15-04-07

Sorrows

De depressie van mijn collega heeft me over een aantal zaken doen nadenken. Vooreerst leek het alsof er me een spiegel werd voorgehouden.  Ook ik sloot me volledig af, begon anderen uit te schelden en negeerde goedbedoelde commentaren... Nu pas besef ik hoe mijn omgeving zich moet gevoeld hebben. Radeloos, uitgeput, wanhopig, ... maar vooral: koppig blijven volhouden.

Een tweede iets: mijn collega's. Zolang het goed gaat en er plezier gemaakt kan worden, dan lijkt alles ok. Maar ga maar eens een dagje zitten wenen. Het resultaat: mensen die je aanstaren, maar verder in een grote boog om je heen gaan. Typisch!

24-10-06

Huwelijk ma

Deze vrijdag is het zover: dan stapt ma voor een tweede keer in het huwelijksbootje. Dit keer moet nonkeltje er aan geloven. Ooit was ik een fel tegenstandster... Toen verwoordde ik het zo (hier het hele berichtje):

Zondagochtend was ma al de hele tijd nerveus aan het rondlopen en tijdens het eten 's middags volgde het: "Dirk heeft me een huwelijksaanzoek gedaan."
Waarop Lisbeth dolenthousiast: "Da's keitof !"
Ik had zoiets van : hou toch je bek en vroeg: "Wat was je antwoord?"
Waarop ma: "Dat ik het eerst met jou wou bespreken."
 
Toen pas drong het pas echt tot me door. Ik heb mijn bestek laten vallen, ben van tafel opgestaan, naar buiten gehold en richting kerkhof vertrokken. Heb er met pa gepraat. Alleen was mijn telefoon de hele tijd aan het rinkelen. Lisbeth die wou weten waar ik uithing. Uiteindelijk maar opgenomen en ja hoor: tien minuten later stond de hele delegatie daar. Ik ben toen hysterisch tegen ma beginnen roepen. Haar reaktie: "Ik zal het maar afzeggen zeker." Maar voor mij was het kwaad al geschiedt.

Als ik dergelijke berichtjes van vroeger teruglees, dan krijg ik steeds een eng gevoel. Was ik echt zo'n onmens? Vertrappelde ik echt iedereen die zich voor mijn voeten bevond? Jesus...

Goed, uiteindelijk ben ik best blij dat ma-ke met haar leven verder gaat. Ze verdient een nieuwe start en geloof me, ze heeft het de voorbije jaren ook moeilijk gehad. Niet alleen met haar verdriet omwille van pa, maar ook door de stommiteiten die ik heb uitgehaald. God, wat schaam ik me daarvoor.

Het gaat een vrij sobere plechtigheid worden. Niet het grote feest, maar een intiem gebeuren in familiekring. Ik weet dat ik het moeilijk ga hebben en constant aan pa zal moeten denken, maar ik heb me voorgenomen me sterk te houden. Pa heeft een plaatsje in ons hart en dat zal altijd zijn stekje blijven. Vergeten, dat doen we niet... (snif)

23:19 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, blog, huwelijk, ma, reakties |  Facebook |

22-07-06

Reakties

"Je gaat toch niet stoppen voor zo'n eikel? da's toch geen reden?"
"Laat ze toch, ze zijn gewoon jaloers..."
Anderen die eventjes (anoniem) gaan schelden. Da's lief of moet ik zeggen: stout?
Het was Lisbeth zelf die het me heeft ingewreven: sinds wanneer laat jij je door anderen beinvloeden? Zo ken ik je niet. Als ze je uitschelden, dan scheldt je toch gewoon terug? Als ze klagen over je tellertje, dan zet je toch twintig nieuwe tellertjes op je blog? Als ze klagen over je ranglijst, dan doe je er toch gewoon alles aan om nog hoger te komen? Smijt er desnoods geld tegenaan en zorg dat je reclamebanner op elk blogje verschijnt voor n dagje (beetje overdreven, ik weet het).

Maarre, zo simpel is het allemaal niet. Ik ben gewoon het sfeertje in blogland meer dan beu. Effe cru stellen, je hebt twee soorten bloggers. Zij die rustig hun ding doen en zich buiten elke discussie houden en zij die 24 per dag met hun blog bezig zijn, elk uur een update posten, anderen spammen met "goeie morgen" berichtjes en ontzettend jaloers worden als je zelf, met een minimum aan inspanningen, goed scoort. Het zijn zij ook die continue zitten te klagen over vanalles en nog wat: het goede weer (te warm om achter hun pc te zitten), de skynet dienstverlening (maar er wel handig gebruik van maken), ... en ga zo maar door. Het zijn zij ook die het "blogplezier" van anderen verpesten.

Hoe het verder moet, weet ik niet. Ik ben me nog aan het bezinnen. Rationeel gezien, heb ik volgende mogelijkheden:

  • Stoppen met bloggen (maar waar moet ik mijn ei kwijt?)
  • Een nieuwe (anonieme) blog beginnen (op dit moment geniet deze mogelijkheid mijn voorkeur) al dan niet bij skynet.
  • Kop in het zand steken en gewoon verder doen. Me niks aantrekken van de reakties van anderen.
  • Verder doen en extra mijn best doen. Het kwaad bestrijden met "onkruidverdelger".

15:06 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (5) | Tags: stoppen, blog, reakties |  Facebook |