15-10-08

Ik ben een Godin

Ooit was mijn leventje een rit in een rollercoaster met ongekende hoogtes en pijnlijke dieptes. Nooit wist ik welke kant het op ging. Het balanceren op dat dunne koord boven de afgrond was een vermoeiende maar interessante bezigheid. Ik heb een heleboel interessante en toffe momenten meegemaakt en als ik daar aan terugdenk, heb ik spijt.  Spijt dat dat verleden tijd is.

Neem nu die vele nachtjes in den Haag. Ik zat toen alleen op mijn kamertje. Ik snoof een heleboel nieuwe indrukken op en hield me nachtenlang bezig met muziek, lezen, enz... Ik dacht dat ik niet lang meer te leven had en dat ik er van moest profiteren.

Onvermoeibaar was ik. Slaap had ik niet nodig. Op het werk wist ik me staande te houden en voelde ik me onklopbaar. Ik was een Godin die de hele wereld aan het veroveren was. Zalig was dat.

Nu ben ik op mijn pootjes terecht gekomen. De bergweg is nu een snelweg. Een duidelijk uitgestippelde route, zonder al te veel hindernissen. Ik weet wat ik mag verwachten: huisje, tuintje, vrouwtje, kindje, ... Op zich niet slecht, ik berust me in mijn lot, maar heb toch nog af en toe het gevoel dat ik geleefd word.

Het gekke is er niet meer... Ik weet het: ik word oud...

13:00 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bedenkingen, leven, rollercoaster |  Facebook |

13-08-07

Tell me where it hurts

Je kent het wel: je bevindt je in een uitzichtloze situatie waarbij alles wat je doet de hele toestand alleen nog maar verergerd. Het is me een vijftal jaren geleden ook overkomen, en momenteel draag ik nog steeds de gevolgen daarvan.

Ooit stelde ik dat het leven een rollercoaster is met up and downs. Wel, ik was verkeerd. Een rollercoaster komt steeds weer op zijn beginpunt uit en op dat moment heb je de keuze om nog een ritje te maken of om er uit te stappen en om naar een andere attractie te gaan.

Het leven is zo niet. Je kan je verleden niet achter je laten. Het blijft je achtervolgen. Het is net als een zwaard dat boven je hoofd hangt. Je kunt nog bij momenten zo gelukkig zijn, op een gegeven moment komt dat zwaard naar beneden en krijg je klappen.

In een boek las ik het als volgt: "die bewuste dag ben ik de helling afgedonderd. Ik schuif nog steeds naar beneden. Af en toe slaag ik er in om recht te staan. Maar omdat de helling zo steil is, begin ik na een aantal seconden weer weg te glijden, steeds verder de dieperik in."

Het is gek, dat 1 doodgewone gebeurtenis, een hele kettingreactie heeft te weeg gebracht. Gewoon omdat ik toen "vergeten" was erover te praten, heb ik het me steeds moeilijker gemaakt. Ik ging mijn eigen weg, dronk/spoot/neukte me de vernieling in. In feite kan ik het anderen niet eens kwalijk nemen dat ze misbruik van me hebben gemaakt. Geef nu toe: wie was er slecht, ik of zij? Ik heb het allemaal laten gebeuren, vocht er niet tegen, integendeel. Uiteindelijk is het een lawine geweest, die alles met zich meesleurde. Tot ik met een klap letterlijk tegen een boom ben beland. Ik dacht dat dit het keerpunt zou zijn, maar uiteindelijk is - zoals ik reeds zei - de helling veel te steil. Ik heb een grote fout gemaakt door Lisbeth hierin te betrekken. Ik wil haar niet mee de afgrond in sleuren, ooit zal ik weer haar hand moeten loslaten. Ik hoor daar beneden, daar in het vagevuur...

Gerelateerd berichtjes:
Rollercoaster
Deep down and dirty