarom niet minder prachtige - vrouw is. Ik heb het gevoel dat we een stuk dichter naar elkaar toegroeien. Vriendinnen zijn we nog niet, maar wie weet, komt dat ooit nog.

En dan hoor ik meteen een heleboel mensen vragen: waarom wil je perse haar vriendin worden, er zijn toch andere mensen genoeg waarmee je wel enorm mee kunt opschieten? Simpel antwoord: het feit dat ze zo onbereikbaar en ondoorgrondelijk is, maakt ze meteen een heel stuk interessanter voor mij. It is as simple as that.

Links:
Pas gelezen: De Bruyn - Verdoemd
CD - Sonic Youth - Dirty (1992)

16:39 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pamela, chat, sonic youth, dirty |  Facebook |

19-04-06

Hollands weekendje

 

16:14 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pamela, etentje, vrije tijd, gedreven, haat, liefde |  Facebook |

03-04-06

Haat - liefde

Deze ochtend zijn ze begonnen met het opbreken van het straatje naast ons kantoor. Een paar uur later was het van dattum: geen telefoon en netwerk meer. Twee uur hebben we met onze vingers zitten draaien. Veel meer dan koffie gaan drinken konden we niet he. In ieder geval was dit het ideaal moment om je collega's wat beter te leren kennen. Voor het eerst een persoonlijk gesprek gehad met Pamela: over haar zussen, vakantieplannen, ... Maar hoe meer ik met haar praat, hoe verwarrender het is voor mij. Pamela is een meid waarmee ik een haat-liefde relatie heb. Enerzijds bewonder ik haar enorm: je moet het maar doen he, zo in je eentje in een vreemd land gaan werken/wonen. Ik benijd haar zelfstandigheid. Anderzijds is het een meid waar je weinig vat op hebt. Ze heeft iets mysterieus en geeft weinig van zichzelf prijs. Ik weet niet wat ik aan haar heb. Jammer, zeker omdat we zou nauw met elkaar moeten samenwerken. Eigenlijk heb ik liever een vriendin als collega, maar ja, dat kan je niet forceren he.

22:53 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (9) | Tags: pamela, haat, liefde, werk |  Facebook |

21-03-06

Tegenaanval

De valselijke beschuldigingen van gisteren hebben me kwaad gemaakt, heel kwaad. Vandaar dat ik maar meteen in de tegenaanval ben gegaan. Heb tijdens de review meeting een overzicht gegeven van al mijn acties en telkens proberen uitleggen waarom ik dat zo heb gedaan. Alles netjes op papier gezet, tesamen met een stapel emails als bewijs. Gewoon omdat ik weet dat geschreven verklaringen duidelijker zijn en langer blijven hangen. Het werd een monoloog van een half uur, waarbij ik alle anderen de mond gesnoerd heb.

Tenslotte ook duidelijk gemaakt dat ik niet wens te reageren op de valse en kwetsende reakties van mr A en B (k heb ze met naam en toenaam genoemd, terwijl ze er zelf bij zaten) en dat ik hun verontschuldigingen verwacht. "I don't want to get into a blame culture." (weet niet hoe ik het moet vertalen) , vermits dit geenenkele toegevoegde waarde heeft. Afgesloten met een "Ik weet niet waarom ze valse verklaringen afleggen, ik ga me er niet druk in maken, want ik weet dat ik al het mogelijke heb gedaan om alles tot een goed einde te brengen. Ik weet dat mij niks te verwijten valt en verder wil ik me er geen woorden meer aan verspillen, ik heb belangrijkere zaken te doen dan dit."

Intussen ook mail gehad van John zijn baas:
Je hebt hartstikke goed werk afgeleverd....
Je bent een toffe meid en zeer, zeer, ZEER waardevol voor het team. Maak je dus niet te druk. Ik zal je altijd verdedigen.

MAW, t komt wel goed  :)  Alleen vind ik het jammer dat John me zo in de steek laten.

22:51 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pamela, werk, intern onderzoek, actie |  Facebook |

20-03-06

Intern onderzoek

Een paar weken terug is er een bepaalde hardware upgrade die ik begeleidde verkeerd gegaan. Geen probleem want uiteindelijk heb ik ervoor gezorgd dat alles weer gecorrigeerd werd, welliswaar met enige vertraging, maar so be it he. Alleen is er hier op heel wat reaktie gekomen en wil men onderzoeken wat er fout is gegaan. U raadt het al, iedereen haalt zijn paraplu boven en uiteindelijk wijst men naar mij als grote schuldige. Belachelijk en ik heb zoiets van "laat maar overwaaien." Niet dus, want nu begint ook John er zich mee te moeien. Hij heeft een soort interne review gestart. Rara wie dit onderzoek leidt? Juist ja Pamela... Mijn vermoeden is dat hij haar steeds meer op de voorgrond wil duwen ten koste van... Waardering voor al mijn harde werk? forget it.

16:23 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pamela, dagboek, werk, intern onderzoek |  Facebook |

09-03-06

Pamela de grote

Pamela, ik weet niet wat ik van haar moet denken. Ik kan haar niks verwijten: ze doet haar best en helpt me enorm. Maar prive sluit ze zich volledig af. Ze vertelt niks over zichzelf. Van een vriendschappelijke band is geen sprake. Best jammer, want ik moet een groot deel van mijn tijd met haar doorbrengen. Meer nog, ik heb echt het gevoel dat ze me binnenkort een mes tussen mijn ribben gaat duwen (figuurlijk he). Weet je, ik heb echt het gevoel dat ze hogerop wilt, desnoods over lijken... Ik weet niet wat ik over haar moet denken.

Voeg daarbij nog eens het feit dat John haar constant zit te verheerlijken. Volgens mij heeft hij een boontje voor haar, want dit is niet meer normaal. Vandaar dat ik hem er vandaag eens over heb aangesproken. Ik heb hem gezegd dat het tijd wordt dat hij waardering toonde voor alles wat ik al gerealiseerd heb. Weet je, ik mag de aarde van de ondergang redden, hij neemt het als iets vanzelfsprekends en dat stoort me... Zijn enige reaktie: "Je bent toch niet jaloers?"

22:26 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pamela, jaloers |  Facebook |

28-02-06

Drink to get drunk

Net terug van een team-etentje... Beetje dronken... beetje, want ik weet nog altijd wat ik doe. Huh? Wat zitten jullie daar te lachen? geloof je t nie of watte? 1 flesje wijn maar... valt mee he... Wat ik hier nog kom doen? wel k kan toch nie slapen... waarover ik het ga hebben? hmmm, da s een goeie. Het weekend misschien? te saai? huh... meen je datte?

Er is iets raars gebeurd dit weekend, iets wat me nog nooit is overkomen: ik ben vrijdagavond en zondagavond voor de tv in slaap gevallen. Nog nooit voorgevallen. Doodmoe ben ik, en ik weet niet waardoor. Schatje vond het best schattig zei ze... Ik verlang naar enkele weken platte rust. Zonnetje, zwembad, coctail, strand, sexy barman...

Ook nu nog altijd kei-moe. Ik leef op automatische piloot. Deze ochtend was het zo erg, dat ik spontaan de afrit van de autostrade heb gemist. Ook op het werk, functioneer ik niet naar behoren. Gelukkig heb ik Pamela. Zij heeft mijn email-chaos bedwongen en is nu met frisse moed zich door mijn administratie aan het worstelen. Een onmogelijke opdracht want ik heb drie maand achterstand...

Allez, nu allemaal braafjes jullie bed in enne... KUSSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!! (nachtzoentje, lief he)

00:31 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (9) | Tags: pamela, teametentje, dronken, drunk |  Facebook |

22-02-06

Wist je dat...

Wist je dat ik eigenlijk een schitterende week achter de rug heb? Dat ik me kiplekker voel en weer geniet van mijn leventje. Enorm veel plezier beleefd aan mijn limburgs weekendje en in het biezonder de bowling met mijn vriendinnen op zaterdag (waarover later meer).

Dat ik fier op mezelf ben... Eergisteren een belangrijke meeting schitterend voorgezeten. Ondanks het feit dat ik  niks had voorbereid en dus eigenlijk moest improviseren. John kreeg er ver een hartaanval van.

Dat mijn relatie met Pamela goed evolueert. Ik waardeer haar enorm (ze heeft klaarheid geschept in mijn chaotische administratie) en zie haar nu meer als collega dan als perfecte godin. Ik vind het fijn om met haar samen te werken.

Dat ik weer een hoop cd's heb gekocht, gaande van Neil Young's "on the beach" tot James Blunt. (jaja). Meer daarover op mijn muziekblogje. Boeken lezen of films kijken? geen tijd! Of toch: vorige week een film met John Cleese gezien. Iets over een dierentuin, maar vraag me de titel niet.

Dat ik de voorbije week meer aan sex heb gedacht dan de laatste drie jaar tesamen. Shame on me. Schatje weet niet wat haar overkomt. Ik wel, maar dat ga ik jullie nie vertellen.

Dat ik het belangrijkste nog niet vermeld heb:  de verbouwingen zijn gestart. Een hele hoop stof, maar gelukkig hebben we de trapopening laten dichtmaken. Een aantal muren zijn gesloopt en ook ons keukentje is niet meer. Volgende week wordt alles met n container weggehaald. wat n troep! Maar het gaat schitterend worden, een plannetje volgt later, als jullie braaf zijn...

Dat ik nu elke dag heen en weer pendel tussen Gent en Den Haag. Loodzwaar, maar schatje heeft het zo liever. Ze wil niet alleen zijn met de bouwvakkers. Ik vrees echter dat eens ze het zo gewoon is en eens de baby komt, dat ze dan hetzelfde blijft verwachten.

Dat het met Lisbeth haar gezondheid steeds beter gaat. Ze straalt weer en ik hou van haar. Heeeel veel. Want ze heeft ons kindje in haar buikje.

Dat het nu bedtijd is, schatje wacht...

Toedeloe.

22:23 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (8) | Tags: dagboek, zwanger, lisbeth, pamela, werk |  Facebook |

11-02-06

Pamela does Londen - part 2

De trip naar Londen heeft me mogelijk gemaakt Pamela wat meer te doorgronden. Niet veel, maar genoeg om te weten dat ik het nog lang zo slecht niet heb. Dat werd vooral gisterenavond op de luchthaven duidelijk. Terwijl ik schatje om de hals kon vliegen, moest zij weer braafjes naar haar hotelkamertje toe. Ik weet nu: iemand hebben waarmee je alles kunt delen, da's het allerbelangrijkste.

Hoe het verder moet tussen ons? Professioneel gaat het zeker lukken. Poppemieke wil dolgraag a d slag gaan. Maar of we ooit goeie vriendinnen gaan worden, daar heb ik mijn twijfels over.

10:27 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (4) | Tags: pamela, londen, werk |  Facebook |

10-02-06

Pamela does Londen - part 1

De eerste dag Londen zit er op en om eerlijk te zijn: ik weet niet wat ik ervan moet denken. Ik zit hier op mijn hotelkamer alles op n rijtje a h zetten en... ik kom er niet uit. Pamela is en blijft 1 groot vraagteken. Ik heb alles geprobeerd om het ijs te breken, maar het lukt me niet. Normaal kost het me geen enkele moeite om iemand te doorgronden, maar Pamela heeft niet in haar kaarten laten kijken.

Vanmiddag heb ik tussen twee vergaderingen nog maar eens toenadering gezocht. Ik heb haar mijn hele situatie (mijn onvrede en mijn jaloezie) tot in de details proberen uit te leggen. Maar mevrouw gaf geen krimp. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik haar enorm waardeerde en beloofd dat ze vanaf volgende week volop aan de slag kon...

Alleen, ik krijg zo weinig reaktie. Vriendelijk en beleefd is ze wel, maar daar blijft het bij. Tijdens het etentje met onze klanten vanavond leek ze me opvallend stil, niet alleen tegen mij. Ik heb zo de indruk dat ze een "loner" is, iemand die niemand rond zich hoeft om gelukkig te zijn.

00:15 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pamela, londen, werk |  Facebook |

06-02-06

Pamela does London

Vandaag had John er genoeg van, van mijn houding t a v Pamela. Hij heeft me op het matje geroepen en verweet me onprofessioneel gedrag. Vermits ie toch geen beterschap zag heeft hij een originele straf bedacht: donderdag en vrijdag samen naar Londen voor een of andere klotevergadering. Dat wordt leuk...

22:59 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pamela, londen, werk |  Facebook |