16-06-07

Wat blijft er nog van ons over?

De voorbije dagen straalt schatje nog meer dan ooit. Mijn actief zoeken naar een job heeft van haar de gelukkigste vrouw gemaakt die je je maar kan indenken. Ze ziet het helemaal zitten: een 9 to 5 job en ‚s avonds met zijn allen gezellig bezig zijn. Eindelijk weer eens tijd om naar de film te gaan (is al meer dan een jaar geleden), gauw een hapje gaan eten ‚s avonds en vooral: meer tijd om te praten. Ik herinner me de eerste maanden van onze relatie nog goed. We zaten uren, tot een stuk in de nacht, te praten. Dat was onze sterkte: het feit dat alles bespreekbaar was en het feit dat we er de tijd voor namen. Onze zaterdag-brunches zijn legendarisch. In pijama tot 3 uur in de namiddag aan tafel zitten was eerder regel dan uitzondering.

 

Jammer genoeg schiet daar niet veel meer van over. Een heleboel is er veranderd. Het lijkt wel alsof het allemaal sleur is geworden, dat we geen tijd meer voor elkaar hebben. „Het is de schuld van ons prutske“ loog ik mezelf voor. Half juist, maar ook compleet fout. Juist omdat ik de schaarse vrije tijd die ik heb, het liefst besteed aan ons Tarja, fout omdat het mijn eigen fout is dat ik zo weinig thuis ben.

 

Tijd om te veranderen en oh, maak je maar geen zorgen: ik heb het allemaal een beetje te veel in zwart/wit voorgesteld. De realiteit ligt waarschijnlijk ergens tussenin. Weken met crazy werkuren en daartussen enkele dagen vrijaf. Quality time...

Terugblik - Eenzaam (11/04/05)

"Mijn dagen breng ik door met wachten, wachten tot Leen terug voor me staat. Voor mij zijn he zinloze dagen. Ik hoop dat gekkie ooit gaat inzien dat het leven meer is dan je dood te werken. Soms wou ik dat ze een normaal 9 to 5 jobke had en elke avond bij me was. Haar aanwezigheid doet me openbloeien, maar de dagen dat ik haar zie, worden steeds zeldzamer. Oh, wat mis ik haar. Ik wil haar hier bij me, voor altijd."

18:30 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, relatie, lisbeth, eenzaam |  Facebook |

08-06-07

Afgunst

Ons leven wordt beheerst door afgunst en het zoeken naar luxe. Het liefst hadden we allemaal een SUV voor de deur staan met 3 liter motor. Staat die voor de buurman zijn deur, dan trekken we met veel plezier een kras op...

 

Ook ik was zo. Ons huisje moest en zou verbouwd worden, want te oud en ongezellig. En om dat mogelijk te maken, werkte ik dag en nacht, op week- en weekenddagen. Dat ik schatje daardoor verwaarloosd heb, daar was ik blind voor. Wat had ze te klagen? Ik en alleen ik zorgde voor voldoende centjes. En als ze zich verveelde zonder mij, dan gaf ik haar 300 euro zodat ze eens gezellig in haar eentje kon gaan winkelen.

 

We groeiden uit elkaar en uiteindelijk kwam het vorig jaar tot een heuse crisis. Ik beloofde beterschap en heel even ging het goed. Alleen namen er  een paar collega’s ontslag en werd ik bedolven onder een berg werk.

 

Maar nu heb ik er genoeg van, het is tijd voor ander en beter werk, liefst dicht bij huis. Ik heb (eindelijk) ingezien dat centjes niet belangrijk zijn. Zolang we ons samen, met zijn drietjes, maar amuseren. Wat ben je met geld, als je de tijd niet hebt om er van te genieten?

 

Leen en de kamer der laatste geheimen

Saai leventje?
Bjork, kattengejank of parel?

11:00 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: afgunst, relatie, lisbeth, bjork, werk |  Facebook |

10-04-07

Why don t you shoot me - part 2

Vorige week had ik genoeg van haar, deze week amuseren we ons rot. We praten weer over koetjes en kalfjes, delen onze meest private geheimen met elkaar en lachen om de onnozelheden die we uithalen.

Waarom het weer ineens zo goed gaat? Geen idee. Echt gepraat hebben we niet. Het enige wat we gezegd hebben is "dit kan zo niet langer." Spons erover en nieuwe start.

Hoe lang het gaat duren tot de volgende ruzie is niet duidelijk. Dat die er komt, dat staat vast. Want zo gaat dat nu eenmaal tussen ons beidjes. Onze vriendschap is heel intensief en energie vretend. We hebben alletwee onze onhebbelijkheden en die botsen geregeld.

We kunnen niet zonder elkaar, maar als we samen zijn, dan knettert het. Vuurwerk, bijna letterlijk.

10:45 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, collega, werk, relatie, ruzie |  Facebook |

20-10-06

Strange days are coming

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange

Ik ben fysiek leeg vandaag. Niet omdat ik moe ben of zo, maar ik heb net het meest intensieve gesprek ooit achter de rug. Ik heb Eva dingen verteld die ik nog nooit aan iemand heb verteld, zelfs Lisbeth niet. En nu blijf ik achter met een raar gevoel. Is dit normaal? Waar eindigt dit?

Om eerlijk te zijn: ik heb het gevoel dat ik me in een sneltrein bevind. Wat ik de laatste weken meemaak, dat valt moeilijk te omschrijven. Op zo korte tijd, iemand zo grondig leren kennen, da s onmogelijk en dan denk ik weer aan wat ik ooit eens grappend heb gezegd: "We kennen elkaar al eeuwen. Reincarnatie."

Nee ik ben niet gek, het voelt gewoon raar aan. Snappen doe ik het niet, maar we genieten ervan. En weet je wat raar is: ik ben er niet bang van, ik ben gewoon nieuwsgierig. Ik heb nog nooit iets gelijkaardigs meegemaakt en de kans dat ik het ooit opnieuw ga beleven is nihil. Vandaar geniet ik van wat komen gaat...
( ik hoop dat ik niet te veel in raadsels spreek )

17:18 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, relatie |  Facebook |

14-10-06

Lost in you

Still pretending that I’m fine
It was you and i
Holding back what’s on our minds

Lost in you(I’m lost in you)
And I can’t find myself again
Lost in you(I’m lost in you)
And I can’t find myself again

Ik ken haar zes weken, mijn lief klein Evaatje. Het voelde goed aan, het klikte en we hadden een heleboel fun. Maar toch voelt het raar aan. Ik vertel haar dingen die alleen geliefden aan elkaar zeggen. Ik vertrouw haar volledig en laat haar volledig binnen in mijn leventje.

Maar wat als ze niet is, wat ik denk dat ze is. Wat als het voor haar maar een spelletje is en ze misbruik gaat maken van wat ik gezegd heb? God, wat voel ik me zwak en onzeker. Had ik voorzichtiger moeten zijn en het kalm aan moeten opbouwen?

Maar het voelt zo goed aan. Zo goed, dat ik het zelf niet meer snap. Zijn de troetelwoordjes die we elkaar toefluisteren meer dan louter een spel? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ze me leuk vindt en me mist als ik niet in de buurt ben? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ik haar happy maak? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ze mijn vrouw wilt zijn? (ik hoop het niet). Maken we het elkaar niet veel te moeilijk en hadden we niet gewoon vriendinnen kunnen zijn?

Ik merk dat schatje jaloers is, jaloers omdat ik Eva meer vertel dan haar. Ik merk dat ze haar wenbrauwen fronst als ze onze chat-logs leest. Is het normaal dat twee mensen de hele dag zitten te praten en nog het gevoel hebben dat ze meer willen weten? Is het normaal dat we zo close met elkaar zijn, dat we geen leven meer zonder elkaar kunnen voorstellen?

God, ik ben zo verward... Geef me de kracht om dit te overleven.

15:41 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, verward, vriendin, relatie |  Facebook |